دادار

در شهریگری ایرانی، هر ماه دارای سی روز بود که با افزوده کردن پنج روز در پایان سال (پنجه دزدیده)، سال به ۳۶۵ روز می‌رسید.

اکنون نام این روزها:

۱. اورمزد ۲. بهمن ۳. اردیبهشت ۴. شهریور ۵. سپندارمذ

۶. خرداد ۷. امرداد ۸. دی به آذر ۹. آذر ۱۰. آبان

۱۱. خور ۱۲. ماه ۱۳. تیر ۱۴. گوش ۱۵. دی به مهر

۱۶. مهر ۱۷. سروش ۱۸. رشن ۱۹. فروردین ۲۰. بهرام

۲۱. رام ۲۲. باد ۲۳. دی به دین ۲۴. دین ۲۵. ارد

۲۶. اشتاد ۲۷. آسمان ۲۸. زامیاد ۲۹. مهراسپند ۳۰. انارام

البته روزهای پنجه نیز نامی دارند که از نام گاتاهای زرتشت گرفته شده:

۱. اهنود ۲. اشتود ۳. سپنتمد ۴. وهوخشتر ۵. وهشتواش

44. درست بنویسیم

«داستان کوتاه یک اتفاق را مورد بحث قرار می دهد» درست نیست،

به جای آن می توان نوشت:

« داستان کوتاه، در باره یک رویداد گفتگو میکند»

43. درست بنویسیم:

«رییس ارجمند دادگاه چهارم خانواده شیراز» درست است.

ننویسیم: «رییس ارجمند شعبه چهارم دادگاه خانواده»

«شعبه»برای نام بردن شماره دادگاه درست نیست:

یکم: در لغتنامه دهخدا« شعبه، شعبة. شاخه . (ناظم الاطباء). شاخه ٔ درخت . شاخ درخت» و دوم:در فرهنگ معین:« 1 - شاخه . 2 - جوی آبی که از یک نهر بزرگ جدا گردد. 3 - فرقه ، دسته . 4 - فرعی که از اصلی جدا شود. ج . شعب .» آمده است. سوم: واژه «شعبه» پارسی نیست.
چهارم: گویای آن چیزی که نوشته می شود، نیست.
میتوان نوشت: دادگاه چهارم خانواده شیراز، بازپرسی سوم دادسرای فرهنگ شهر، دادگاه هشتم تجدیدنظر استان فارس و مانند آن. باید گفته شود که:

«شعبه» از روز نخست برای شماره گذاری دادگاهها بوده است، چون شمارگان دادگاهها بسیار بوده و برای راهنمایی مردم که پرونده انان در کدام دادگاه در دست رسیدگی هست، به جای شماره چهار نوشتند شعبه چهار.

در همه جای جهان هم دادگاهها با شماره نوشته میشود. دادگاه دوم خانواده نیویورک. دادگاه سوم کودکان پاریس.

از روز نخست شماره بوده و به شیوه حوزوی نامگذاری شده است.چون شعبه هیچ پیوندی با آن چیزی که هست، ندارد.

بنابراین میتوان نوشت: «دادگاه شماره چهارم خانواده شیراز» یا «دادگاه چهارم خانواده شیراز» یا «دادگاه شماره هشت تجدیدنظر استان فارس» یا « دادگاه هشتم تجدیدنظر استان فارس»

برای «تجدیدنظر» می توان «بازبینی» یا « پژوهش» یا «بازنگری» نوشت.

به هر روی از دیدگاه شما سپاسمندم.

شاد باش دیر زی.

43. درست بنویسیم:

«رییس ارجمند دادگاه چهارم خانواده شیراز» درست است.

ننویسیم: «رییس ارجمند شعبه چهارم دادگاه خانواده»

«شعبه»برای نام بردن شماره دادگاه درست نیست:

یکم: در لغتنامه دهخدا« شعبه، شعبة. شاخه . (ناظم الاطباء). شاخه ٔ درخت . شاخ درخت» و دوم:در فرهنگ معین:« 1 - شاخه . 2 - جوی آبی که از یک نهر بزرگ جدا گردد. 3 - فرقه ، دسته . 4 - فرعی که از اصلی جدا شود. ج . شعب .» آمده است. سوم: واژه «شعبه» پارسی نیست.
چهارم: گویای آن چیزی که نوشته می شود، نیست.
میتوان نوشت: دادگاه چهارم خانواده شیراز، بازپرسی سوم دادسرای فرهنگ شهر، دادگاه هشتم تجدیدنظر استان فارس و مانند آن.

1. درست بنویسیم:

«رییس ارجمند دادگاه چهارم خانواده شیراز» درست است.

