https://www.law.ac.uk/resources/blog/what-is-a-moot-court

دادگاه مجازی برای یادگیری دانشجویان حقوق و کاراموزان وکالت

A moot court, or mooting, simulates a real court environment to give law students an opportunity to put their learning into practice.

Moot court covers the appeals process rather than a trial, so there is no jury, witnesses or evidence. Instead, students are given a hypothetical case and will take on the role of either the appellant or respondent. The appellants will speak first, arguing the decision in the original trial was wrong. The respondents will then present their case defending the initial ruling.

Each side must prepare both written and verbal arguments which they will present to a judge, or panel of judges, at the moot trial. After hearing the arguments, the panel will then make a ruling based on these submissions and declare a winner.

How to prepare for mooting?

In order to prepare for moot court, the participants must fully understand the scenario with which they have been presented and create a strong argument to support their case.

Students will first need to thoroughly research the area of law that the case covers. This can often be an area of the law which has recently changed or is unclear. Research will help uncover real cases which can strengthen arguments and also those that oppose it.

Once students have completed the research they build their case and write a skeleton argument. This document outlines the case and is given to the other participants and judges ahead of the moot. The other side also provides a skeleton argument. This helps focus the moot court and provides an opportunity to formulate counterarguments.

Ahead of moot court students will also prepare a trial bundle. This will be submitted to the judge and should include the skeleton argument, as well as any legal submissions the case relies on. The trial bundle should be well presented and thorough. Consider using clearly marked tabs and highlighting significant parts of the text. This can help the judge navigate the document during oral arguments.

The oral argument will be the focus of the moot court, so it is important to fully understand all the key information. However, this is not simply making a speech to the judges. Instead, it is a conversation between advocates and the panel. Try to make and maintain eye contact with the judges. Speak slowly and clearly when making the case and allow the judge a moment to find any articles cited in the trial bundle. During oral presentation a judge may also ask questions or to clarify a point being made, so be prepared to answer the judge’s enquiries.

What is the benefit of a moot court?

The purpose of moot court is to imitate a real-life court environment as closely as possible. Preparing for a moot court enables students to work with peers and develop your legal research skills. Participants will also have to think critically about the law and build robust, persuasive arguments to present during the moot.

In addition, a moot court provides an opportunity to hone courtroom manner and etiquette. Students must learn and use the appropriate courtroom language and ensure they address everyone correctly. Finally, after taking part, participants can reflect on their delivery and refine their approach before the next moot.

How is a moot court different from a real court?

It is worth remembering that moot court is different from a real court. The final decision is not legally binding and will have no impact on the law. It’s always nice to win, but a moot court is a great way to practice law without the pressure of having to change it.

It is common to feel apprehensive or nervous before taking part in a moot trial, but students should use the process to build confidence ahead of the real thing. Many students who moot enjoy the experience, and ultimately thrive in the moot court procedure. Journalist Sarfhaz Manzoor had great fun when he took part in a moot with ULaw students. It even made him lament not pursuing a career in law.

When do you practice mooting?

Law students may take part in a moot court as part of their studies. Many universities also have mooting societies and the moot court is an extracurricular activity for students. The University of Law hosts an annual mooting competition. There are even national and international moot court competitions for those students who just can’t get enough.

Ultimately, participating in a moot court provides students with the perfect opportunity to develop the essential skills needed for a career in the court room and will greatly improve future employability.

Start your career in law, and hone your mooting skills, by studying the BPC with us

https://www.law.ac.uk/resources/blog/what-is-a-moot-court/

?How is a moot court different from a real court

How is a moot court different from a real court

It is worth remembering that moot court is different from a real court. The final decision is not legally binding and will have no impact on the law. It’s always nice to win, but a moot court is a great way to practice law without the pressure of having to change it.

It is common to feel apprehensive or nervous before taking part in a moot trial, but students should use the process to build confidence ahead of the real thing. Many students who moot enjoy the experience, and ultimately thrive in the moot court procedure. Journalist Sarfhaz Manzoor had great fun when he took part in a moot with ULaw students. It even made him lament not pursuing a career in law

?What is the benefit of a moot court

The purpose of moot court is to imitate a real-life court environment as closely as possible. Preparing for a moot court enables students to work with peers and develop your legal research skills. Participants will also have to think critically about the law and build robust, persuasive arguments to present during the moot.

In addition, a moot court provides an opportunity to hone courtroom manner and etiquette. Students must learn and use the appropriate courtroom language and ensure they address everyone correctly. Finally, after taking part, participants can reflect on their delivery and refine their approach before the next moot.

?How to prepare for mooting

In order to prepare for moot court, the participants must fully understand the scenario with which they have been presented and create a strong argument to support their case.

Students will first need to thoroughly research the area of law that the case covers. This can often be an area of the law which has recently changed or is unclear. Research will help uncover real cases which can strengthen arguments and also those that oppose it.

Once students have completed the research they build their case and write a skeleton argument. This document outlines the case and is given to the other participants and judges ahead of the moot. The other side also provides a skeleton argument. This helps focus the moot court and provides an opportunity to formulate counterarguments.

Ahead of moot court students will also prepare a trial bundle. This will be submitted to the judge and should include the skeleton argument, as well as any legal submissions the case relies on. The trial bundle should be well presented and thorough. Consider using clearly marked tabs and highlighting significant parts of the text. This can help the judge navigate the document during oral arguments.

The oral argument will be the focus of the moot court, so it is important to fully understand all the key information. However, this is not simply making a speech to the judges. Instead, it is a conversation between advocates and the panel. Try to make and maintain eye contact with the judges. Speak slowly and clearly when making the case and allow the judge a moment to find any articles cited in the trial bundle. During oral presentation a judge may also ask questions or to clarify a point being made, so be prepared to answer the judge’s enquiries.

?What is a moot court

3 mins read

A moot court, or mooting, simulates a real court environment to give law students an opportunity to put their learning into practice.

Moot court covers the appeals process rather than a trial, so there is no jury, witnesses or evidence. Instead, students are given a hypothetical case and will take on the role of either the appellant or respondent. The appellants will speak first, arguing the decision in the original trial was wrong. The respondents will then present their case defending the initial ruling.

Each side must prepare both written and verbal arguments which they will present to a judge, or panel of judges, at the moot trial. After hearing the arguments, the panel will then make a ruling based on these submissions and declare a winner.

داستان گویی:
رسیدن پیام فریدون به سرو، شاه یمن:
جندل پس از گشتن همه ایران و نیافتن دختران شایسته همسری برای پسران فریدون، شنیده بود که شاه یمن سه دختر نامزد ناکرده دارد،به فریدون گزارش داد و راهی یمن شد. شنیده بود که در آنجا، شاهی به نام سرو هست که سه دختر نامزد نکرده دارد و دخترانی شایسته برای پسران فریدون هستند. بار و بنه را برای رفتن به یمن بست. برای پدرود کردن، نزد فریدون رفت. فریدون پیام خود را به او گفت تا برای شاه یمن ببرد. جندل با همراهان خود راه افتاد. روزها و شبهای بسیاری را پشت سرکذاشت و از بیابانها و دشت ها ها و کوهها و رودها گذشت. خستگی او و همراهان را از دنبال کردن راه باز نداشت. راه خود را دنبال کردند تا به یمن رسیدند. خبر رسیدن پیامبر فریدون به گوش شاه یمن رسید. گروهی از افسران خود را برای پیشواز نمایندگان شاه ایران فرستاد. جندل پس از پذیرایی و خستگی در کردن به دیدار شاه یمن رفت و پیام فریدون را گذاشت. مهمانی آغاز شد. جندل به دیدار شاه یمن رفت و پیام مهرآمیز فریدون را برای او بازگو کرد. جندل گفت که : «فریدون برای تو آرزوی شادی و زندگی جاوان و بی رنجی و پرگنجی نموده و از خدا خواسته است که ترا آسایش همیشگی دهاد. همچنین در باره ازیز بودن و گرامی بودن فرزندان گفته است که هیچ پیوندی ارجمندتر از پیوند فرزند نیست و هنگامی که دیدار ما به دیدار فرزند روشن میشود، چشم از ما سپاسگزار است.من که فریدون هستم و شاه ایران می باشم، پادشاهی بزرگی دارم که سپاه و ارتش و مردان جنگی دارم. سرزمینم آباد هست و همه گونه اسباب آسایش برای مردمانم فراهم نموده ام. سه پسر دارم که هنوز نامزد نکرده اند. شنیده ام که تو در خانه نیز سه دختر داری که هنوز نامزد ننموده اند. بنابراین من پیشنهاد میدهم که سه پسر فرخ نژاد من با سه دختر پاکیزه خوی تو با همدیگر پیوند زناشویی برگزار کنند تا بتوانند زندگی خوبی برای خودشان بسازند و من و شما هم شادمان شویم و پیوند میان کشورهای ما نیز استوار گردد.»
جندل در اینجا پیام فریدون را به پایان برده و از سرو. شاه یمن می خواهد که پاسخ فریدون را بدهد.

