-27- بخش ۱ - آغاز کتاب
به نام خداوند جان و خرد کزین برتر، اندیشه بر نگذرد
خداوند نام و خداوند جای؛ خداوند روزی ده رهنمای؛
خداوند کیوان و گَردان سپهر؛ فروزنده ماه و ناهید و مهر.
ز نام و نشان و گمان برتر است؛ نگارنده بر شده گوهر است.
به بینندگان، آفریننده را نیابی؛ مرنجان دو بیننده را.
نه اندیشه یابد بدو نیز راه؛ که او برتر از نام و از جایگاه.
سخن هر چه زین گوهران بگذرد نیابد بدو راه جان و خرد
خرد گر سخن برگزیند همی، همان را گزیند، که بیند همی.
ستودن نداند کس، او را چو هست؛ میان بندگی را ببایدت بست
خرد را و جان را همی سنجد اوی در اندیشه سخته کی گنجد اوی؟
بدین آلت رای و جان و زبان ستود آفریننده را کی توان
به هستیش باید که خستو شوی ز گفتار بیکار، یکسو شوی
پرستنده باشی و جوینده راه به ژرفی، به فرمانش کردن نگاه
توانا بود هر که دانا بود ز دانش دل پیر برنا بود
از این پرده برتر سخنگاه نیست ز هستی، مر اندیشه را راه نیست.
درود