ننویسیم: «رییس ارجمند شعبه چهارم دادگاه خانواده»

«شعبه»برای نام بردن شماره دادگاه درست نیست:

یکم: در لغتنامه دهخدا« شعبه، شعبة. شاخه . (ناظم الاطباء). شاخه ٔ درخت . شاخ درخت» و دوم:در فرهنگ معین:« 1 - شاخه . 2 - جوی آبی که از یک نهر بزرگ جدا گردد. 3 - فرقه ، دسته . 4 - فرعی که از اصلی جدا شود. ج . شعب .» آمده است. سوم: واژه «شعبه» پارسی نیست.
چهارم: گویای آن چیزی که نوشته می شود، نیست.
میتوان نوشت: دادگاه چهارم خانواده شیراز، بازپرسی سوم دادسرای فرهنگ شهر، دادگاه هشتم تجدیدنظر استان فارس و مانند آن. باید گفته شود که:

«شعبه» از روز نخست برای شماره گذاری دادگاهها بوده است، چون شمارگان دادگاهها بسیار بوده و برای راهنمایی مردم که پرونده انان در کدام دادگاه در دست رسیدگی هست، به جای شماره چهار نوشتند شعبه چهار.

در همه جای جهان هم دادگاهها با شماره نوشته میشود. دادگاه دوم خانواده نیویورک. دادگاه سوم کودکان پاریس.

از روز نخست شماره بوده و به شیوه حوزوی نامگذاری شده است.چون شعبه هیچ پیوندی با آن چیزی که هست، ندارد.

بنابراین میتوان نوشت: «دادگاه شماره چهارم خانواده شیراز» یا «دادگاه چهارم خانواده شیراز» یا «دادگاه شماره هشت تجدیدنظر استان فارس» یا « دادگاه هشتم تجدیدنظر استان فارس»

برای «تجدیدنظر» می توان «بازبینی» یا « پژوهش» یا «بازنگری» نوشت.

به هر روی از دیدگاه شما سپاسمندم.

شاد باش دیر زی.

42. واژه شناسی: درست بنویسیم.

«کسرا درست است»کسری، درست نیست.«کبرا به جای کبری کسرا به جای کسری» درست است.

در زبان پارسی، هر واژه ای که نوشته میشود، همان خوانده می شود. برای نگاهبانی از آیین نگارش زبان پارسی از درونشد، آیین های نگارش زبان های دیگر باید جلوگیری کرد. برای نمونه: باید نوشت «استادان» نمی توان نوشت«اساتید» چون واژه پارسی را باید با آیین نگارش زبان پارسی، واژه گروهی ساخت.

در زبان پارسی نمی توان نوشت:«کسری» و « کسرا» خواند. باید بنویسیم«کسرا» و بخوانیم«کسرا».

در باره واژگان: «خواهر» و مانند آن باید گفت که این واژگان، پیشتر، خُواهَر(خُ وا هَر) خوانده و گفته میشده است. در گذر زمان و اندک اندک «وا» به «آ» دگرگون شده است. بنابراین در زبان پارسی، هر چیزی که نوشته میشود، همان چیز نیز خوانده میشود. به گمان می رسد تنها زبانی است که این یژگی را دارد.

1402

41 درست بنویسیم:

«سد به جای صد» و «سدا به جای صدا»

درستش«سده» است.

در نوشتار زبان پارسی واج های«ص ض ط ظ ث ع غ » نداریم. هر واژه ای به نادرست با این واج ها نوشته شود،«تازی یا عربی» است. استاد جلال خالقی مطلق و استاد کزازی و استاد جنیدی، واژه «سد» را سفارش میدهند.

بنابراین باید بنویسیم: «سد به جای صد» و «سدا به جای صدا»

شاهنامه فردوسی، استاد خالقی مطلق

رده بر کشیده سپاهش دو میل.. به دستِ چپش، هفت سد ژنده پیل

7

بنیاد

گفتگو با پسر

او، پسری دارد که از همسر نخستش می باشد، در باره همسر نخست او چندان نمی دانیم، تنها اینکه از خویشان نزدیک پدری بوده و تا همین چند سال پیش نامی نداشته و کسی نمی دانسته که چی سدایش میزنند و می زدند! هنگامی که کاری دارند. اما به هر روی مرد بیماری بوده که در غبار بدبختی ها گم شده و تنها یادگاری که از او برجاست، پسری است که با او زندگی میکند و بنا به گفته او،نفس او به آن بسته است.

آنجوری که خودش می گوید: «نفسم به نفس پسرم بسته است، اگر او بیمار بشود، من هم میمیرم.»البته می دانیم که همه این سخنان برگرفته از آموزه های کهن و از مادر بزرگان به او رسیده است، چون خود او هم می داند که کسانی بوده اند که با درگذشت نزدیکترین کسان خودشان، سالها پس از مرگ او زیسته اند و شادی ها کرده اند و خنده های بسیار بلند قهقه زده اند. اما شاید بدلیل تنهایی است که به او وابسته است. شاید بتوان گفت که از دید او که همه جهان او را رها کرده و تنها گذاشته اند، بهانه برای ادامه دادن زندگی او، پسرش باشد، اما این گونه نیست.

