دادار

بنابر آن چه در «اوستا» آمده، آدمی، 5 بخش دارد: تن، اهو یا جان، اوروان یا روان، دئنا یا وجدان و فروهر.
تن، بخش مادی آدمی است، مرگ پایان تن است، «جان» نیز با مرگ، نیست می شود. جان، تن را سامان می بخشد. این نیرو با تن، هستی می‏پذیرد و با مرگ از میان می رود. با مرگ جانمان بی جان می شود و آن چه می ماند، روان و فروهر است.
روان نیرویی نامیراست، با مرگ از تن جدا می شود اما همچنان برجاست. روان مسوول است در برابر آن چه انجام داده ایم. پاداش نیکی ها و گزینش های درست را و همچنین پادافره ی بدی ها و گزینش های نادرست را روان آدمی  برخود خواهد دید.
در این میان، دئنا یا همان دین و یا وجدان، شناخت و گزینش راست را از ناراست، ممکن می سازد. با وجود دئنا است که گزینش معنا می یابد و از برای همین نیرو و بخش است که می توانیم با اندیشه و شناخت، برگزینیم. چون اختیار گزینش و نیروی شناخت در دسترسمان است بنابراین پاداش و پادافره نیز مفهوم می  یابد.
و اما فروهر؛ فروهر نیز بخشی نامیراست، جاودانه است و همان گونه که پاک، بر ما آمده است، از ما می رود. فروهر با مرگ تن، به دیگر فروهران در جهان مینو می پیوندد. فروهر بخشی از هستی بخش بی همتا است، فروهر تنها نیرویی است که می تواند آدمی را به سوی آفریدگار یکتا، رهنمون باشد.
و امروز روز فروهر ها است، فروهر نیاکان و درگذشتگان. امروز جشن فروردینگان است، جشن فروهرها. جشنی که در آن به شادباش همه ی فروهران از گیومرث(انسان نخستین) تا سیوشانس، گرد هم می آییم و با اجرای آیین هایی از فروهران، یاری می خواهیم.
فروهر از نظر واژگانی، نیروی پیش برنده و پیشرفت دهنده است. بی گمان اگر اندکی در آن ژرف شوید درخواهید یافت که چرا فروهر را به یاری می خواهیم و نه هیچ یک از دیگر بخش های تشکیل دهنده ی آدمی را.
امروز روز فروردین ایزد از ماه فروردین است. امروز نوزدهمین روز از ماه فروردین است که بنابر گاهشمار زرتشتی، «فروردین» نام دارد. با برابری روز فروردین و ماه فروردین، سال هاست که برای آرامش باد روان درگذشتگان و به شادی فروهرها، گرد هم می آییم و جشنی را به پا می داریم که فروردینگان نام دارد. این جشن نخستین جشن از جشن های ماهیانه است چرا که زرتشتیان از دیرباز بر این باور بوده اند که برای آغازی سالی نیکو، برای پیشرفت و برای رسیدن به چشمه ی پایان ناپذیر الهی، فروهر نیرویی یاریگر است. دئنا ما را به شناخت می رساند و گزینش راه راست را برایمان هموار می کند و فروهر در پیشرفت در این راه یاری مان می دهد. این راه به «اشا»(راستی و هنجار هستی) می انجامد و به «فرشکرتی»( تازه گردانیدن جهان).
فروردین همان گونه که از نامش پیداست ماه فروهرها است و 19 فروردین ماه، جشن فروردینگان. جشنی متفاوت که در آن برآنیم تا یادمان نرود که بخشی از این جهانیم و باید در راستای پیشرفت و تازگی اش، در راستای سامان دهی اش و نه آشفتگی، گام برداریم.

 

 

بی گمان نماد فروهر در درک معنا و مفهوم راهی که در پیش داریم، یاری مان می دهد اگر در آن، ژرف شویم:
بال های گشوده ای که یادآور اندیشه و گفتار و کردار نیک هستند و ما را می آموزند که تنها این سه نیک می توانند پرواز و پیشرفتمان دهند.
دامنی سه بخشی که باید دون و سرنگون باشند، اندیشه و گفتار و کردار بد هستند. حلقه ی مهر و پیوند بر یک دست است و دستی دیگر بر فراز است به سوی یکتای بی همتا.
حلقه ای بر کمر دارد که چرخه ی زندگی و قانون اشا را بر ما می نمایاند، قانونی که هنجار هستی است. بر پایه ی این قانون اگر نیک بیندیشیم و نیک رفتار کنیم بر این چرخه بر ما نیک می رسد و اگر ناراستی پیشه کنیم، ناراستی و آشفتگی دامنمان را می گیرد.
و در پایان دو رشته ی آویخته داریم که نماد انگره مینو(اندیشه بد) و سپنتامینو(اندیشه نیکو) هستند، دو نیروی همزادی که در اندیشه، زندگی یافتند و این اندیشه ی ماست که به آن جان می بخشد.
یادمان نرود امروز جشن فروهرها است، نفسی عمیق باید کشید و به کمک دئنا و به یاری فروهر، هستی را با نیروی نیکی، باید توانمند ساخت.

و یادمان نرود که روزها نشانه هستند. باید در هر روز، اندکی ژرف شد، در نام ها و در معناها.