دادار

 «چله بزرگ» و «چله کوچک» دو واژه‌ای بودند که در کودکی همواره از پدربزرگ و مادربزرگ می‌شنیدم. چم(:معني) آن را نمی‌دانستم. تنها اینگونه می‌پنداشتم که این دو، رویدادی هستند که باید هرچه زودتر سپری شوند تا نوروز برسد و نیز برایم روشن بود که هرچه هستند، با سرمای سوزان و یخبندان زمستان پیوندی نزدیک دارند.
«چله بزرگ» را پشت سر نهاده‌ایم، چله‌ای که در همه‌ي چهل روزش چشم‌به‌راه بارش سپیدی‌اش بودیم و به دیدارمان نیامد. به دیدارمان نیامد تا با خاطراتش خوش باشیم، با روزها و شب‌هایی که در آن شعله‌های آبی رنگ در کناریکدیگر به رقص در می‌آمدند و سپندینگی آتش را یادآور می‌شدند. روزهایی که در آن سپیدی برف چشمانمان را می‌آزرد اما خود را آزادانه در آغوشش رها می‌کردیم، دستانمان از سرمایش کرخ می‌شدند و ما ساعت‌ها از آن تندیس می‌ساختیم و به شوق می‌آمدیم. اکنون  پایان این چهل روز است و آنچه از آن برجای مانده است سرماست اما نه سرمای سوزنده...!
باری؛ به میانه زمستان رسیده‌ایم . گرچه زمستانی است دیگرگونه اما همانند سال‌هاي گذشته «سده» را با خود به ارمغان می‌آورد . زمانی‌ست برای همبستگی و برپایی نیایش؛ زمانی که بر پيرامون آتش دستان یکدیگر را می فشاریم و مزدا را به یاری می‌گیریم برای راندن اهریمن....؛اهریمن دروغ و خشکسالی. 
دهمین روز بهمن ماه است، باشد که خجستگی این روز بر گجستکی تیرگی و ناآگاهی چیره شود و پیش چشمان فرزندان هوشنگ جرقه‌ای تازه پدید آورد.