راستش را بخواهم برای شما واگویه کنم، ما بجز برای خودمان برای هیچ کسی زندگی نمی کنیم. اینها همه دروغ و تعارف هست. اگر مادری برای خودش خوشایند نباشد به بچه اش شیر نخواهد داد، با همه عشقی که به او دارد، خوشی کودک در خوشی مادر است. مادر چون از شیر دادن خوشان خوشانش میشود، به او شیر میدهد وگرنه مانند بسیاری از مادران امروزی که برای نگهداری از اندام خود و نگهداشتن زیبایی اندام خود، برای بچه دار شدن شکم زنان دیگر را کرایه میکنند.

ترس و آمختگی، همیشه جلو نوشدن و تازه شدن و دگرگون شدن را می گیرد. به هر روی او از امروز می خواهد جور دیگری رفتار کند که تا دیروز انجام نمی داده است. پسرش را سدا زد و در آغوش گرفت و پوزش خواست که پسر را تنها گذاشته و دیر برگشته است چون دفتر دادبان بسیار دور بوده و باید از جلوتر نوبت می گرفته، چون نوبت نداشته، ناچار پس از همه دادخواهانی که نشسته بودند و پیش از او رفته بودند، به دیدار دادبان (وکیل) رفته است. به همین روی دیر شده، هرچند دادبان مرد مهربانی بوده و به منشی خودش دستور داده که برای او تاکسی بگیرد و خودش هم کرایه آن را پرداخته بود.

پسر او نام دارد، اما او هرگز آن نام را سدا نمی زند و خودش نامی بر پسرش نهاده و پسرش هم همین نام را دوست دارد، «بنیاد». او با بنیاد مهربان است، دلش تا دیروز میخواست بنیاد پزشک بشود، اما از هم اکنون آرزو دارد که او دادبان شود و در این راه از هیچ کوششی هم کوتاهی نخواهد کرد. رو به پسرش گفت:

تو باید دادبان بشی و مانند دادبانی که من امروز دیدم، باید بسیار بزرگوار بشوی و به مردم کمک کنی و راه درست را به مردم نشان بدهی و آنان را در راه رسیدن به آرزوها و اآرمان هایشان، پشتیبانی کنی. هفته آینده که خواستم بدیدار دادبان بروم، بی گمان تو را همراه خواهم برد و می دانم که از دادبان خوشت خواهد آمد. او، لیوان آب خنکی که پسرش برای او آورده بود را تا ته نوشید و ادامه داد:

-«ببین مامان جان، ما دو تا برنامه بزرگ داریم. یکی پیگیری پرونده من که به گمان می رسد، چیزی از آن برای ما بدست بیاید، دوم اینکه باید، «تغییر» کنیم. باید راه دیروزی را ببوسیم و بگذاریم لب تاقچه و از فردا راه دیگری را دنبال کنیم و جور دیگری زندگی کنیم و جور دیگری کار کنیم. من باید دنبال یک کار باشم تا بتوانیم درآمد داشته باشیم. تو هم باید سخت تر درس بخوانی، هرچه را آموزگار می گوید تو باید یاد بگیری و بیاموزی، هیچ چیزی را نباید فراموش کنی یا نادیده بگیری. هرچه هست را باید بخوبی یاد بگیری تا نمره های خوب بگیری و بتوانی در دانشگاه بری و یک روزی به امید خدا و به امید خودت، دادبان برجسته ای بشوی و دل زنان ستمدیده را مانند این دادبان که استاد خاله ات بوده، شادمان کنی . به مردم کمک کنی که سختی هایشان را پشت سر بگذارند و بهتر زندگی کنند. باید به خودت کمک کنی تا بتوانی فردا که بزرگ شدی به دیگران هم کمک کنی. باید کمک کردن را یاد بگیری.

درس ها را خوب بخوانی و هنر یاد بگیری، هرچه در دبستان می گویند را باید یاد بگیری. باید یاد بگیری. باید بیاموزی، هرچه بیشتر و بیشتر »

بنیاد از سخنان او چیزی ندانست.

-مامان گشنمه، شام چی داریم؟

کوروش دادار، خور روز از اردیبهشت ماه، یازدهم اردیبهشت 2582

رنج های ما دنباله دارد....

