دادار

داستان های شاهنامه

داستان دوم: پادشاهی هوشنگ

نوشتار یکم: آغاز پادشاهی هوشنگ

شاهنامه را برگ می زنیم و به پادشاهی هوشنگ، دومین شاه ایران می رسیم. هوشنگ همان گونه که از نام او بر‌می‌آید، بسیار با هوش بوده است، چون او کارهای سودمندی برای مردم ایران انجام داد که زندگی ایرانیان را بسیار بهتر کرد، پیشرفته‌تر میکند و برای آنان آسودگی و آرامش بیشتری فراهم می آورد.

چون پدر هوشنگ که سیامک نام داشته است، به دست دیو، پسر اهریمن کشته می‌شود، او پس از پدر بزرگ خود که کیومرس نام داشت به جای او بر تخت شاهنشاهی می نشیند. او در زمان پدر بزرگ خود با اهریمن جنگیده بود و هفت سرزمین زیبا و آبادی که کشور ایران نامیده می‌شد را از دست دیو و اهریمن آزاد ساخته بود، خود را شاه هفت کشور نامیده و می گوید که من تا کنون هرجا رفتم، پیروز بوده ام و فرمانروا نامیده شده ام و از این پس که شاه شده ام نیز به فرمان یزدان پیرو‌زگر، همه جا دادگری و دهش و بخشش و دارایی و آرامش را در این هفت کشور گسترش خواهم داد.

آن پس که بر تخت شاهی نشست سراسر کشورهای زیر فرمان را آباد کرد. یکی از بزرگترین کارهایی که هوشنگ انجام داد، این بود که توانست «آتش» را بشناسد و آتش را شناخت.

آتش برای زندگی مردمان بسیار سودمند بود، چون با آتش برای شب های تاریک روشنایی درست میکردند و همچنین چون در غارها زندگی می‌کردند، غارها سرد بود، با آتش غارها را گرم نگه می داشتند. همچنین در کوهها خانه می ساختند و خانه ها هنوز سرد بود با آتش آن را گرم می‌کردند. سود دیگری که آتش برای مردمان داشت، توانستند با آن خوراکها را بپزند و خوراک پخته بخورند. سود چهارم آتش برای مردمان، توانستند با آتش سنگ های خارا را آب میکرد و از این آهن آبگون ابزار های کشاورزی برای خود بسازند. به هر روی هوشنگ شاه باهوش ایران، آتش را در دسترس همه ایرانیان نهاد. هوشنگ شاه دستور داد آتشکده هایی درست کنند و در آنان آتش را نگهداری کنند تا همیشه آتش در دسترس مردمان باشد،‌چون آن روزگاران فندک و کبریت در درسترس مردم نبود.

هوشنگ شاه بسیار کوشش برای آباد ساختن کشورهای زیر فرمان خود انجام داد و پنجمین کاری که بری بهتر کردن زندگی مردم انجام داد، با بیرون کشیدن آهن از سنگ خارا با کمک آتش، آهنگری را بنیاد نهاد. آهنگران بدستور هوشنگ شاه،‌با آتش، سنگ های خارا را آب میکردند و از این آهن آبگون، ابزارهای گوناگونی مانند تیشه و اره و تبر ساختند.

کار بسیار سودمند دیگر هوشنگ شاه راهی یافت که بتواند آب های رودها و چشمه ها را بر روی زمینها روان کند تا کشاورزان بتوانند با آبیاری کشت‌های خود، فرآروده های بیشتری برداشت نمایند و برای مردمان خوراک فراهم نمایند. شاه با خردمندیی که داشت دانشت که میتوان با با کشیدن جوی های بسیار، آبها ار را بر زمین های کشاورزی سوار کرد. به همین روی دستور داد که جوی های بسیار کشیدند و آبها را بر روی زمین ها روان کردند. کشتن و درو‌کردن را بسیار گسترش داد. به سخن دیگر هوشنگ کشاورزی را بسیار گسترش داد.

