جهان بینِ من
در جنگلی غریب
جنگلی ناآشنا
دنبال تو گشتم
نمی دانستم، تو کجایی
دلتنگ تو بودم و بیخبر
هیچ نمی دانستم از تو
راه درو
جاده غریب
دل تنگ و بی تاب
دست بسته.
راه افتادم در راهی غریب
در راهی ناآشنا
در راهی دور.
جنگل میزبان من
نیز مانند من
تنها بود
انگاری او هم گم شده ای داشت.
پاسخ سلامم
غمگین تر از آن بود که دل من بود.
دانستم
سرنوشت عشق
جز تنهایی نیست.
با او نشستم
با او گفتم
از او شنیدم
بسیار.
نوشیدیم
پای کوبیدیم
دست افشاندیم
خواندیم ترانه ها و آوازها
از تنهایی ها
از دلتنگی ها
ار دوری ها
از هجران و فراق.
دوستانی شدیم نزدیک
یارانی شدیم همراه
من رفتم و او ماند
دردم پیش از این یکی بود
دوری تو
اکنون با دو درد راهیم
درد تو
درد او..
اما می دانم
که عشق را نه آغاز است
نه انجام
تنها باید عاشق بود
تنها باید عشق ورزید

درود و آرزوی شادمانی
اگر ،هدف، براستی «خدمت» بوده است-(ظاهرا به نظر می رسد این نباشد)-هیچ توفیری ندارد که هموندان و اعضای گروه از کدام دسته و گروه باشند و چه نگرشی داشته باشند، بلکه چون همگی در یک چیز مشترک هستند و آن هم «خدمت» می باشد، بنابراین هنگام «خدمت» همه بی اختیار و بی اراده در آن راستا گام خواهند زد و سخن خواهند گفت.
خودمان را رنج ندهیم، دانستن این داستان بسیار آسان است.
هنوز اندکی امید هست، بگوییم تا شنیده شود.
بنویسیم تا خوانده شود.
پافشاری کنیم تا اثر کند.
داستان جمشید را در شاهنامه بخوانیم
همه بخوانیم
همه وکلا( مجمع عمومی و هیات مدیره)
بخوانیم:
«منی کرد آن شاهِ یزدان شناس
زِ یزدان بپیچید و شد ناسپاس»
“جمشید نباید این کار را می‌کرد، مردم هم نباید آن را میکردند”
اگر آن روز، مردم ایران جمشید را رها نکرده بودند، شاید گمراه تر نمیشد!
شاید به راه راست بر می گشت!
شاید«ضحاک» بر سرنوشت ایرانیان«چیره» نمیشد.
شاید…
نگذاریم که بد از بدتر شود
همه دست به دست هم دهیم، نگذاریم خانه ویرانتر شود.
«نام نیک»از خود جای بگذاریم.
واژه«خدمت» را به …ندهیم.
سود همه وکلا را بر سود خود و گروه برتری دهیم، رو راست باشیم، با خودمان راستگو باشیم.
هر کسی را بخواهیم می توانیم فریب دهیم، اما خودمان را نمی توانیم فریب دهیم.
درستکار و درست کردار بودن، بسیار ساده و آشکار است و به آسانی و آشکارا پیداست.
«به از راستی در جهان کار نیست»
بکوشیم درست ببینیم، «وارونه» دیدن، یا وارونه جلوه دادن، روا نیست، چون با هزاران وکیل آگاه روبرو هستیم.
«جز از نیکنامی و فرهنگ و داد
زِ کَردارِ گیتی، مَگیرید یاد.»

روزي ز سر سنگ عقابي به هوا خاست
واندر طلب طعمه پر و بال بياراست

بر راستي بال نظر كرد و چنين گفت:
امروز همه روي جهان زير پر ماست

بر اوج چو پرواز كنم از نظر تيز
مي بينم اگر ذره اي اندر تك درياست

گر بر سر خاشاك يكي پشه بجنبد
جنبيدن آن پشه عيان در نظر ماست

بسيار مني كرد و ز تقدير نترسيد
بنگر كه ازين چرخ جفا پيشه چه برخاست

ناگه ز كمينگاه يكي سخت كماني
تيري ز قضاي بد بگشاد بر او راست

بر بال عقاب آمد آن تير جگر دوز
وز ابر مر او را به سوي خاك فرو كاست

بر خاك بيفتاد و بغلتيد چو ماهي
وانگاه پر خويش گشاد از چپ و ازراست

گفتا:عجب است اين كه زچوبي و زآهن
اين تيزي و تندي و پريدن زكجا خاست!؟

زي تير نگه كرد و پر خويش بر او ديد گفتا:
ز كه ناليم كه از ماست كه بر ماست!