او و بدبختی هایش

6

او، پس از اینکه راننده تاکسی از غرزدن دست برداشت، نشانی دقیق خانه را به او داد: «باید از چهاراه امیرکبیر بگذری، سپس درون خیابان اصلی بشی». زبانش که تا همین چند دقیقه پیش بسته بود، باز شد و آغاز کرد به گفتن.

اینجا تا همین چند سال پیش روستا بود، تا اینکه مردم آمدند و آمدند و آمدند. برای اینکه زمین های اینجا از جاهای دیگر شهر ارزانتر بود، هرچند امکاناتی نداشت، اما مردمی که از روستاهای دور و نزدیک آمده بودند، برایشان چندان توفیری نداشت و تازه اگر هم توفیر داشت، توانش را نداشتند که جای دیگر زمین بخرند، همگی اینجا زمین خریدند و شبانه ساختند. بی اینکه خیابان کشی درستی داشته باشد، و همان روال جلوتر که ده بوده به همان روال پیش رفتند و گاهی کوچه یک متر بیشتر پهنا ندارد و گاهی پیچ کوچه جوری هست که هر جور از آن بخواهی بگذری، سرت به ستون برق یا به دیوار خواهد خورد. خانه ها تنگ و تاریک و کهنه اند. کوچه ها باریکند. چراغ و روشنایی ندارند. کف کوچه ها، پر از چاله و دست انداز، هنوز هیچ آسفالت نشده است. زندگی درون خانه های مردم در این بخش از شهر مانند نمای بیرون آن است. پر از بدبختی و نکبت. چرک، آلوده، تنگ و تاریک و رنج آور هست. همه خانه ها اینجا در فقر و تنگدستی به سر می برند. بیشتر بچه ها به جای درس خواندن، دنبال کار هستند. کار درستی هم پیدا نمی شود. خوشبخت ترین آنان کسانی هستند که نان خشک و دمپایی کهنه میخرند یا شاگرد میکانیک و جوشکاری می شوند. و بدبخت ترین آنان هم گدایی می کنند و گاهی مواد مخدر می فروشند و شاید هم تن فروشی کنند. بدبختی بیداد میکند. بچه های بیچاره ناچارند برای تهیه مواد مخدر پدر و مادر معتادشان به هر کار زشتی دست بزنند.

به راننده گفت که نرسیده به مغازه بقالی و سبزی فروشی بایستد.از راننده سپاسگزاری کرد و از بخاطر دادی که زده بود و پر پیچ و خم بودن کوچه ها او بخشش خواست و از تاکسی پیاده شد.به دقت روی صندلی را نگاه کرد تا چیزی نیفتاده یا روی صندلی جا نمانده باشد. چون هنگام بیرون شدن از دفتر، منشی سدایش زده بود و تلفن دستی او را به او داده بود که روی گل میز جا گذاشته بود و به او سفارش کرده بود که هرگاه خواستی از تاکسی پیاده بشی، کاملا و با دقت بررسی کن و نگاه کن که چیزی را جا نگذاری. یادش آمد. دارد «تغییر» میکند. براستی امروزِ او، مانند دیروز او نیست.

او بخاطر پرهیز از شنیدن پچ پچ زنان همسایه که همیشه چند تایی از آنان درِ مغازهِ سرکوچه سرگرم سبزی خریدن و دیگر کارها مانند خبر رسانی در باره همسایه به هم هستند، نرسیده به مغازه و در تاریکجای کوچه که چراغ تیر برق آن از زمان جنگ تا کنون خاموش بود، پیاده شد. پچ پچ زنانه پشت سر را همیشه آزارش داده بود و رنجور میشد.از خودش بدش می آمد وختی که ناتوان هست و نمی تواند کاری برای زندگی خودش بکند و آن را بهتر کند و از این محل پر از نکبت به جای بهتری برود، از دست خودش خشمگین بود. از خودش آزرده بود و خودش را بازخواست و نکوهش و پادافره میکرد.دوستان چندانی نداشت. همان چند تنی که با شادروان مادرش دوست بودند و پس از مرگ مادرش هم کمتر با آنان روبرو میشد می کوشید با هیچ چهره آشنایی روبرو نشود. تند تند طول کوچه بن بست را گذشت و کلید را درون جاکلیدی چرخاند و در اهنی زنگ زده و شانه افتاده با صدای غژغز بار شد، درون خانه شد، لب حوض نشست، پسر به پیشواز او آمد.