شاهنامه ، مانندی شهری زیبا و رنگارنگ و بازاری گونه گون است که شما درون آن شهر شدی ، دیگر باز نخواهی گشت.
چون چیزی نیست که شما بخواهی و در این شهر نباشد .
بهشتی است آراسته پر از رنگ و بو

مردم آزادند و می توانند دیدگاه‌های خود را درباره هر کس ، هر نهاد ، هر دین بی هیچ گونه ترس بیان کنند
کسی نمی تواند جلو آنان را بگیرد
هر کسی جلو بیان دیدگاه‌های مردم را بگیرد به پادافره قانونی خواهد رسید.

درود
بسیاری از گفتارهای ما و کردارهای ما که همان رفتار نامیده می شود مانند هر چیز دیگری کهنه می شوند، کهنه شده اند، باید نو شوند.
هنگام دگر گفتن و دگر شنودن و دگر رفتار کردن(رفتاریدن) فرا رسیده است، باید دگرگون شد،از نو آغاز کرد.سخن تازه و کردار تازه ام آرزوست.

مقام معلم

نقل است دکتر مصطفی مصباح زاده، هنگامی که با دکترای حقوق با درجه ستوان سومی در ارتش خدمت می‌کرد.
خبردار ایستاده بودم.
سرلشگر شقاقی گفت تو حقوق خواندی؟
گفتم بله.
گفت دکتر در حقوق هستی؟
گفتم بله.
گفت اعلیحضرت دستور دادند یک کلاس عالی قضائی در دانشکده افسری جهت افسران ارشد و امرای ارتش گذاشته شود و ما فکر کردیم تو بروی در این کلاس درس بدهی.
گفتم هر طور امر بفرمائید تیمسار.
یک هفته‌ای گذشت و دو مرتبه مرا خواست. گفت انتخاب شما مشکلی برای ما ایجاد کرده و آن مشکل اینست که شما ستوان سوم هستی و باید بروی برای افسران ارشد از سرهنگ تا سرتیپ و سرلشگر درس بدهی، سابقه ندارد یک ستوان سومی برود برای سرلشگری درس بدهد، در نتیجه معلوم نیست در زمان ورود به کلاس شما باید به این افسران ارشد سلام بدهید یا آنها باید به شما سلام بدهند.
گفتم هر طور که امر بفرمائید تیمسار.
دانشکده افسری نتوانست تصمیم بگیرد، پرونده را فرستادند به وزارت جنگ.
یک روز، سرلشگر نخجوان که وزیر جنگ بود مرا خواست و تا وارد اطاق شدم گفت تو با این هیکلت می‌خواهی بروی به افسران ارشد درس بدهی؟
گفتم هر طور بفرمائید تیمسار.
گفت خوب سلام بهشان بده.
گفتم هیچ اشکالی ندارد. هر طور که امر بفرمائید تیمسار.
گفت نه، باید این پرونده را بفرستم به ستاد ارتش.
از وزارت جنگ فرستادند به ستاد ارتش.
سرلشکر ضرغامی رئیس ستاد ارتش بود.
مرا احضار کرد. مردی بود خیلی متدین. که به همین دلیل ریش داشت و خیلی منظم،.
رفتم خدمت ایشان و به حالت خبردار ایستادم.
نگاهی به سرتاپای من کرد و گفت شما برای دانشکده افسری، برای وزارت جنگ و برای ستاد ارتش، زحمت ایجاد کردید.
کس دیگری غیر از تو نبود که انتخاب کنند که حالا همه گیرکنیم و ندانیم که چه بکنیم؟
او هم گفت خوب برو سر کلاس و سلام بده به افسران ارشد.
گفتم امر امر تیمسار است اطاعت.
بعد یک مرتبه دیدم پشت میزی که نشسته بود سرش را انداخت پائین، یک دو دقیقه‌ای هیچی نگفت.
بعد گفت «نه، ما این را گزارش و شرف عرضی تهیه می‌کنیم، هر طور که اعلیحضرت امر فرمودند آن طور عمل می‌کنیم، چون سابقه ندارد یک همچین چیزی».

من را مرخص کرد. رفتیم و یک هفته، ده روز بعدش مرا خواست. این دفعه که رفتم توی اطاقش دیدم وضع عوض شده است.
از پشت میز بلند شد و آمد با من دست داد. خیلی به من احترام کرد و گفت امر اعلیحضرت را به شما ابلاغ می‌کنم. بعد از پشت میزش بیرون آمد به حال خبردار، من هم همین طور به حال خبردار ایستادم.
گزارش را از اول که دانشکده افسری گزارش کرده بود تا پایانی که به عرض رسیده بود یکی بعد از دیگری همه اینها را خواند، بعد به آنجا رسید که حالا اعلیحضرت رضا شاه چه دستور دادند.
رضا شاه دستور داده بود و جمله‌ای که رضا شاه گفته بود این طور بود مقام استاد و معلم خیلی بالاتر از مقام تمامی افراد جامعه است بروید «به این ستوان ۳ احترام استادی شود».
بنابراین باید افسران ارشد در کلاس به من سلام می‌دادند و پایه این کار از اینجا در ارتش ایران گذاشته شد، یعنی قبل از من هیچ سابقه‌ای نبود که اگر یک کسی با یک درجه پائین‌تری می‌خواست درس بدهد چه باید می‌کردند. من اولین افسری بودم که در باره من تصمیم گرفته شد و تا انقلاب هم دیگر این رویه ادامه داشت.