پس از آن هوشنگ شاه فرمان داد که دام‌هایی مانند گوسفند و خر و گاو را از شکار و گور و گوزن جدا کرد و هر کدام که توانایی کمک کردن به مردم را داشتند، آموزش داده شدند. چون در سرزمین های شمالی گوزن می توانست به مردم کمک کند و در سرزمین های جنوبی گاوان و خران و گوسپندان بیشتر کمک میکردند و به آنان خوراک داده شد و همواره مردم که از این دامها بهره می بردند باید برای آنان جا و خوراک و چراگاه تهیه می کردند .

چون مردمان دامهایی داشتند که نیاز به چریدن داشتند، هوشنگ دستور داد که این چراگاهها نیز گسترش یابد. به مردم یاد داد که هر کسی کارکند و نان خود و خانواده خود را از راه کشاورزی و دامداری بدست آورد و از کشتن جانوران سودمند جلوگیری کرد. هوشنگ شاه همچنان به مردم آموخت که از چیدن پشم گوسپندان نیز برای خود پوشاک درست کردند. بدینگونه مردم سالهای بسیاری در کوشش و آموختن و کار و شادی زیستند.

برنجید و گسترد و خورد و سپرد برفت و جز از نام نیکی نبرد

بسی رنج برد اندر آن روزگار به افسون و اندیشه بی شمار

کوروش دادار

دوم آبان 2582 هخامنشی برابر 24 اکتبر 2023

ونکور

داستان های شاهنامه

داستان دوم: پادشاهی هوشنگ

نوشتار دوم: بنیاد گذاردن جشن سده و پایان پادشاهی هوشنگ

پس از اینکه هوشنگ شاه کارِ آبادانی کشور را بخوبی انجام داد و به سامان رساند، همه مردم در پی کوشش و کار خود بودند و کسی کمبودی نداشت.
یک روزِ شاه جهان، هوشنگ شاه برای شکار و گشت و گذار با همراهان خود به سوی کوه راه افتاد. در نردیک کوه که رسیدند، شاه جهان از دور جانوری را دید که به سوی شاه و همراهان می‌آمد و نردیک و نزدیکتر میشد. نزدیکتر که شد، هوشنگ شاه دانست که یک اژدهای کشنده ای است که اگر به آنان برسد، شاید آسیب برساند.
شاه سنگ بزرگی از روی زمین برداشت و به سوی اژدها پرتاب کرد تا هم اینکه اژدها را بترساند و هم اینکه جلو آمدن او به سوی شاه و همراهان را بگید. از قضا سنگ به اژدها نخودو ولی اژدها ترسید و فراری شد. سنگ به جای خوردن به اژدها به سنگ بزرگتری که در زمین فرورفته بود برخورد کرد. سنگ دیگری که سنگ پرتاب شده بدست شاه به آن برخورد ، سنگ چخماق بود. هر دو سنگ به تکه‌های کوچکتر شکستند. از برخوردن این دو سنگ به همدیگر و تکه تکه شدن آنها ،‌جرقه ای برخاست و جرقه خاشاک خشک در کنار سنگ بزرگ را آتش زد.

از هر دو سنگ آتشی بیرون زد. همچنین از دل سنگ بزرگ که توی زمین بود، آتش بسیار بزرگتری بیرون آمد و آتش بزرگی از آن بیرون زد که همه جا را فرا گرفت. از سنگی که هوشنگ شاه برای فراری دادن مار پرتاب کرده بود هم مار را فراری داد و هم آتش پدیدار شد و آتش در درسترس هوشنگ شاه و همراهان جای گرفت. مار کشته نشد بلکه از گوهر و سرشتِ سنگ که آتش را درون خود نگه می‌داشت، آتشی بیرون زد و در دسترس شاه و همراهان نهاده شد.

