دادار

چرا داستان می نویسم؟

چرا داستان نویسی مانند مردمان دیگری در ایران بسیار رواست، چرا مردم به داستان گویی و داستان شنوی روی خوش نشان داده اند؟

در سرزمین ما نیز مانند دیگر سرزمین ها، توان اعتراض وجود نداشته است. به سخن بهتر، هر گونه اعتراض مستقیم و رو در رو با خطر جانی معترض همراه بوده است. اگر کسی کاستی های فرمانروایان و کسان توانمند را رو در رو به آنان میگفت؛ یا گوینده، خفه میشد یا صدایش گم میشد و توان ادامه دادن را هرگز نداشت. خردمندی نیاکان ما، آنان را واداشت تا سخن خود را بگویند در همان زمان، بی اینکه آسیبی ببینند. در این روی گفتن کاستی ها، بخش بزرگی از مردم از آن آگاه میشدند و زبان به زبان در کشور گفته و بازگویی میشد. ماندگارتر بود. در گفتگوی رو در رو، زندان و کشتار و گرفتاری بود. البته شاید هم شورش میشد و فرمانروای ستمگر، از کار برکنار میشد. مردم در گذر زمان همیشه سخن های خود را به شیوه های گوناگون زده اند، گاهی شعر و ترانه، گاهی افسانه و گاهی هم داستان. گاهی هم داستان به زبان ترانه مانند آن چیزی که در گاتهای زرتشت نوشته شده است، گاهی هم داستان به ریخت شاهنامه فردوسی سروده شده است. مردم با سخن خود همیشه اعتراض های خود را بازگو کرده اند.

امروزه هم از آن روزهاست که ناچاریم خواسته های خود را در قالب داستان واگویه کنیم. شاید گفته شود که داستان ها نتوانند مردم را برانگیخته کنند. این سخن درست است. چون داستان باید آگاه کند. داستان وظیفه ای برای برانگیختن مردم ندارد. داستان یکی از بهترین شیوه های بیان آنچه روی میدهد و آنچه آرزوهای ما هست، می باشد. یکی از ویژگیهای داستان این است که که خواننده خود را در دل داستان می پندارد و خود به گونه ای قهرمان داستان هست. آنچه در داستان روی میدهد را بر خود نمادسازی و نمودسازی میکند و خود را کسی می بیند که داستان برای خود او روی داده است. داستان ها بهترین شیوه آموزش هاست. از گوشه های دیگر سرزمین بیشتر آگاه می شویم.با خواندن داستان های دیگر مردمان از فرهنگ آنان آگاه می شویم.

داستان نویسی شاید به دیرینگی زندگی غارنشینی مردمان نخستین باشد که برای دیگران داستان گویی میکردند و شب های دراز زمستانی را کوتاه میکردند. داستان همچنان با پیشرفت مردم، ارزش و جایگاه خود را نگه داشته است و خواهان بسیاری در میان مردم همه سرزمینها دارد. شاید بتوان گفت که: سینما و تلویزیون و دیگر هنرهای نمایشی مانند تیاتر ،گونه تازه تری از داستان گویی است که نیاز روز مردم هست.

چو از دفتر این داستان‌ها بسی همی خواند خواننده بر هر کسی

جهان دل نهاده بدین داستان همان بخردان نیز و هم راستان

کوروش دادار، هشتم اسفند 2581