من وقتی می‌رفتم سر کلاس، یک سرتیپ دادوری بود که رئیس امور مالی ارتش بود، او ارشد کلاس بود، من وقتی که وارد کلاس می‌شدم می‌گفت برپا، خبردار! تمام افسران ارشد همه به حال خبردار می‌ایستادند. منِ ستوان ۳ می‌رفتم پشت میزم، شمشیرم را باز می‌کردم می‌گذاشتم روی میز. بعد هم با خونسردی تمام می‌گفتم آزاد.
بعد هم آنها می‌نشستند و درس را گوش می‌کردند. بعد که می‌خواستم از کلاس بیرون بیایم باز همین برنامه اجرا می‌شد. او بلند می‌شد برپا خبردار می‌گفت و من یک آزاد می‌گفتم و از کلاس می‌آمدم بیرون.
حتی وقتی که از کلاس می‌آمدم بیرون بعضی از این افسران اشکال و سوالی داشتند. می‌آمدند در محوطه دانشکده، وقتی که از من سوال می‌کردند دستشان را بالا می بردند جهت احترام نظامی ، آن وقت سایر دانشجوهای دانشکده افسری که ناظر من و در حال درس ‌خواندن در دانشکده بودند فکر میکردند من از خانواده سلطنتی هستم، که این امرای ارتش به من سلام می‌دهند؟
ولی خوب، من رعایت ادب را می‌کردم و تا آنها دستشان را جهت احترام به مقام والای استاد و معلم بالا می بردند من ضمن احترام دستشان را پائین می آوردم و همین طوری با هم صحبت و رفع اشکال می گردید.
"نقل از مصاحبه دکتر غلامرضا افخمی با دکتر مصباح زاده، تاریخ شفاهی بنیاد مطالعات ایران....
« دوستان بزرگوار خواهشمندم یک بار دیگر این دلنوشته رو بخونید و قدری در مقام والای استاد و معلم اندیشه کنید»

ما برپایه قاعده انصاف، حق داریم، رفتار گذشتگان را واکاوی کنیم
حق داریم آن را نقد و بررسی کنیم
حق داریم، بپذیریم
حق داریم، رد کنیم.
ما برپایه قاعده انصاف، می توانیم
رفتار گذشتگان را واکاوی کنیم
می توانیم آن را نقد و بررسی کنیم
می توانیم، بپذیریم
می توانیم، نپذیریم.
ما برپایه همه بنیان های اندیشه،حقوق انسانی، پیشرفت اندیشه، منشور ملل متحد و ساختار اندیشه بشری که هر روز پیشرفتی دارد و نو می شود و گذشته را بازسازی میکند، می توانیم
رفتار گذشتگان را واکاوی کنیم
می توانیم آن را بررسی کنیم و به چالش بکشیم.
می توانیم، بپذیریم
می توانیم، نپذیریم.

31. درست بنویسیم:

«ظَهرِ نویسی» این واژه درست نیست. چون این واژه تنها در قانون تجارت کاربرد داشت و گاهی دیده میشود که به چم «پشت» در همه جا به کار برده میشود.که درست نیست.ظهرنویسی =پشت نویسی کردن چک و مانند آن( .فرهنگ فارسی معین)

یکم: با ظُهر که به چم «نیمروز» است، اشتباه گرفته میشود.گاهی برای همه چیز به کار میرود که درست نیست.
دوم: از ساده نویسی به دور است.همگان نخواهند دانست.
سوم: واژه پارسی نیست. برابر پارسی آن «پشت» است.
بهتر است بنویسیم « پشت نویسی» آن هم تنها برای چک و سفته به کار ببریم و در جای دیگر کاربردن آن به هیچ روی درست نیست.

پیام نوروزی 1402

نوروزمان را خجسته کنیم.«میهن خویش کنیم آباد».

دوست نازنین و ارجمند، نوروزتان خجسته بادا.

بنیانگذار نوروز، جمشیدِ جم است. او خردمند بود و دانا، او بزرگترین شاه ایران بود که ایران را به بهترین روی ساخت. نوروزتان خجسته باد، نوروزی که هزاران سال است همچنان خجسته ست

به جمشید بر گوهر افشاندند مر آن روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فَورَدین برآسوده از رنج تن، دل زِ کین

بزرگان به شادی بیاراستند می و جام و رامشگران خواستند

چنین جشن فرخ از آن روزگار به ما ماند از آن خسروان یادگار

نوروز ؛ پندهای بی شماری دارد که:

1. برجسته ترین آنها ؛ شادی و نو شدن است. بکوشیم شادی را بیاموزیم. شادی را بپراکنیم. شادی را همراه همیشگی خود کنیم.

از این پس همه نوبت ماست رزم تو را جای تخت است و شادی و بزم

ازویست شادی، ازویست زور.....خداوند کیوان و ناهید و هور

2. مهربانی و مهر ورزیدن ،دوست داشتنِ میهن و سرزمین و فرهنگ آن، خانواده، دوستان و همه مردم ایران و جهان، که مهرورزیدن،همواره گرامی ترین رفتار در آیین های ایرانی و نوروز است.مهربانی را هر روز بیشتر و بیشتر گسترش دهیم.همسر، فرزندانِ، پدر، مادر، خواهران و برادران خود را بسیار ارجمند بداریم.از فردوسی پیروی کنیم که گوید: به مهر و به داد و به خوی و خرد.... .... زمانه ؛ همی از تو رامش بَرَد. جهانی بندیشیم: همه مردمان ایران و جهان را در هر روی و ریخت ، با هر زبان و فرهنگ، با هر نگاه و بینش ، با هر پوشش و جامه ، با هر پیشه و کار و با هر جنس و جان دوست داشته باشیم و آنان را دوست بداریم و دوست بدانیم. به دل مهربان و پرستنده‌ایم. ای ایرانم، ای میهنم، ای سرزمینم: همه شهر زنده برای تواند...پرستنده و خاک پای تواند

مرا مهر او دل ندیده گزید.....همان دوستی از شنیده گزید

بر او مهربانم به بر روی و موی.....به سوی هنر گشتمش مهرجوی

3. کارو کوشش: بکوشیم و کار کنیم از کاهلی پرهیز کنیم. خانه و زندگی و کشور با کار و کوشش ساخته میشود، هرچه بیشتر کار و کوشش کنیم، خانه آبادتری خواهیم داشت.

به هنگامِ هر کار جَستن نکوست زدن رای با مرد هشیار دوست

چو کاهل شود مرد هنگام کار وزان پس نیاید چنان روزگار

4. سپاسگزاری: از هر کاری که کسی برای ما میکند، سپاسگزاری کنیم. که: سه پاس تو چشم است و گوش و زبان ...کزین سه رسد نیک و بد بی‌گمان... و گرد ناسپاسان نگردیم فردوسی می فرماید: نگوید چنین مردم سالخُوَرد... به گرد در ناسپاسی مگرد
5. به فرهنگ بها دهیم، بیاموزیم و بیاموزانیم.دانش و هنر را که بخشی از فرهنگ ست را بیاموزیم.

گهر بی هنر، خوار و زارست و سست به فرهنگ باشد روان تندرست

جز از نیکنامی و فرهنگ و داد زِ کردار گیتی نجوییم و بدانیم که :نام نیک توشه همیشگی ماست.دادگری در رفتار و کردار و گفتار داشته باشیم. دادگری در گفتار، همان پرهیز از داوری دیگران است. دادگری در کردار همان کوشش است.

6. دهش و بخشش کنیم. زندگی با بخشش و بی دهش، بسیار زیباتر است. در جهان بینی ایرانی فردوسی، زیباترین سخن«نهانش نوا کرد و کس را نگفت» می باشد. دهش می تواند یک لبخند ساده یا یکساعت وقت یا اندکی زمان یا مشتی گندم یا قرص نانی و مانند آن باشد.دهش کنیم تا دهش کنند.بیاموزیم و بیاموزانیم. در ارزش بخشش فرموده اند: که سرمایهِ شاه بخشایشست...زمانه ز بخشش، به آسایشست. بخشش زندگی را شادتر میکند. دوستان را بیشتر و مهربانی را فزونتر. ستون بزرگیست آهستگی....همان بخشش و داد و شایستگی.
7. دانش بیاموزیم تا توانایی برآورده کردن، آرزوهایمان را به دست آوریم.توانا بود هر که دانا بود...ز دانش دل پیر برنا. آگاهی جز با کتاب خواندن نمی شود. کتاب بخوانیم.سرانجامِ سخن این که ؛ با خواندن کتاب و کمک به خواندن کتاب ، نوروز را به بهترین روی با پیشکش کردن کتاب به همدیگر،آغاز کنیم و تا پایان سال بسیار بخوانیم.چون، بجز رای و دانش چه اندر خورد؟....پسر را که چونان پدر پرورد!.باشد که به پیروی از فردوسی بزرگ«زمانی مَیاسای از آموختن اگر جان همی خواهی افروختن» این چنین کنیم.