هوشنگ شاه گمان میکرد که خداوند این آتش را به او پیشکش کرده است. برای اینکه آفریدگار آتش را به او داده بود،‌ خدا را نیایش کرد و از او اینکه برای او و مردمانش گوهری بدین ارزشمندی داده است، سپاسگزاری کرد. برای سپاسگزاری بیشتر، آتش را «قبله و پیشگاه» نهاد. قبله یا پیشگاه جایی است که مردمان از روزگاران گذشته در برابر قبله یا پیشگاه می ایستند و خدا را نیایش میکنند. قبله ایرانیان از آن پس بدستور هوشنگ«آتش » شد. نیایش هم، سخن گفتن با خویشتن و خویشان است. چون در اندیشه ایرانیان همه آفریده ها یک ریشه دارند و آن طبیعت هست و برای همین طبیعت را بسیار دوست دارند و از آن نگهداری می‌کنند.

از سوی دیگر، مردمان تا آن روز نمی دانستند که آتش چگونه پدید می‌آید. چگونه می توانند خودشان آتش درست کنند،‌اما در همین هنگام هوشنگ شاه با هوش بسیاری که داشت توانست که آتش افروختن و آتش درست کردن را یاد بگیرد. سنگی که شاه پرتاب کرد و سنگی که توی زمین بود، هر دو چخماق بودند. شاه دانست که از برخود دو سنگ چخماق جرقه و آتش پدید می‌آید و می‌توان با آن برای روشن کردن شب های تاریک و گرم کردن در زمستان و پختن خوراک از آن بهره برد. بدین سان بود که هوشنگ شاه چگونه برافروختن آتش را آموخت. خدا را بسیار نیایش کرد و دستور داد که آتش های بزرگ برافروختند و آن شب را جشن گرفتند. شاه نام آن جشن را سده نهاد. چون سد روز از زمستان بزرگ گذشته و سد روز و سد شب به نوروز مانده بود.
یکی جشن کرد آن شب و باده خْوَرد سده نام آن جشن فرخنده کرد

ز هوشنگ ماند این سده یادگار بسی باد چون او دگر شهریار

کز آباد کردن جهان شاد کرد جهانی به نیکی از او یاد کرد.