این خانه که نامش را «چال گراز» نام گذاشته بود و بیشتر به یک زیرزمین لانه گراز مانند بود تا خانه، سالها پیش هنگامی که پدرش جوان بود و تازه از روستا آمده بود و با پول به گفته خودش«زحمت کشی» خریده بود و پس از اینکه توان مالی بهتری پیدا کرده بود و بچه ها هم بزرگتر شده بودند، خانه بزرگتر در جای بهتر شهر خریده و رفته بودند، خانه او شده بود. خانه کهنه بود. در ورودی آن در گذر زمان و پس از زیر سازی و ساخته شدن کوچه که کف کوچه حسابی بالا آمده بود، بسیار کوچک شده و آمد و شد را سخت کرده بود. هرچه فریاد زده بودند که راه خانه را بند آوردید، گوش کسی بدهکار نبود و از آن روز، در ورودی خانه از دو متر و نیم به کمتر از یک متر و نیم کاهش یافته بود و برای ورود به خانه حتما باید دولا شده تا بتوانی وارد شوی. بردن و آوردن وسایل درون خانه هم بسیار رنج آور و آزارنده است، از این رو اینجا بیشتر به لانه گراز مانند است تا خانه. خانه حیاط کوچکی هم دارد که وسط آن حوض کوچکی هست. دو تا درخت نارنج یکی در گوشه بالایی و دیگر در گوشه پایینی حیاط هست. همچنین یک درخت تاک کهنسال که سالهاست انگور میدهد و انگور سیاه او خوشمزه ترین انگورهاست، دلپسندترین چیز در این خانه است. شاخه های درخت تاک که میوه خوشمزه آن انگور سیاه است تا بالای اتاقک روی پشت بام هم رفته و در بهار و تابستان شاخ و برگ آن همه حیاط و بخشی از کوچه را می پوشاند و سایه میکند. او یادش می آید در آن سالهای خوش کودکی یکی از دلخوشی های او و خواهرانش، نشستن در کنار حوض کوچک زیر درخت کهنسال تاک بود. کسی نمی داند این درخت تاک را چه کسی و چه زمان کاشته اند، اما مادرش همیشه به روان کارنده آن درود می فرستادو ستایش میکرد. یادشان بخیر.

این ویرانه هم چند سالی در کرایه هم میهنان افغانی بود و پس از آن که او از شوهر نخستینش که خویشاوندِ پدری هم بود، جدا شد، این خانه را از کرایه نشین تخلیه کردند و به او دادند. او مدتی در این خانه همراه پسرش زندگی کرد. سپس شوهر دوم به سراغش آمد و باز چون شوهر دوم، خانه نداشت و از اهالی همین محل هم بود و کار و کاسبی او هم که «ظاهرا راننده تاکسی» بود و با یک پراید داغون کرایه کشی میکرد، همین جا ماندند تا اینکه مادر او ناخوش شد و او برای پرستاری مادرش به خانه پدری که چند تا خیابان آن سوتر بودند، میرفت و چند شبانه روز آنجا می ماند. اندک اندک بیماری مادرش بدتر شد. شوهر نامرد هم چون میدان را خالی دید، کارهایی کرد که نگو و نپرس. یک روز او با برادرش برای بردن چیزی به خانه آمدند و چیزی را دیدند که نباید و برادر او، همان شب، شوهر او را از خانه بیرون کرد و چند وخت پس از آن، آپارتمانی داغان تر از این خانه کرایه کردند و وسایل را بردند. پس از مدتی مادر او مرد و سوگواری به درازا کشید و او هم همانجا ماند.

او چند بار هم به آپارتمان کرایه ای شوهر رفت و چند شبی را آنجا ماند تا اینکه خودش بیمار شد و ناچار در بیمارستان بستری شد. شاید دو هفته یا بیشتر در بیمارستان بستری شد و گفتند که باید قلبش را عمل کنند ولی بدلیل اینکه جوان بود، بهتر شد و از بیمارستان مرخص کردند. اما نیاز به مراقبت داشت. شوهر برای واپسین بار او را به خانه پدر برد و رفت. او پس از بهبودی، روزی به همراه برادرش برای آوردن چند تکه لباس به خانه کرایه ای رفت و دید که کلید عوض شده است و نتوانستند قفل در را باز کنند. چند بار رفتند و آمدند، در همچنان بسته بود تا اینکه یک روز آدینه دوباره همراه برادرش آمد، کسی دیگری در خانه ساکن شده بود و همه وسایل او را هم برده بودند. هر چه کوشید، شوهر را پیدا نکرد تا خبر رسید که بدلیل فروش مواد مخدر دستگیر شده است. پنج سال زندان برای او بریده اند. هرچند مدتها بود که او، از شوهر ناامید شده بود، اما با این همه، دلش فرو ریخت و گریه کرد. از آن روز تا کنون دنبال گرفتن وسایلش هست. دنبال گرفتن چند تکه طلایی که دست شوهر امانت بود، هست و همچنین دنبال زندگی هست. با خودش گفت: من دنبال زندگی هستم و زندگی از من فراری است. اما می دانم که از امروز باید برای زندگی بهتر بجنگم. باور دارم که سرانجام بهره و سهم خودم از زندگی را خواهم گرفت. امیدوارم و خواهم جنگید.