آرزو میکنم: خانه تان آباد و آزاد، دلتان شاد و خوش، تن و روان تان درست، گنج تان بیش، رنج تان هیچ.

کوروش دادار(طاهری)، نوروزمان را خجسته کنیم. یکم فروردین 2582 هخامنشی

درود
«کهن بود کارِ جهان نو، شُدَست»
امروزه، در جهان اینترنت، نوشدن، روزانه
هست.بسیاری از گفتارها و کردارهای دیروز ما، به دردِ امروز نمی خورد. مانند هر چیز دیگری کهنه شده، باید نو شوند.
هنگام دگر گفتن و دگر شنودن و دگر رفتار کردن(رفتاریدن) فرا رسیده است.
باید دگرگون شد،از نو آغاز کرد.
سخن تازه و کردار تازه ام آرزوست.
«چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.»
#نوروز، گاهِ نوشدن، است.

31. درست بنویسیم:

«ظَهرِ نویسی» این واژه درست نیست. چون این واژه تنها در قانون تجارت کاربرد داشت و گاهی دیده میشود که به چم «پشت» در همه جا به کار برده میشود.که درست نیست.ظهرنویسی =پشت نویسی کردن چک و مانند آن( .فرهنگ فارسی معین)

یکم: با ظُهر که به چم «نیمروز» است، اشتباه گرفته میشود.گاهی برای همه چیز به کار میرود که درست نیست.

دوم: از ساده نویسی به دور است.همگان نخواهند دانست.

سوم: واژه پارسی نیست. برابر پارسی آن «پشت» است.

بهتر است بنویسیم « پشت نویسی» آن هم تنها برای چک و سفته به کار ببریم و در جای دیگر کاربردن آن به هیچ روی درست نیست.

-27- بخش ۱ - آغاز کتاب

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر، اندیشه بر نگذرد

خداوند نام و خداوند جای؛ خداوند روزی ده رهنمای؛

خداوند کیوان و گَردان سپهر؛ فروزنده ماه و ناهید و مهر.

ز نام و نشان و گمان برتر است؛ نگارنده بر شده گوهر است.

به بینندگان، آفریننده را نیابی؛ مرنجان دو بیننده را.

نه اندیشه یابد بدو نیز راه؛ که او برتر از نام و از جایگاه.

سخن هر چه زین گوهران بگذرد نیابد بدو راه جان و خرد

خرد گر سخن برگزیند همی، همان را گزیند، که بیند همی.

ستودن نداند کس، او را چو هست؛ میان بندگی را ببایدت بست

خرد را و جان را همی سنجد اوی در اندیشه سخته کی گنجد اوی؟

بدین آلت رای و جان و زبان ستود آفریننده را کی توان

به هستیش باید که خستو شوی ز گفتار بیکار، یک‌سو شوی

پرستنده باشی و جوینده راه به ژرفی، به فرمانش کردن نگاه

توانا بود هر که دانا بود ز دانش دل پیر برنا بود

از این پرده برتر سخن‌گاه نیست ز هستی، مر اندیشه را راه نیست.

به نام خداوند خورشید و ماه که دل راه به نامش خرد داد راه

فرهنگ ورجاوند ایرانی به اندازه ای ژرف و استوار هست که آدمی جز زبان به ستایش ،هیچ نمی تواند بگوید.

هزاران سال است که مردم با فرهنگ ایران برای گرامیداشت زن، برای او روزی ویژه را نامگذاری نموده اند و سالیان درزای با این بهانه ارزشمند از زنان سپاسگزاری کرده اند. اینک بر ماست که درجایگاه فرزندان این سرزمین ورجاوند،آیین های نیاکان خردمند و باسپاس خود را گرامی بداریم و به آن بها دهیم و جشن برگزار کنیم.

زن در فرهنگ ایرانی همیشه جایگاه برجسته ای داشته و دارد و خواهد داشت. از روزگار هخامنشیان گرفته که زنان دریادار در کنار مردان از سرزمین خود نگهبانی میکردند و آتوسای بزرگ برای زنان و کودکان بیمه بنیان نهاد تا روزگار ساسانیان که از گردیه خواهر و جانشین بهرام چوبینه که سردار نامداری بود تا شیرین، شهبانوی ارمنی باوفای ایران و پوراندخت شاهنشاه ایران تا پروین اعتصامی و سیمین بهبهانی و فروغ فرخزاد، همگی گردآفریدهای این خانه کهن آباد بوده اند. امروز دختران ایرانی در هنر و دانش در جهان می درخشند،بی گمان این آینده سازان دست پرورده مادارن خردمندی هستند که سزاوار ستایشند.

می ستاییم بانوان ارجمند ایران زمین را و با بوسیدن دست مادران بزرگوار ایرانی که در پرورش فرزندان شایسته همه کوشش ها را نمودند.

روز زن را به همه مادران و دختران ایرانی شادباش گفته و آرزومند خوشبختی و آسایش و دلخوشی آنان هستیم.

از همه کارهایی که در یکسال گذشته و البته همه سالهای گذشته برای خانه و خانواده انجام دادند،سپاسگزاریم.

آرزوی تندرستی و شادمانی زنان و دختران ایرانی برای ساختن ایرانی بهتر از دیروز داریم و باور داریم که زنانند که زندگی و هر چه دراوست را می سازند.

روزتان خجسته بادا

این روز خوش شگون و جشن فرخنده را به همه بانوان وکیل که افزون بر مادر و همسر بودن در خانه ،نگاهبان داد و دادگری و عدالت در جامعه هستند و به بانوان همسران وکلایی که با شکیبایی و استواری، شوهران خود را در راه گسترش دادگری ،همراهی میکنند، شادباش می گوییم و سپاسگزاریم.

انجمن شاهنامه دادبانان کانون فارس و کهگیلویه و بویراحمد

درود و آرزوی شادمانی

شاهنامه گزارش پیشینه فرهنگی،چه در بخش استوره مانند کیومرس تا هوشنگ و دودمان پیشدادی و سپس کیانیان و دوره پهلوانی و تاریخی ایران هست. فردوسی در جایگاه یک گزارشگر کوشیده است که آنچه را که در آغاز شاهنامه می گوید و به دستش رسیده است تا آنجایی که میشود با خرد سازگار نماید تا برای مردمان فردا هم پذیرفتنی باشد.

تو این را دروغ و فسانه مدان

به رنگ فسون و بهانه مدان

از او هر چه اندر خورد با خرد

دگر بر ره رمز و معنی برد

و چون بسیار فروتن هست و در برابر بیش گویی های بسیاری از مردمان آن روز می فرماید که آنچه گفتنی بوده همه گفته اند. و با بزرگواری به ما می آموزد که چگونه بیندیشیم تا آسوده تر زندگی کنیم. بازگو میکند که من با سرودن شاهنامه در واقع زیر سایه یک درخت بلندی پناه آورده ام تا مرا از گزند باز دارد.بسیار فروتنانه می گوید که بازگویی فرهنگ ایرانی برای من فردوسی یک آرزو و یک نیاز هست نه اینکه من باید بر خویش غزه شوم که پیشینه فرهنگ ایران را بازگو می کنم. به همین روی هست که آشناکردن مردم با پیشینه فرهنگی خودشان بر من یکی آرزو و نیازی است که برای زنده ماندن به آن نیاز دارم.با آن نفس میکشم ، نیرو میگیرم و فردا دوباره برمی خیزم. فرهنگ افسونگرانه این سرزمین کهن که در شاهنامه گزارش شدست به اندازه ای ژرف و گسترده و گیراست که شما هر روز یک چیز تازه ای را می یابی و شگفت زده تر از دیروز ، سرزشار از انرژی می شوی و این شگفتی همان ‹‹دگر بر ره رمز معنی برد››هست.