پنجشنبه چهارم آبان 2582 هخامنشی برابر با آبانگان و بیست شش اکتبر 2023

پایان

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد
داستان های شاهنامه
داستان کیومرس نخستین شاه ایران
نوشتار چهارم
پیشکش به کودکان ایران و جهان تا بیاموزند و بهتر زندگی کنند.
(کودکان تا هشت سال)
دختران و پسران ازیزم، می دانم که شما داستان های بسیاری از پدران و مادران خود شنیدید یا خودتان در کتابها خواندید و خواهید خواند،‌این داستان که برای شما خواهم گفت، داستان زندگی سرزمین زیبای ما ایران هست، سرزمین کهنی که مردمان بسیار کوشایی داشته و یادگارهای ارزشمندی برای ما به جای گذاشته اند، ما برای گرامیداشت و احترام پدران و مادران و نیاکان خود، باید این داستان ها را بخوانیم و از آنها پند بیاموزیم .
در روزگاران بسیار بسیار دور که هنوز شهرهای امروزی ساخته نشده بودند در سرزمین ایران شاهی به نام کیومرس زندگی می‌کرد. چون در آن روزگاران هنوز کتابی نبود که داستان ها را در آن بنویسیند، داستان ها زبان به زبان و سینه به سینه گفته میشد. نخستین بار پدران داستان ها را برای پسران و پسران هم داستان ها را در سینه خود نگه می داشتند و به پسران خود بازمی گفتند. اما پسان مادران نیز همراه پدران برای دختران و پسران داستان ها را بازگو کردند و به همین روی داستان ها تا به امروز برجای ماند. بسیاری از داستانها مانند داستان کیومرس نیز سینه به سینه گفته شده تا به ما رسیده است. کیومرس شاه بسیار دانا و چون بسیار مهربان بود و به همه جانداران کمک می‌کرد همه او را دوست داشتند. او هم همه جانداران را دوست می داشت.
گیومرث در یک فروردین زیبا که همه جا پر از گل و سبزه بود تاجگذاری کرد و شاه شد. پس از اینکه او شاه شد و تاج بر سر گذاشت همه جهان شادمان شدند. چون او نخستین کاری که کرد و برای همه مردم و جانداران آسایش فراهم نمود، در کوه خانه ساخت و ساختن خانه را هم به همه یاد داد و هرگاه کسی نیاز به کمک داشت نیز به آنان کمک می‌کرد تا بتوانند برای بچه های خود خانه های قشنگ و آرامی بسازند. از این پس مردم به او گرشاه یا کوه شاه گفتند، چون برایشان در کوه خانه ساخته بود.
دومین کار بسیار خوبی که شاه برای مردم انجام داد، از پوست جانورانی که پیر می‌شدند و می مردند، بنا به خواسته خودشان در زمانی که زنده بود و به کیومرس گفته بودند، برای یادگار ماندن نام آنان که مرده بودند برای خودش و برای مردمانش پوشش درست کرد و نام آن را هم پلنگینه نهاد.
سومین کار قشنگی که گیومرس شاه برای مردمانش انجام داد، برای آنان همچنین خورش و خوراک فراهم نمود. او یاد گرفته بود که گوسفندان و گاوان و دامهایی دیگری مانند بز، به بچه‌های خود شیر میدهند و پس از چندماه که بچگان از خوردن شیر خودداری میکنند و چون می توانند سبزی و گیاه هم بخورند، شیرشان دور ریخته میشود و دامها هم از این کار غمگین بودند. دامها برای دوشیدن شیر خود برای خوراک مردم به کیومرس کمک کردند. کیومرس پس از دوشیدن شیر آنان، ماست و پنیر و خوراک های دیگر ساخت و به بچه‌های گرسنه داد.
«دد و دام و هر جانور، کش بدید، ز گیتی به نزدیک او آرمید.» همه جانداران وختی که کیومرس را می دیدند پیش او می آمدند و کنار او می نشستند و کیومرس آنان را نوازش می‌کرد. گاهی هم این جانوران که پیش او می‌آمدند به او کرنش کرده و او را ستایش میکردند، به او نازش کرده و در کنار او آرام میگرفتند.
در زمان پادشاهی کیومرس همه جانداران و مردمان به خوبی و مهربانی کنار هم می زیستند.
کیومرس،‌شاه همه جانداران بود و سالها بخوبی و شادی و مهربانی برای مردم و جانوران پادشاهی کرد. چون کیومرس همواره کوشید که برای مردم و جانوارن آسایش و آرامش فراهم کند، امروزه از او بخوبی و نیکی یاد می‌کنیم.
پایان
کوروش دادار
دوشنبه یکم آبان 2582 هخامنشی
23 اکتبر 2023

ونکور

داستان های شاهنامه
برای کودکان و بزرگسالان
داستان کیومرس
نوشتار سوم:
پایان پادشاهی کیومرس