ناصر خسرو قبادياني

شاهنامه فردوسی:
آغاز داستان سیاوش

نِگر، تا چه کاری! همان بِدْرَوی
سخن، هر چه گویی، همان بِشْنَوی.

دُرُشتی، زِ کَسْ نَشنَوَد، نرم گوی
بجز نیکوی در زمانه مَجوی!

درست بنویسیم.

36. درست بنویسیم.

«مورد نظر» درست نیست.چون واژه«مورد» در لغتنامه دهخدا بیش از ده معنی و برابر گوناگون گزارش کرده است که نزدیکترین به کاربرد نوشتاری در پی می آید:«مورد. [ م َ رِ ] (ع اِ) راه و طریقه و محل ورود.» که با خواسته نویسنده هیچ همخوانی و همسویی ندارد.

از سوی دیگر«نظر» نیز در معنی«چشم، دید، دیدگاه» آمده است. هرچند پاره ای زبان پژوهان باور دارند که «نظر» تازی شده «نگر» هست.چون در زبان تازی واژ«گ» نیست.

بهترست بنویسیم:

«دلخواه» یا «چشمداشت»

یا

« دستور شما برابر با خواسته من نیست» به جای «دستور شما، مورد نظر من نیست».

35. درست بنویسم:

«کانون وکلای منطقه فارس» درست نیست. «کانون وکلای فارس و کهگیلویه و بویراحمد» درست است. چون در قانون «تقسیمات کشوری» چیزی به نام«منطقه» نداریم. چون بنا بر «قانون تعاريف و ضوابط تقسيمات كشوري، مصوب 15 ,تیر,1362با اصلاحات و الحاقات بعدي» در فصل اول در یخش تعاريف و در ماده 1 اینگونه آمده است:« عناصر تقسيمات كشوري عبارتند از: روستا، دهستان، شهر، بخش، شهرستان و استان.»و کشور به «استان، شهرستان، بخش، شهر، دهستان و روستا» بخش می شود.

بهترست بنویسیم:

« کانون وکلای فارس و کهگیلویه و بویراحمد»

یا

« کانون وکلای فارس و ک.ب»

34. درست بنویسیم:

«جناب آقای» درست نیست.«جناب» به تنهایی بسنده است.نیازی به نوشتن «آقای» نیست. چون هر دو به یک مانک(مانی) است. از سوی دیگر «آقا=آغا» واژه مغولی است و در چم و مانی و مانک«زن» می باشد. هرچند تنها یکی از آنها بسنده است.

بهترست بنویسیم:«جناب»

33. درست بنویسیم:

درست بنویسیم: «گاهی» به جای«گاهی اوقات»

«گاهی اوقات» درست نیست.«گاهی» به تنهایی بسنده است.نیازی به نوشتن «اوقات» نیست. چون هر دو به یک مانک(مانی) است.تنها یکی از آنها بسنده است.

32. درست بنویسیم:

«مطالبه» واژه تازی است و برای «بستانکاری» به کار برده می شود. چون هیچ واژه از زبان دیگر در زبان میزبان در معنای درست خود به کار نمی رود، بهترست که واژه «بستانکاری» را به کار ببریم.

درست بنویسیم.

36.درست بنویسیم.

«مورد نظر» درست نیست.چون واژه«مورد» در لغتنامه دهخدا بیش از ده معنی و برابر گوناگون گزارش کرده است که نزدیکترین به کاربرد نوشتاری در پی می آید:«مورد. [ م َ رِ ] (ع اِ) راه و طریقه و محل ورود.» که با خواسته نویسنده هیچ همخوانی و همسویی ندارد.

از سوی دیگر«نظر» نیز در معنی«چشم، دید، دیدگاه» آمده است. هرچند پاره ای زبان پژوهان باور دارند که «نظر» تازی شده «نگر» هست.چون در زبان تازی واژ«گ» نیست.