سخن هر چه گویم همه گفته‌اند بر باغ دانش همه رفته‌اند

اگر بر درخت برومند جای نیابم که از بر شدن نیست رای

کسی کو شود زیر نخل بلند همان سایه ز او بازدارد گزند

توانم مگر پایه‌ای ساختن بر شاخ آن سرو سایه فکن

کز این نامور نامه شهریار به گیتی بمانم یکی یادگار

شاد باش دیر زی.

بیست و دوم بهمن 2581 خورشیدی

. چیستی و کیستی واژگان : دی ،دی به دین،آذر،مهر و نَبُر :

1. بیست‌وسومین روز در گاهشماری دینی زرتشتی دی‌بدین نامیده شده است. دی به چم آفریننده و آفریدگار است, و چون در ماه سه دی وجود دارد برای مشخص شدن, نام روز بعد را به آن می افزایند تا از هم مجزا گردد, «دی‌بآذر، دی بمهر، دی بدین». دی در ادبیات اوستا به چم اهورامزدا است که به شوند سپندینگی این نام بارها در ماه بازگویی شده است. در اوستا نام همکاران را اورمزد اواگاه, سه دی ویسپه شام نامیده اند.
2. چهار روز از هر ماه (دی، دی به مهر،دی به آذر و دی بدین) از مزدیسنا، به نام اهورامزدای بی ‌مانند است. این روز که همچون، دی، دی‌بآذر و دی‌بمهر به معنای دادار یا آفریدگار است، یکی دیگر از روزهای نیایش همگانی و در ایران باستان از روزهای تعطیلی‌ هر ماه به‌شمار می‌آمده است.
3. واژه دیـن، دَئـنـا Daenâ ، به چم (:معنی) دیدن، شناختن، فهمیدن، دانستن، وجدان بیدار و نیک، درست و دی و دیگان است. ریشه‌ی واژه‌ی «ب» در دی بدین، «دا» به چم دادن و بخشیدن است.
4. دَئنا وَنگوهی Daenâ Vanguhi ::، دینِ نیک، دین بهی، وجدان آگاه و بیدار و فهمیدن و برداشت و شناخت درست از زندگانی معنا می‌دهد.
5. یک دین‌دار کسی است که با کمک خرد به دیدن و شناختن جهان پیرامون خود می‌پردازد و راه راستی و درستی، اشایی و با خرد و اندیشه‌ی درست پیش می‌رود و گزینش می‌کند.
6. دین یشت یکی از یشت‌های اوستا است. در اینجا دین به معنی تشخیص معنوی یا روحانی است. دین یشت دارای 17 فصل و 20 بند است. دین یشت، یشت شانزدهم، در ستایش ایزدبانو چیستا و دانش، اشو زرتشت خواستار دانش می‌شود.
7. در گاهشماری ایرانی که امروزه به گاه‌شماری زرتشتی نامور شده است ،سال به دوازده ماه سی روزه و یک ماه پنج روزه بخش میشده است. هر روز نامی داشته که نخستین روز هر ماه اورمزد یا نام خداوند که هرمزد هم نامیده شده و چکیده اهورامزدا(آفریدگار دانا) است.سه روز در هرماه ،روز هشتم، پانزدهم و بیست و سوم هر برج نیز دی نام دارد ، نام این ماه از نام ماه دهم گاهشمار اوستایی نو برگرفته شده‌ و به معنی دادار و آفریننده از ویژگیهای اهورمزدا است.ابوریهان بیرونی می‌گوید: دی ماه را خُورماه نیز می‌گویند و روز یکم ماه را خره‌روز یا خوره‌روز نامند.
8. سه روزی که در گاهشمار ایرانی دی نام دارد و همچنین روزی که اورمزد نام دارد با نشان کلید سل ،الفبای موسیقی نشان داده میشود،چون روز نیایش ایرانیان در آن هنگام که دینشان زرتشتی بوده، نیز هست و یکی از رفتارهای نیایش زرتشتیان نواختن سازهای خنیایی هم هست. به سخن بهتر در آیین ایرانیان نیایش خداوند با شادی است نه با گریه و زاری.شاید بتوان گفت گریه و زاری نکوهیده هست چون ادمی را ناتوان میکند یا نشان از ناتوانی ادمی است. در جهان بینی ایرانی و دین زرتشت ، مردم چه زن چه مرد ، بنده خدا نیستند بلکه دوست و همکار او هستند برای ساختن گیتی و آوردن شادی برای همه جانداران گیتی.
9. ابوریحان بیرونی درباره دی‌ماه می‌نویسد:”دی ماه، نخستین روز آن خرم روز است و این روز و ماه هر دو به نام خداوند است که «هرمز» نامیده می‌شود، یعنی حکیم و دارای رای و آفریدگار. در این روز عادت ایرانیان چنین بوده که پادشاه از تخت شاهی پایین می‌آمد و جامه‌ای سفید می‌پوشید و در بیابان بر فرش‌های سپید می‌نشست و دربان و یساولان را که شکوه پادشاه با آن هاست به کنار می‌راند و هر کس که می‌خواست پادشاه را ببیند، خواه دارا و خواه نادار بدون هیچ گونه نگهبان و پاسبان، نزد شاه می‌رفت و با او به گفتگو می‌پرداخت و در این روز پادشاه با برزگران می‌نشست و در یک سفره با آن‌ها خوراک می‌خورد و می‌گفت: من مانند یکی از شماها هستم و با شماها برادرم، زیرا استواری و پایداری جهان به کارهایی است که به دست شما انجام می‌شود و امنیت کشور نیز با من است، نه پادشاه را از مردم گریزی است و نه مردم را از پادشاه”
10. واژه‌شناسی: واژه دی در اوستا ، دتهوش (Dathush) یا دزوه (Daz-vah) و به معنی دادار یا آفریننده و آفریدگار است که همیشه به مانند صفتی برای اهورامزدا آورده شده‌است. در اوستا در آفرینگان گاهنبار بند یازده صفت دتهوش برای دهمین ماه سال بکار رفته‌است. این واژه از مصدر دا آمده‌است که در اوستا و پارسی باستان و سانسکریت به مانی دادن، آفریدن، ساختن، و بخشیدن است. در پهلوی داتن(Datan) و در فارسی دادن است. از همین ریشه داتر (Dater) در پهلوی "داتار "و در فارسی «دادار» یا آفریدگار گفته می‌شود.
11. در گاهشماری ایرانی چهار روز ،روز پرهیز و روز نخوردن بوده است که به روز نَبُر نامور گشته و شناخته و نامیده میشود. در این چهار روز ،ایرانیان از کشتن جانداران سودمند مانند مرغ و بز و گوسپند و گاو و شتر و مانند آن خودداری میکنند و همچنین از خوردن گوشت پرهیز میکنند و گوشت نمی خورند. این آیین امروزه تنها میان ایرانیان زرتشتی استوار است و انجام میشود.نماد چهار روز نبر در گاهشمار راستی ، سرستون گاو که بخشی از تخت جمشید هم هست،می باشد. پیوند با چهار روز با نشان سرستون گاونشان تخت جمشید ، روز های نَبُر و پرهیز هست.
12. گاهشمار راستی در سال 1401 سالگرد هفتاد و سه سالگی خود را جشن گرفت. در گوشه گاهشمار هم نوشته شده است که: ”با بیش از نیم قرن پیشینه” به گمان می رسد که خواسته است واژه ”قرن” را که نشان از زمان بسیار هست را به کار ببرد.به هنگام از راستی پرسان خواهم شد .

فردوسی حکیم فرماید: گهر بی هنر خوار و زارست و سست به فرهنگ باشد روان تندرست.