3
نوشتار سوم: پایان پادشاهی کیومرس
دهقان داستان گو بدین جا رسید که : یک سال سوگواری بود تا اینکه یکی از دوستان شاه به دیدن او آمد و به او گفت که خواب دیدم. آفریدگار به تو درود رسانیده و گفته است که بیشتر از این گریه و سوگواری نکن و غمگین مباش. دوباره به زندگی برگرد و از این نشستن و هیچ کاری نکردن دست بردار و برخیز. سپاهی درست کن و آماده نبرد با اهریمن و پسرش دیو باش تا آنگونه که من می گویم با او نبرد کنی و او را شکست دهی و مردمان و جهان را از دست او آسوده کنی تا زمانی که با او جنگ نکنی و او را شکست ندهی همچنان به آزار دادن مردم خواهد پرداخت و این کار را تو باید انجام دهی. کیومرس با شنیدن سخنان دوست خود دست به آسمان برد و از آفریدگار یاری خواست تا بتواند اهریمن را شکست دهد. او را ستایش کرد و اشک چشمانش را پاک کرد و از سوگواری دست برداشته و به سوی کین خواهی سیامک و شکست دادن اهریمن راهی شد.
دهقان بازگو کرد که؛ «شاید هم این دوستِ شاه، سروش بوده که از سوی خداوند برای رساندن پیام آمده باشد.»
سیامک پسری داشت که نزد کیومرس شاه بسیار ارجمند و گرامی بود و شاه او را در دامان خود بزرگ کرده و پرورانده بود، نام او هوشنگ بود. همه دانش های کشورداری و سپاهی‌گری را به او آموخته بود. هوشنگ برای شاه مانند وزیر بود و همه کارهای او را انجام می‌داد. هوشنگ بسیار با هوش و دانا و کوشا بود. همچنین از همه کارهای کشورداری آگاهی داشت. شاه او را مانند پسر خود می پنداشت و همه کارها را به او می سپرد تا انجام دهد. شاه بجز او کس دیگری نمی خواست که فرمانده سپاه باشد. هوشنگ هم توانایی انجام کارها را داشت و هم اینکه نوه شاه بود و هم اینکه شاه او را بسیار دوست داشت و به او باور و اعتماد داشت که می تواند همه کارها را انجام دهد.
روزی از روزها که همه چیز برای کین خواهی سیامک و مبارزه با اهریمن و دیو آماده بود، شاه، هوشنگ را فرا خواند و همه گفتنی ها را با او در میان نهاد و به او گفت که بنا دارد برای کین خواهی پدرش به جنگ دیو برود. کیومرس به هوشنگ گفت که بزودی لشکری گرد خواهم کرد و جنبشی و جنگی راه خواهم انداخت و چون من سالمند هستم، تو باید فرمانده این لشکر باشی و به جنگ دیو بروی. و از او پرسید که آیا آماده هست؟ هوشنگ با شادمانی پاسخ دادکه همه گونه آماده است که برای کین خواهی پدرش به جنگ دیو برود.
چندی گذشت و کیومرس از پری و پلنگ و شیر و ببر و گرگ لشکری بزرگ فراهم کرد. همچنین به هوشنگ یاد داد که چگونه از پرندگان و چارپایان و دیگر جاندران برای کارآمدتر کردن سپاه بهره ببرد. هوشنگ نیز گفته های کیومرس را به کار بست و سپاه را آماده تر کرد.
روز جنگ فرا رسید. کیومرس در پشت سپاه بر روی یک تپه ای سوار بر اسب همراه چندتن از خرده‌فرماندهان به نگاه‌کردن ایستاده بود. فرماندهی سپاه با هوشنگ بود. هوشنگ پیش سپاه آماده نبرد بود. سپاه دیو هم از سر و سدای درندگانِ سپاه کیومرس پیش از آغاز نبرد هراسان شده و می لرزیدند. دیو با ترس و بیم به میدان آمد در حالی که خاک می پراکند و می کوشید که ترس در دل هوشنگ بیندازد. اما خودش بسیار بیشتر ترسیده بود. جنگ آغاز شد و دو سپاه با هم درگیر شدند. در این زمان سپاه دیو از دست رزمندگان سپاه کیومرس به ستوه آمده بود و سخت ترسان شده بود.
از آن سو، هوشنگ با دیو دراُفتاد. هوشنگ مانند یک شیر جنگی دست برد و کمر دیو را گرفت و او را بر زمین زد. جوری او را بر زمین زد که دیو هرگز از جای برنخاست و زمین بر دورِ سرِ او چرخید و زندگی زیانبار او پایان یافت و به دست هوشنگ به کین خواهی مردم و سیامک کشته شد. سپاه کیومرس به فرماندهی هوشنگ در این جنگ پیروز شدند و جهان را از شر دیو رهانیدند. از آن پس مردم آسوده به زندگی خود پرداختند.
از سوی دیگر، چون کیومرس هم کین پسرش را گرفته بود، از این جهان برفت. کیومرس درگذشت و جهان سودمند را برای مردمان به یادگار گذاشت.
دهقان داستان‌گو بدینجا که رسید، اشک چشمانش را پاک کرد و این گونه خواند:
«برفت و جهان مُردْ‌رِی مانُد از اوی؛ نگر تا که را نزدِ او آبِ روی!
جهانِ فریبنده را گِرد کرد؛ رهِ سود بنمود و خود مایه خُوَرْد.
جهان سر به سر چون فسانه‌ست و بس! نمانَد بد و نیک، بر هیچ کس.»
پایان
کوروش دادار
دوشنبه یکم آبان 2582 هخ برابر 23 اکتبر 2023(ونکور)