کوروش دادار، آبان روز از اردیبهشت ماه، یازدهم اردیبهشت 2582

رنج های ما دنباله دارد....

8- چگونه با داشتن پروانه وکالت ایران، در کانادا، وکیل شویم؟

نتیجه ارزیابی احتمالی

قانون غیر عام

ما متقاضیان نظام‌های حقوقی را که جزء حقوق عرفی قابل توجهی مانند قانون مدنی ندارند، به‌صورت موردی در نظر می‌گیریم. اگر در معرض قانون عرفی (آکادمیک یا حرفه ای) قرار نگیرید، احتمالاً برای تحصیلات و تجربه حقوقی خود به رسمیت شناخته نمی شوید.

شما می توانید از طریق:

گرفتن مدرک LL.M. برنامه یا با ثبت نام در دوره های فردی

داشتن مجوز به عنوان وکیل، وکیل دادگستری یا وکیل در حوزه قضایی کامن لا از طریق تکمیل موفقیت آمیز کار درسی یا امتحانات اساسی

داشتن گواهینامه وکالت حقوقی یا دفتر اسناد رسمی در حوزه قضایی عرفی

در هر مورد، مدیر اجرایی به صلاحدید تعیین می کند که آیا برخی از دوره های تکمیل شده می توانند شرایط لازم برای ادامه روند ارزیابی NCA را برآورده کنند یا خیر.

اگر در دوره های انفرادی ثبت نام می کنید، پس از تکمیل موفقیت آمیز حداقل چهار موضوع حقوق عادی، NCA پرونده شما را مطابق خط مشی 15 NCA (تجدید نظر ارزیابی) بررسی می کند. سپس به شما اطلاع خواهیم داد که برای کسب گواهینامه صلاحیت NCA هنوز باید چه دوره هایی را بگذرانید.

هنگامی که در معرض قوانین عرفی قرار گرفتید، در صورت تمایل می توانید با نوشتن امتحانات NCA به جای شرکت در دوره های دانشکده حقوق، شرایط باقی مانده درسی را برآورده کنید. در اینجا لیست موضوعات مورد نیاز NCA آمده است:

1. قانون اداری کانادا (اجباری)

2. قانون اساسی کانادا (اجباری)

3. قانون کیفری کانادا (اجباری)

4. مبانی حقوق کانادا (اجباری)

5. مسئولیت حرفه ای کانادایی (اجباری)

6. قراردادها

7. تخلفات

8. ویژگی

9. پیش تایید دوره های دانشکده حقوق

قبل از ثبت نام در دوره های خود، لطفاً آنها را توسط NCA تأیید کنید. برای کمک، لطفاً به صفحه کمک به دانشجویان NCA ما مراجعه کنید. اگر در یک دانشکده حقوق کانادا شرکت می کنید، ما از شما نیازی به شرکت در آزمون زبان نداریم (هر دانشکده حقوق شرایط آزمون زبان خود را دارد). اگر در مورد گزینه های موجود سؤالی دارید، لطفاً به ما ایمیل بزنید.

الزامات تحقیق حقوقی

اگر صلاحیت های شما پس از 1 ژانویه 2022 ارزیابی شود، همچنین باید دوره ای را در زمینه تحقیق و نگارش حقوقی که توسط یک برنامه قانون عرفی تایید شده کانادا یا از طریق ماژول تحقیق و نگارش حقوقی NCA با مرکز کانادایی آموزش حقوقی حرفه ای ارائه شده است، بگذرانید. (CPLED).

برای آشنا شدن با مفاهیم کامن لا، می‌توانید موضوعات دیگری مانند قانون خانواده، قانون تجارت یا درمان‌ها را امتحان کنید. با این حال، قبل از صدور گواهی صلاحیت برای شما، باید در هشت موضوع فوق مهارت نشان دهید. شما باید پنج موضوع اجباری کانادایی را از طریق یک برنامه قانون عرفی کانادا یا با آزمون NCA (فقط پس از اینکه حداقل چهار دوره دانشکده حقوق را با موفقیت گذرانده باشید) تکمیل کنید.

1-604-780-8154+

korosh.dadar@yahoo.com

35. درست بنویسم:

«کانون وکلای منطقه فارس» درست نیست. «کانون وکلای فارس و کهگیلویه و بویراحمد» درست است. چون در قانون «تقسیمات کشوری» چیزی به نام«منطقه» نداریم. چون بنا بر «قانون تعاريف و ضوابط تقسيمات كشوري، مصوب 15 ,تیر,1362با اصلاحات و الحاقات بعدي» در فصل اول در بخش تعاريف و در ماده 1 اینگونه آمده است:« عناصر تقسيمات كشوري عبارتند از: روستا، دهستان، شهر، بخش، شهرستان و استان.»و کشور به «استان، شهرستان، بخش، شهر، دهستان و روستا» بخش می شود.