اشتاد روز از بهمن ماه 2581 هخامنشی .کوروش دادار

25- 1سپندارمزگان ،روز زن و زمین و زندگی خجسته بادا جشن زن و زمین و زندگی خجسته بادا

جشن (اوستایی:yasna ، فارسی‌میانه: یسن) به‌چم (:معنی) ستایش و نیایش است. در فرهنگ ایرانیان، شادی جایگاه بسیار والایی دارد. شادی و خشنودی کاری میان انسان و خداست.

جشن سِپَندارمَزگان یا اِسپَندگان یا اِسفَندارمَزگان روز گرامیداشت زن، زمین و عاشقان و دلدادگان است، یکی از جشن‌های ایران باستان است که در روز ۵ اسفند برگزار می‌شود. این جشن ریشه در پیش از شاهنشاهی هخامنشیان دارد. ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده‌است که ایرانیان باستان، پنجم اسفند را روز بزرگداشت زن و زمین و دلدادگان، می‌دانستند.

در گاه‌شماری یزدگردی (ساسانی) و گاه‌شماری اوستایی نو هر ماه ۳۰ روز بوده است و ۵ روز به آخر سال افزوده می‌شده است. در این گاهشمار هر روزی از ماه به جای شماره، نام ویژه دارد و در روزی که نام ماه و روز با یکدیگر همسان می‌شود جشنی برگزار می‌شود. روز ۵ ام هر ماه اسپند نامیده می‌شود و در ۵ ام ماه اسپند چشن سپندارمزگان برگزار می‌شود.

این روش نامگذاری ۳۰ روز ماه به شوند سی و یک روزه شدن ماههای بهار و تابستان به هم ریخته است.روز چهارم هر ماه اسپند نام دارد .چون شش روز در نیمه نخست سال به ماهها افزوده شده است،روز سپند از ماه سپند(اسپند،اسفند)به جای اینکه در جای خودش و در پنجم ماه اسفند باشد به بیست و نهم بهمن چرخیده شده است و امروزه جشن سپندارمزد در روز 29 بهمن که روز اسفند نام دارد،جشن گرفته میشود.

ما با نیایش خود به دنبال خشنودی و شادی اهورامزد هستیم و اهورامزدا نیز شادی را برای ما می‌خواهد. از این‌رو، جشن‌های ایرانی بر دو پایه‌ی نیایش و شادی بنا شده‌اند. افزون‌بر شش جشن گهنبار که از جشن‌های دینی زرتشتیان به‌ شمار می‌آیند، ایرانیان باستان هر ماه دست‌کم یک جشن را که به جشن‌های ماهیانه نامور است، برگزار می‌کردند. این جشن‌ها روزهایی از ماه بودند که نام روز با نام ماه برابر می‌شد. برای نمونه روز فروردین از ماه فروردین که به جشن فروردینگان نامور است و همین‌گونه برای دیگر ماه‌ها.

هرکدام از این جشن‌ها بر پایه‌ی چمِ آن‌روزی که به فرخندگی‌ آن جشن برگزار می‌شده است آیین‌های ویژه و بار فرهنگی ویژه‌ی خود را به همراه داشته است.

در حالی که سرزمین‌های دیگر سنت‌های بسیار ساده‌تر و نوتر را ارج نهاده و پاسداری می‌کنند، اما افسوس که کوتاهی ما ایرانیان از یک‌سو و ناآگاهی و شاید کم‌بودن آگاهی و دانش از فلسفه‌های و باورهای بنیادی ما از دیگر سو، تیغ دولبه‌ای شده که گنجینه‌های کهن ملی را به خطر می‌اندازد.

برای نمونه بهمن به‌چم اندیشه‌‌ی پاک نماد سازش و آشتی است و باور نیاکانی بر این بوده که گسترش نیک‌اندیشی تنها پشتیبان سازش و آشتی پایدار است و جشن بهمن‌گان جشن آشتی و دوری از جنگ و ستیز است یا امشاسپند شهریور که چم توانایی آرزو شده است فلسفه‌اش دستگیری از نیازمندان، بخشش، دادودهش توانمندان و توانگران است. گمان می‌رود که حتا چیدمان زمانی این جشن‌ها نیز فلسفه‌های بنیادی دارد برای نمونه شهریور زمان برداشت محصول است یا حتا سفیدی ماه بهمن، پیوند خود را با رنگ نمادین بهمن که همان سپیدی است، نشان می‌دهد.

افزون‌بر این برخی از این جشن‌ها با رخدادهای‌ تاریخی و ارزشمند ملی نیز همراه شده است مانند جشن تیرگان که جشن آب و پاسداشت باران در فرهنگ ایرانی است برابر با روزی است که آرش کمانگیر تیر خود را از چله کمان رها کرد و به بهای جان عزیزش بار دیگر آزادی را برای ایرانیان به ارمغان آورد و همچنین جشن مهرگان که بر پایه‌ی شاهنامه و دیگر کتاب‌های تاریخی روزی است که ایرانیان به رهبری کاوه آهنگر و فریدون بر ضحاک ستمگر چیره گشتند و یکی از تاریک‌ترین دوران ایران زمین را پایان دادند.

2- درود و جشن سپندارمزد خجسته بادا.

روز زن و زمین را گرامی میداریم. از زنان ایران زمین که نگاهبان فرهنگ و هنر و ادب هستند، سپاسگزاریم.کار آنان را ارزش می گذاریم و قدر می دانیم و از همه کارهایی که در یکساله گذشته برای خانه و خانواده انجام دادید. جانانه سپاسمندیم.

در گاهشماری ایرانی، هر سال 365 روز و 12 ماه سی روزه و یک ماه پنج روزه دارد. هر روز ماه یک نام دارد. یکم هر ماه اورمزد دوم ماه وهمن، سوم ماه اردیبهشت، چهارم شهریور، نام روز پنجم سپندارمزد تا سرانجام روز سی ام هر ماه انارام نام دارد.

هرگاه نام روز با نام ماه یکی بشود، جشن میگیرم. نام جشن هم نام همان ماه هست. برای نمونه: روز نوزدهم ماه فروردین ،فروردین نام دارد. جشن میگیریم.نام آن هم، جشن فروردین یا فروردینگان هست که جشنی برای گرامیداشت درگذشتگان است. همچنین باید گفته شود که واژه جشن از یشن، یشت، یسن،یسنا، گرفته شده است که آیین های نیایش خداوند نامیده میشود. باید افزود که؛ جشن در ایران، نیایش خداوند است. به سخن بهتر ایرانیان، چون با خدا دوست و همراه هستند و رابطه غالب و مغلوب در میان نیست و در جهان بینی ایرانی و سخن زرتشت، آدمی دوست و یاور و کمک کننده خدا برای زدودن اهریمن از جهان هست، بنابراین برای برگزاری این پیوند، نیاز به زاری و گریه نیست. بلکه باید با شادی خدا را دیدار و گفتار نمود.

همچنین، سپندارمزد که روز پنجم ارماه بوده، برگرفته از نام «سپنته آرمیتی» یکی از شش امشاسپند است که در زبان اوستایی، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده می‌شود، در زبان پهلوی بدان سپندارمز یا سپندارمت گویند و در پارسی کنونی،سپندارمزد نیز خوانده شده ‌است.

امشاسپند سپندارمز، نگهبان و ایزدبانوی زمین سرسبز و نشانی از باروری و زایش است. او تنها ایزد بانوی مادینه در میان شش امشاسپند که یاران نزدیک اهورامزدا هستند، می باشد.