داستان های شاهنامه
برای کودکان و بزرگسالان
یکم:
داستان کیومرس
2
نوشتار دوم: سیامک، پسر کیومرس
گیومرتن، پسری زیباروی و خوش خو و مهربان به نام سیامک داشت که او را بسیار دوست میداشت. همیشه نگران او بود و می کوشید که او از بدخواهان گزندی نبیند. سیامک جوان هنرمندی بود که خودش را با آموختن هنرها و دانش های روز برای شاه شدن پس از پدر آماده میکرد.
چون کیومرس پسرش را بسیار دوست می داشت، همیشه از اینکه سیامک آسیبی ببیند و گیومرتن نتواند او را هر روز بییند، نگران بود.چند سالی گذشت و همه کارها بخوبی پیش می‌رفت. کیومرس و سیامک هیچ بدخواه و دشمنی نداشتند. همه مردم برای اینکه او شاه خوبی بود، شاه را دوست داشتند. همه جانواران هم چون از گرند دور بودند و کیومرس نمی گذاشت که کسی به آنان آسیب بزند نیز او را دوست داشتند.
تنها کسی که به کیومرس و سیامک رشک می ورزید و حسادت میکرد، اهریمن بداندیش بود که چون خودش هنر نداشت که زندگی خوبی برای خودش و خانواده و مردمانش درست کند، به کیومرس و زندگی خوبی که ساخته بود، رشک می ورزید. اهریمن پسر بدجنسی داشت به نام دیو که از هرگونه کار کردن و هنر یاد گرفتن دوری میکرد.هرچه کیومرس کوشید که به او و پدرش هنر و کار کردن و دانش‌آموختن را بیاموزد، چون اهریمن تنبل و تن پرور بود، نخواست یاد بگیرد. هیچ هنری یاد نگرفت و همچنان زندگی بدی داشت و تنبلی میکرد. اندک اندک رشک ورزی اهریمن به دشمنی گرایید. هرچند دشمنی کردن آهِرمَنِ بداندیش پنهانی بود، اما اندک اندک از اینجا و آنجا آشکار میشد. یکی از دوستداران کیومرس که از برنامه های بد و ناخوب آهرمن آگاهی یافت شتابان نزد سیامک آمد و گزارش داد که اهریمن می خواهد به جنگ کیومرس بیاید و خانه او و همه ساخته های او را از میان ببرد.
بچه اهریمن که مانند یک گرگ بزرگی بود و مانند گرگ راه میرفت و رفتار میکرد و به دیگران آسیب میزد، با سپاهی بزرگ از جانوران بداندیش برای ویران کردن همه ساخته های سودمند کیومرس به سوی کاخ او راه افتاد. از آن سو هم سیامک از آمدن سپاه بچه دیو برای جنگیدن با کیومرس آگاه شد. سپاهیان خود را از همه جای کشور فراخواند و آماده شد که از پدرش و مردمانش نگاهبانی و نگاهداری کند.در آن روزگاران، جامه جنگی و کلاه خود هنوز ساخته نشده بود. سیامک نیز جامه پلنگینه خود را پوشید و همراه دوستانش برای جلوگیری از آسیب زدن دیو خروزان به پیشواز او رفت. دیو خروزان که نام پسر اهریمن بود با خشم بسیار به سیامک یورش آورد و جنگ سختی درگرفت. در این جنگ، چون سیامک از پیش آگاهی نداشت و گمان نمی کرد که پسر دیو این همه بد باشد که بخواهد با او رفتار ناجوانمردانه بکند، چندان خودش را آماده نکرده بود. از سوی دیگر، چون بچه دیو همیشه کارهای بد میکرد و همه رفتارهای او وارونه مردم خوب بود و با نامردی و گول زدن سیامک از پشت و وارونه به او یورش آورد.سرانجام سیامک در جنگ شکست خورد و بدست خروزان دیو که تنبل ترین و بدرفتارترین جانداران بود، کشته شد.
کیومرس و همه مردمان و جانوران از کشته شدن سیامک که جوان بسیار خوبی بود، بسیار غمگین شدند. برابر آیین آن سالها برای مردن سیامک یک سال جامه فیروزه ای رنگ پوشیدند و یک سال سوگواری کردند.
داستان که بدینجا رسید، دهقان آهی کشید و ...
داستان ما دنباله دارد...
کوروش دادار
دوشنبه یکم آبان 2582 هخ برابر با بیست و سوم اکتبر 2023(ونکور)