بهترست بنویسیم: « کانون وکلای فارس و کهگیلویه و بویراحمد»یا « کانون وکلای فارس و ک.ب»

5

او، در سراسر راه برگشتن به خانه به گفته های وکیل اندیشید و اندیشید و اندیشید. چندان چیزی از گفته های وکیل را نفهمید. اما تنها یک چیز را خوب دانست«فردا صبح نه به سوی مغرب ، که رو به مشرق بلند شو»از بسیاری از گفته های او خوشش آمد. تصمیم خود را گرفت. به گمانش می رسد که تغییر در او آغاز شده است.چون دارد می اندیشد. اندیشیدن، باید آغاز دگرگونی شدن باشد. امیدوار است که همیشه از این دسته راهنمایی ها بشنود و کسی او را پشتیبانی کند و پیوسته این سخنان را در گوش او بگوید. با خودش گفت: « درست است که وکیل این سخنان قشنگ را گفت، آیا تا پایان همراه او خواهد بود؟ آیا روزهای دیگری که در آینده به دفتر او بیاید، باز این سخنان خوب و قشنگ زده خواهد شد؟ یا اینکه همه چیزها گفته شد و پایان؟» به خودش پاسخ داد:«اگر من کاری نکنم، چیزی رخ نخواهد داد.» بنابراین در اینجا ستون و بنیان و پایه منم. من هستم که باید همه کارها را بکنم. وکیل تنها یک راهنماست.همین.

راننده تاکسی غرغرکنان گفت:

-خانم این چه جایی هست، ما را آوردی؟

او بسیار آزرده است، از همه چیز آزرده است. از خانه پدری که در آن زندگی میکند، از نفس کشیدن خود، از بودنش و از این همه درد و رنجی که بر او بار شده است و باید آن را بر دوش بکشد. ناگهان چیزی به دهنش رسید، « سرکشی» کند. «سرکش » شود. از این پس در برابر زورگویی های دیگران بایستد. مگر نه وکیل گفت که: «عوض شو» مگر نه او گفت که از فردا صبح به جای مغرب رو به دیگر سو بیدار شو... رو به آفتاب بلند شود، تاریکی را رها کن، رو به خورشی برخیز.
با صدای بلند گفت: « رانندگی تو بکن، شما راننده تاکسی هستی، پول گرفتی باید منو به خونه ام برسونی»
- ببخشید خانم، چیزی نگفتم که... چشم

سخنان وکیل برای دگرگون شدن و نوشدن و تغییر اثر کرد، راننده گفت:«چشم»

نخستین چشمی که در همه زندگی شنیده بود.آری یک کسی به او گفت:«چشم» او دارد تغییر میکند! خودش هم شگفت زده است. چه روی داده است. کسی که تا همین چند ساعت پیش، توان نداشت به راننده اتوبوس بگوید، من ایستگاه پایینی می خواستم پیاده شوم و هر چی به شما گفتم و شما را سدا زدم، گوش ندادید.یادش آمد که با صدای بسیار ملایم تنها گفته بود:«کاش اون ایستگاه منو پیاده می کردید» خندید، سدای خودش را حتا خودش هم نشنیده بود. اما این بار از سدای بلند خودش که تقریبا همراه با دادزدن بر سر راننده تاکسی بود، اندکی شگفت زده و اندکی ترسیده بود. اما چه حس قشنگی داشت. چه شادی بخش و جان افزا بود. با خودش گفت: یعنی راست راستکی، دگرگونی آغاز شد؟!» آری او راه را درست برگزیده بود. دگرگونی و تغییر از یک «واژه» آغاز میشود. دگرگونی تنها با «گرفتن یک تصمیم» آغاز میشود. دگرگونی با «یک رفتارِ متفاوت» آغاز میشود. «دگرگونی با گفتن یک واژه آغاز میشود»

کوروش دادار، دی به آذر روز از اردیبهشت ماه، هفتم اردیبهشت 2582

رنج های ما دنباله دارد....