از سوی دیگر در روزگار پهلوی نخست، شش ماه نخست سال، سی و یک روزه شد، در نتیجه سامان نامگذاری روزها به هم خورد. برای نمونه در گاهشماری جدید ما در فروردین دو روز اورمزد نام دادریم(یکم و سی و یکم ) پیروی این به هم ریختگی، روز سپندارمزد که،روز گرامیداشت زن و زمین(برای زاینده بودن)می باشد و روز پنجم هر ماه هست، شش روز جلوتر نامیده شد و به بیست و نهم بهمن برگردانده شد.برهمین پایه گروهی بیست و نهم بهمن و گروهی هم پنجم اسفند را روز سپندارمزد میدانند و جشن سپندارمزد را جشن میگیرند.البته با توجه به سی روزه بودن ماه در گاهشماری ایرانی واینکه روز نخست هر ماه اورمزد و روز سی هر ماه انارام می باشد، پنجم اسفند، خردمندانه تر و با آیین نامگذاری روزها سازگار تر هست.

"بنا به گفته ابوریحان اسپندارمَز ایزد موکل بر زمین و ایزدِ پشتیبان و نگاهبان زنان شوهردوست و پارسا و درستکار بوده و به همین رو این روز، جشن زنان، نامگذاری شده و مردم برای گرامیداشت زنان، به ایشان پیشکشی می‌دادند و بخشش می‌کردند.

این گزاره را گردیزی نیز در زین الاخبار آورده‌است:این روز را جشن مردگیران می‌گفتند که زنان به خواست خویش و با آزادی، شوی و مَرد زندگی خود را برمی‌گزیدند؛ بنابراین در روز پنجم ماه اسفند در گاهشمار زرتشتی جشن زنانه «مَردگیران» یا «مژدگیران» که ویژه زنان نام داشته، برگزار می‌شده ‌است.”

در این روز، زنان هیچ کاری نمی کنند و از بامداد تا شامگاه شاهی کرده و فرمان می رانند.بنا به سخن استاد کزازی زنان در این روز شاه میشدند.مردان همه کارهای خانه را انجام میدادند و از کارهای یکساله زنان سپاسگزاری می نمودند و به آنان پیشکشی ها می دادند.

واژه اسفند و سپَندارمَزد

واژه فارسی «اسفند» (اسپند) در زبان فارسی امروز، از واژه پارسی میانه (پارسیگ) «سپندارمت-Spandarmat» و اوستایی «سپِنتَه آرمَئی تی-SpentaArmaiti» بر گرفته شده‌است. روز پنجم هرماه و ماه دوازدهم هر سال «اسفند» یا «سپَندارمَذ» نام دارد. این واژه که در اوستایی «سْپِنـْـتـَه آرَمَئیتی» آمده، نام چهارمین امشاسپند است، از دو بخش «سپِنتَه» یا «سپند» به چم پاک و «آرَمَئیتی» به چم فروتنی و بردباری درست شده‌است و مانک این دو با هم فروتنیِ پاک و سپند است. این واژه در پارسی میانه «سپندارمت» و در فارسی «سپندارمز» و «اسفندارمز» و «اسفند» شده‌است.شوربختانه با سی و یک روزه کردن شش ماه نخست سال،نظام نامگذاری به هم ریخته است.برای نمونه سپندارمزگان،روز زن و زمین و زندگی،بجای پنجم اسفندماه در بیست و نهم بهمن جشن گرفته میشود.

سپندآرمیتی به باور ایرانیان باستان یکی از امشاسپندان (یاوران اهورامزدا) بوده، «امشاسپند بانو»نیز نام گرفته و نماد دوست‌داری، بردباری و فروتنی است.

در این جشن که نام دیگر آن «جشن مزدگیران» یا «جشن مژده‌گیران» هست،خانواده‌های ایرانیان برای سپاس از همسران و بانوان در خانواده و نزدیکان خود، هر یک در اندازه توان برای زنان خود دهش‌ها و پیش‌کش‌هایی می دادند. و به پاس همراهی یکساله‌شان پیشکش آنان می‌کردند.

بانوان نیز این روز را گرامی می‌داشتند و در آن جامه و کفش نو می‌پوشیدند،در جهان بینی ایرانی زنان همیشه سرچشمه مهربانی و پاکدامنی، پرهیزگاری و پارسایی بودند و فرزندان نیک به دنیا میآوردند، سپاسگزاری می‌شدند و از مردان خود پیش‌کش‌هایی دریافت می‌کردند.

در روز جشن سپندارمذگان بانوان از کارهای روزمره و همیشگی در خانه و زندگی بازداشته شده و به جای آنان مردان و پسران خانواده وظایف خانه داری ایشان را در خانه به دوش می‌گرفتند.

نام دیگری برای جشن سپندارمذگان می‌توان یافت که با آیین بومی و نمادین ویژه‌ای همراه بوده‌است. گفته می‌شود مقارن همین روز مراسمی با نام «مردگیران» وجود داشته که به مراسم جشن سپندارمذگان نسبت داده شده‌است. از این قرار که؛ در این روز دختران آماده ازدواج یا دم‌بخت، این اختیار را پیدا می‌کردند که به دلخواه خود، همسر و شریک زندگی آینده‌شان را انتخاب کنند. از همین روی نام این جشن به «مردگیران» نامور شده‌است.

برخی پژوهشگران، جشن سپندارمذگان را همان جشن برزیگران می‌دانند. از قرار در روز اسفندگان چند جشن با مناسکی بویژه برگزار می‌شده‌است و نخستین آنها جشن مردگیران یا مژد گیران بود که اختصاص به زنان داشته‌است. در این روز مردان برای زنان هدیه ای می‌خریدند و از ایشان سپاسگزاری می‌کردند.

در سال ۱۳۴۱ خورشیدی، ابراهیم پورداود روز پنجم اسفند و جشن اسفندگان را به نام «روز پرستار» پیشنهاد داد.که پذیرفته شد و در تقویم رسمی نیز ثبت گردید.ولی اکنون این روز از سوی هیچ نهاد دولتی و غیردولتی به نام روز پرستار گرامی داشته نمی‌شود.

پورداوود در این باره نوشته بود: «در میان جشن‌های بزرگ ایران باستان، سپندارمذگان جشنی است در پنجمین روز از اسفندماه. همین روز شایسته و برازنده است که جشن پرستاران میهن ما باشد».از این روی، روز پنجم ماه دوازدهم (اسفند) یا اسپند، روز «سپندارمذ» یا «اسپندارمذ» نام داشت که جشنی با همین نام می‌گرفتند. «سپندارمذگان» یا «اسفندگان» (اسپندگان) روز زن و زمین است.

پیشنهاد میکنم که از بیست و نهم بهمن تا پنجم اسفند را هفته بزرگداشت زن و زمین و زندگی بنامیم و همه یک هفته را جشن بگیریم و از زنان سرزمین خود، سپاسگزاری کنیم.

کوروش دادار،سپندارمزد روز 2581 جشن سپندارمزگان خجسته بادا کوروش دادار ،بیست و نهم بهمن 1401 خورشیدی

اتفاق

29. درست بنویسیم:

«اتفاق هم رفتیم» « اتفاق نیفتاد»

در واژه نامه دهخدا چنین آمده است:« اتفاق . [ اِت ْ ت ِ ] (ع مص ) با هم یکی شدن . یکی گشتن . || هم پشتی کردن . متفق شدن . سازواری کردن . با یکدیگر موافقت کردن . (تاج المصادر) (زوزنی ). با هم نزدیک گشتن . موافقت . وفاق . همدستی . همکاری . اتحاد. سازواری . توافق . (زوزنی ). مقابل اختلاف و نفاق :
مورچگان را چو بود اتفاق
شیر ژیان را بدرانند پوست .» به گمان میرسد واژه را بر پایه کاربرد در زبان مردم معنی کرده اند که درس نیست.

بهترست بنویسیم: «با هم»«همراه هم»«همراه»

لغت‌نامه دهخدا

اتفاق . [ اِت ْ ت ِ ] (ع مص ) با هم یکی شدن . یکی گشتن . || هم پشتی کردن . متفق شدن . || سازواری کردن . با یکدیگر موافقت کردن . (تاج المصادر) (زوزنی ). با هم نزدیک گشتن . موافقت . وفاق . همدستی . همکاری . اتحاد. سازواری . توافق . (زوزنی ). مقابل اختلاف و نفاق :
مورچگان را چو بود اتفاق
شیر ژیان را بدرانند پوست .