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد
داستان های شاهنامه
برای کودکان و بزرگسالان
داستان یکم:داستان کیومرس:
نوشتار یکم: آغاز پادشاهی
سال های بسیار دور، در سرزمین زیبای ایران دهقان سالخورده ای زندگی میکرد. این دهقان در همه روزگار زندگی خود، چون داستان های بسیاری را از پدران خود آموخته بود، برای جوانان و کودکان و همه مردم بازگو میکرد. او داستان گویی خوش زبان بود.
شبی از شبها داستان نخستین شاه جهان را این گونه برای کودکان خود آغاز کرد: «شما می دانید نخستین شاه جهان چه کسی بود؟» « چه کسی بود که نخستین بار شاه جهان شد و تاج شاهی را بر سر نهاد؟»
کسی نتوانست پاسخ دهقان را بدهد، چون از آن روزگاران کسی چیزی به یاد ندارد، مگر اینکه مانند دهقان سالخورده از پدران خود داستانی شنیده باشند.
باید بگویم که آن دهقان افزون بر این که از پدر و پدر بزرگ خود شنیده بود از یک مرد دانای دیگری هم که در باره زندگی مردمان پیشین جستجو و پرس و جو میکند و از زندگی پهلوانان کهن داستان ها میداند و میگوید، نیز شنیده بود که نخستین شاه جهان«کیومرس» بود.کیومرس نام های دیگری هم مانند گیاه‌مرد، مردگیاهی و زندهِ میرا و گرشاه و کوه شاه و زنده گویای میرا داشته است.
دهقان داستان را ادامه داد.
کیومرس که نخستین شاه جهان بوده است، فروردین ماه که نخستین ماه سال و نخستین ماه بهار و همراه با جشن نوروز هم هست، تاج بر سر نهاد و پادشاهی خود را آغاز کرد. پس از تاج گداشتن بر سر، نخستین کاری که کرد، در کوه برای خودش یک خانه ساخت و به مردمان ش نیز یاد داد که چگونه خانه بسازند.
دومین کاری که گیومرتن انجام داد برای خودش جامه و پوشش درست کرد و از پوست پلنگ که پیر شده و مرده بودند از پوست آنان چون هم زیبا بود هم در برابر سرما و گرما تاب‌آور بود و تن و جان مردم را از گرما و سرما نگاهداری میکرد، پوشاک درست کرد. از آن پس شاه و همه مردم از این پوشاک می پوشیدند تا در سرمای سخت زمستان آن سالها، ناخوش نشوند.
پس از آن که در کوه خانه سخت و پوشاک را برای خودش و همه مردمان ش درست کرد، پرورش دادن گیاهان و جانواران را آغاز کرد. چون هنوز در آن زمان کشت گیاهان را کسی بلد نبود و نمی دانست که چگونه گیاهان را بکارد و از آنان خوراک و پوشاک درست کن و به همین شوند کوه‌شاه به آنان آموزش کاشتن را و همچنین پرورش جانواران را آغاز نمود.
در آن روزگاران نیز مانند امروز که مردم آگاه شده اند و به جانوران آسیب نمی رسانند، کیومرس همه جانواران را دوست داشت و آنان را نوازش میکرد به گونه ای که همه این جانواران پیش او و تخت او آمده و به او کُرنش و نماز میکردند.
داستان دنباله دارد...
نویسنده کوروش دادار
ونکور
دوشنبه یکم آبان 2582 هخ برابر با 23 اکتبر 2023