درود دیدگاهتان را درباره داستان بفرمایید.
سپاس

منشی، لیوان را دست او داد. کمی از آب را نوشید. هق هق ها کمتر و کمتر شد. او سرانجام آرام گرفت. اندکی آب نوشید. ادامه داد که: «من چه زندگی دارم که باید زنده بمانم.تنها نگرانی من این پسر بینواست که بهره نادانی و ابلهی من بوده که زاده شد، اگر این نبود، یک دم هم زنده نمی ماندم. من زنده بمانم که چه تاج گلی بر سر خودم یا دیگران بزنم. من که توان نگهداری لباس هایم را ندارم. من چه هنری دارم وختی که به سادگی فریب می خورم، به سادگی گول می خورم و هرچه که دارم را در یک چشم بر هم زدن از من می دزدند. من به چه درد می خورم؟. من که نیاموختم که مواظب خودم باشم و از چیزهایی که دارم بخوبی نگاهبانی کنم، به چه درد این زمین می خورم؟ من که دلخوش به بودن یک مرد بالای سرم بود و بی اینکه بیندیشم این مرد که بهترست بگویم«مرگ» دست کم«آدم» باشد و یک رفتار شایسته داشته باشد، به او پاسخ «آری» دادم و در دامش افتادم تا آن مرد معتاد و بی درد، هرچه دارم را با نیرنگ و فریب از من بگیرد و هرچه فریاد هم بزنم نه کسی بشنود و نه کسی به آن اهمیت دهد!. من به چه در این رندگی می خورم؟ من کجای این زندگی هستم؟ من کجای این زندگی اصلا به حساب میام؟

کسی هست آیا که حتا گمان کند من هم آدم هستم. من که حتا در نظر پدر خودم هم «او» هستم و نام من را سدا نمی زند، من کی هستم؟ من چی هستم؟ وختی نامه میبرم نزد رییس کلانتری، ورانداز میکند و انگاری می خواهد، گاو بخرد، با بی اعتنایی داد می زند، سرباز... بی اینکه پاسخ من را بدهد، سرش را برمیگرداند و به کار خود سرگرم میشود، انگار نه انگار که من هستم!

رییس دادگاه، هنگامی که درخواست خود را روی میز می گذارم، با تلفن به منشی می گوید که بیاید و نامه را ببرد، کسی من را آدم حساب نمی کند که بخواهم زنده بمانم، تنها نمی دانم این بچه بیچاره را چه کنم؟

منشی از کنار او برخاست و روبروی او ایستاد، وکیل هنوز در بیرون اتاق هست و به دقت به همه گفته های او گوش میدهد. سخنان او را برید و با لحنی آرام و همراه با اندکی شادی گفت:

-چه گوینده خوبی هستی، کاش من رییس سدا و سیما بودم، ترا برای گویندگی قصه و نمایش بی درنگ استخدام میکردم. وکیل دوباره به پشت میزش برگشت. او که کمی هالش بهتر شده بود و لبخند کمرنگی زد و پاسخ داد که:

-اتفاقا هنگامی که من دبیرستان میرفتم، کارم همین بود جناب وکیل، این بخت سیاه من را به این روز انداخت.

-هیچ هم بخت شما سیاه نیست.کی گفته؟ بخت شما هم مانند هزاران کس دیگر، دست خودت هست که من باور دارم به خوبی میتوانی سپیدش کنی و به جایی برسی که الگوی دهها دختر و زن جوان باشی.

-تا کنون که سیاه بوده جناب وکیل، همیشه از قدیم گفتند: «بخت سیاه هرگز سپید نمیشه»

-من باور دارم که میشود. شما با برنامه و پشتکار میتونی هرکاری را برای سپید بختی خودت انجام دهی و مطمینا نتیجه دلخواه را خواهی گرفت. اگر می خواهی زندگی خودت و پسرت را دگرگون کنی، باید ذهن خودت را درست کنی و تنها به بهتر شدن بیندیشی.شما از امشب راه دیروز را نرو. اگر دیروز صبح که از خواب برمیخاستی، رو به باختر بیدار میشدی، از فردا صبح وارون آن و رو به خاور بیدار شو، چند وختی خودت را آزمایش کن. راه سختی در پیش داری اما من باور دارم که شدنی است. آدم اگر کوشش کند، برنامه داشته باشد و کوتاه نیاید، بی گمان به دلخواه خودش خواهد رسید. بنابراین با هم، از امشب دستور کار «برنامه، پشتکار، هدف» را آغاز می کنیم. ما هم با همه توان در کنار شما خواهیم بود.

شما دو کار بزرگ داری که نخستین آن پرونده دادگاهی و کارهای آن و دومین آن، برنامه ریزی برای آینده هست. از امشب باید تغییر در زندگی را آغاز کنید. راهی جز بهتر شدن ندارید، باید بکوشید تا زندگی بهتری برای خود و پسرتان بسازید. کوشش شما بزودی بهره و نتیجه خواهد داد. برخیزید و دست و رو بشویید و آغاز کنید.

وکیل دستورهای نیاز شده را به منشی داد و به او گفت که از پول دفتر هم برای خودش هم برای او تاکسی بگیرد، چون دیر شده است و خودش نیز آماده رفتن شد.

کوروش دادار، امرداد روز از اردیبهشت ماه، هفتم اردیبهشت 2582

رنج های ما دنباله دارد....