سعدی .

دولت همه ز اتفاق خیزد
بی دولتی از نفاق خیزد.

؟

|| اجماع :
ای ملک مسعود بِن ْ محمود کاحرار زمان
بر خداوندی و شاهی تو دارند اتفاق .

منوچهری .

|| تطابق . تراضی . || رفاء. التحام . || حادثه . صدفه . واقعه . پیش آمد. تصادف . مصادفه . سانِحَه . واقع شدن کاری بی سبب . اتفاق افتادن . (زوزنی ) : اتفاق خوب چنین افتاد ...که خواجه بوسعید... مرا در این بیغوله عطلت بازجست .(تاریخ بیهقی ). در شهور سنه ٔ... اتفاق افتاد به پیوستن من ... بخدمت این پادشاه . (تاریخ بیهقی ). خادمی برآمد و محدث خواست از اتفاق هیچ محدث حاضر نبود. (تاریخ بیهقی ). دولت همه اتفاق خوبست . (تاریخ بیهقی ). از اتفاق نیک در این برگشتن بر جانب تنگی آمد. ابومطیع...از اتفاق نیک بشغلی بدرگاه آمده بود. (تاریخ بیهقی ).خردمندان چنین اتفاقها را غریب ندارند. (تاریخ بیهقی ). تعبیه فرموده بود سلطان چنانکه به روزگار سلطان ماضی پدرش دیده بودم وقتی که اتفاق افتادی که رسولان اعیان و بزرگان عراق و ترکستان به حضرت حاضر بودندی . (تاریخ بیهقی ). چون آنجا رسیدم که بوسه بر سر افشین دادم آنگاه بر کتف آنگاه بر دو دست و آنگاه سوی پا شد[ احمدبن ابی دواد ] ... افشین را دیدم که از در درآمد و با خود گفتم این اتفاق بد بین ... (تاریخ بیهقی ).از اتفاق نادر سرهنگ علی عبداﷲ و ابوالنجم ایاز... از غزنین اندررسیدند. (تاریخ بیهقی ). تا آنگاه که ایشان را این اتفاق خوب روی نمود. (کلیله ودمنه ). || تقدیر :
ولیکن اتفاق آسمانی
کند تدبیرهای مرد باطل .

منوچهری .

اتفاق حال او چنان بود که گفته اند: کالعیر طلب القرنین فضَیَّعَ الاذنین . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). || مدارا :
با هرکسی بمذهب خود باید اتفاق
شرط است یا موافقت جمع یا فراق .

سعدی .

- اتفاق افتادن ؛ پیش آمدن . روی دادن . طاری شدن . ناشی شدن . وقوع یافتن .حادث گشتن . واقع گردیدن سنوح : یک روز چنان اتفاق افتاد که امیر مثال داده بود تا جمله ٔ مملکت را چهار مرد اختیار کنند. (تاریخ بیهقی ).
ور اتفاقت افتد و بینی بت مرا
آگه کنش که بر تن من چیست از عذاب .

مسعود سعد.

یکی را از دوستان گفتم امتناع سخن گفتنم بعلت آن اختیار آمده است در غالب اوقات که در سخن نیک و بد اتفاق افتد و دیده ٔدشمنان جز بر بدی نمیآید. (گلستان ).
ببارگاه تو چون باد را نباشد راه
کی اتفاق جواب سلام ما افتد.

حافظ.

- اتفاق ساختن ؛ عزم کردن . قصد کردن :
همه روز اتفاق میسازم
که بشب با خدای پردازم .

سعدی .

- اتفاق طریقت ؛ در اصطلاح احکامی ، مساوی بودن دوری دو کوکب است از اول سرطان و جدی ، مثل اینکه کوکبی در پانزدهم درجه ٔ جوزا و دیگری در پانزدهم درجه ٔ سرطان باشد.
- اتفاق قوت ؛ دراصطلاح احکام نجوم ، تساوی دوری دو کوکب از اول حمل است ، مثل اینکه کوکبی در بیستم درجه ٔ حمل و کوکب دیگردر دهم درجه ٔ حوت باشد.
- اتفاق کردن ؛ برابر شدن . جمع شدن . تواطؤ. اطباق . (تاج المصادر بیهقی ). اجماع . (زوزنی ). اصفاق . (زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ) :
کنند از سر همسری بی نفاق
چو سرهای میزان بهم اتفاق .
- اتفاق کردن بر کاری اجماع و اتفاق کردند که او را استحقاق و اهلیت این منزلت هست : . (کلیله ودمنه ).
- باتفاق ؛ بهمراهی . با همدستی . با هم پشتی . با سازواری . بمعیت :
حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری به اتفاق جهان میتوان گرفت .

حافظ.

- || بصحابت . با مصاحبت : جمله باتفاق خود را در آب انداختند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). به اتفاق قصه به حضرت نوشتند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).
- به اتفاق آراء ؛ اجماعاً. بی مخالفی . بی رای مخالفی .

28. درست بنویسیم:

28

«زن گرفتی؟» درست نیست. در میان مردم، این سخن بسیار گفته می شود. شاید بتوان گفت در گذر زمان و شاید هم پس از چیرگی تازیان و پایین آمدن جایگاه زن، در بینش روزِ دولتمردان و فرمانروایان و بینش همگانی، این سخن گسترش یافت. هرچند در جهان بینی ایرانی، زن جایگاه بهتری در برابری با مردان و جایگاه ارزشمندی داشت. ارجمندی بیشتری داشت. اندک اندک این سخن در میان مردم گسترش یافت. باید بازسازی کنیم و از گفتن و نوشتن «واژگان» کوچک شمارنده چه برای زنان و چه برای مردان خودداری کنیم. اما بهترست که نخست در «واژگان» جایگاه این سخن را درست کرد. سپس در کردار و گفتار مردم نیز اندک اندک،آن را جایگاه درست همسر را روان و کاربردی کرد. چون باور داریم که «واژه» آغاز، «ساختن و آبادکردن» هست. در شاهنامه از «جفت گزیدن» نام برده شده است.

« سپهبد سوی کاخ بنهاد روی.. چنان چون بود مردم جفت جوی» دیدار زال با رودابه و خواستگاری از او: جهان آفرین بشنود گفتِ من... مگر که آشکارا شوی جفت من»

می توانیم بگوییم: «شوهر گزیدی» «شوهر خواستی»« همسر گزیدی»، «پیمان زناشویی بستی»، «پیمان کردیِ»، «پیمان بستی»

همه ساله، بختِ تو پیروز باد
شبان سیه، بر تو نوروز باد

30 . درست بنویسیم:

بنویسیم مولوی ننویسیم مولانا!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

«مولانا» این واژه چندی است که برای «مولوی بلخی» نامور به «رومی»، سراینده سده هفتم نوشته و گفته میشود. مولوی را به این واژه نامیدن درست نیست.چون این واژه دیروز و امروز برای نام بردن رهبران دینی چهارشاخه سنی مذهبان گفته میشود. از سوی دیگر اگر بپنداریم که «مولوی» که در بخش دیگر جهان که زبان پارسی نیست او را «رومی» گویند، نیز رهبر دینی بوده است، باز نمی توان او را «مولانا» نامید، چون سخن از شعر و ترانه و دیدگاه عرفانی اوست که پیوندی با رهبر دینی بودن او ندارد. به سخن بهتر، «مولوی» پس از دیدار با شمس تبریزی از موعظه کردن به عرفان روی آورد و این ترانه ها و سروده های ارزشمند بهره دوره عارف بودن و سماع رقصیدنِ «مولوی» است.