بهترست بنویسیم«دلخواه» یا «چشمداشت» یا« دستور شما برابر با خواسته من نیست» به جای «دستور شما، مورد نظر من نیست»

کاوه
۱-نخستین کسی است که
دهاک
را در برابر همه بزرگان بازخواست و محاکمه کرد.
۲-کاوه
می ترسید و می لرزید
اما
دست از دادخواهی برنداشت.
۳-کاوه
طایفه و قبیله و ایل و تباری نداشت.
«یکی بی زیان مردِ آهنگرم»
تنها و یک تنه، دادخواهی را آغاز کرد و بنیاد نهاد.
۴-کاوه
از دانشِ کشور داری و پرچم و لشکر، چندان چیزی نمی دانست.
اما
پیش بندِ چرمین او، نمادِ پیوستگی و یگانگی ایرانیان در برابر دهاک شد.
۵-کاوه
می دانست که باید پیش برود،
اما
نمی دانست که او هزاران سال، نماد و نمود و الگوی مردمان ایران زمین خواهد شد که از ستمِ دهاک، به تنگ آمده اند.
۶-«کاوه»
هیچ بهانه ای برای هیچ کس نگذاشت.
کاوه،
آموزگاری بود که آموزه هایش را خوب آموخت.
۷-امیدواریم که ما شاگردان خوبی برای«کاوه» باشیم.

واژه شناسی« شمار، خروش، لرزان» در داستان جنبش کاوه با دهاک
«بنیان نویی که کاوه نهاد»
«کاوهِ»نخستین کسی است، در تاریخ و استورهگان که«ضحاک» را بازخواست میکند و شجاعت پرسش کردن از دهاک ماردوش را دارد. برای همین است که می گوید:« بِدان تا جهان مانَد اندر شگفت!»«کاوه» جرات و شجاعت و نترسی و بی باکی« پرسیدن» از دهاک را پیدا میکند و به همین شوند است که او این همه ماندگار و جاودان می گردد. «کاوه»، ستمگرترین مرد روزگار خود، «دهاک» را بازخواست و محاکمه میکند.شگفتی دیگر آن است که می ترسد، اما از مبارزه دست نمی کشد.« خروشید و برجست لرزان ز جای»
خروشید و زد دست بر سر ز شاه که: «شاها ! منم کاوه دادخواه؛
یکی بی زیان مردِ آهنگرم ز شاه، آتش آید همی بر سرم.
تو شاهی و گر اژدها پیکری، بباید بدین داستان، آوری:
که گر هفت کشور به شاهی تو راست؟ چرا رنج و سختی همه بهر ماست؟
شماریت با من بباید گرفت...
بنا به نوشتار استاد میرجلال الدین کزازی، در برگ 370 نامه باستان ، پوشینه یکم، «شمار گرفتن» در چم سنجیدن و بر رسیدن و داوری کردن به کار رفته است.«شمار» در مانی و مانک سنجش و داوری از آن است که روز رستاخیز نیز «روزِ شمار» خوانده شده است.کاوه، دهاک را می گوید: «تو می باید با من «شماری» بگیری و درخواست و پرسش مرا بسنجی و داوری کنی و پاسخ دهی؛ « چرا رنج و سختی همه بهر ماست؟» به گونه ای که جهان، از این کارِ تو که کاری است بی پیشینه و نوآیین و تو هرگز از این پیش، آن را انجام نداده ای، به شگفت درآید.» واژه «آوری» در اینجا در مانی و چم «بی گمان و به یقین» آمده است.
بِدان تا جهان مانَد اندر شگفت!
مگر کز شمارِ تو آید پدید، که نوبت ز گیتی به من چون رسید؟
که مارانت را مغزِ فرزندِ منِ همی داد باید، ز هر انجمن،»
کاوه به دهاک می گوید: «مگر از شمار و داوری تو، پدید آید که نوبت از گیتی و زندگانی به من چگونه رسیده است که به ماران خود می باید مغزِ فرزندِ مرا از همه انجمن بدهی؟ِ» به سخن ساده، کاوه رو به دهاک می گوید که: «آیین تو واورنه است و ستم تو بیش از اندازه گسترش یافته است که از میان این همه مردم، من گزیده شدم که یک آهنگر ساده هستم و زیانم به کسی نرسیده که تنها فرزند من و مغز او نیز برای خوراک مارهای تو برگزیده شده اند.(25 فروردین 1402)