درود و جشن سپندارمزد خجسته بادا.
روز زن و زمین را گرامی میداریم. از زنان ایران زمین که نگاهبان فرهنگ و هنر و ادب هستند، سپاسگزاریم.کار آنان را ارزش می گذاریم و قدر می دانیم و از همه کارهایی که در یکساله گذشته برای خانه و خانواده انجام دادید. جانانه سپاسمندیم.
در گاهشماری ایرانی، هر سال 365 روز و 12 ماه سی روزه و یک ماه پنج روزه دارد. هر روز ماه یک نام دارد. یکم هر ماه اورمزد دوم ماه وهمن، سوم ماه اردیبهشت، چهارم شهریور، نام روز پنجم سپندارمزد تا سرانجام روز سی ام هر ماه انارام نام دارد.
هرگاه نام روز با نام ماه یکی بشود، جشن میگیرم. نام جشن هم نام همان ماه هست. برای نمونه: روز نوزدهم ماه فروردین ،فروردین نام دارد. جشن میگیریم.نام آن هم، جشن فروردین یا فروردینگان هست که جشنی برای گرامیداشت درگذشتگان است. همچنین باید گفته شود که واژه جشن از یشن، یشت، یسن،یسنا، گرفته شده است که آیین های نیایش خداوند نامیده میشود. باید افزود که؛ جشن در ایران، نیایش خداوند است. به سخن بهتر ایرانیان، چون با خدا دوست و همراه هستند و رابطه غالب و مغلوب در میان نیست و در جهان بینی ایرانی و سخن زرتشت، آدمی دوست و یاور و کمک کننده خدا برای زدودن اهریمن از جهان هست، بنابراین برای برگزاری این پیوند، نیاز به زاری و گریه نیست. بلکه باید با شادی خدا را دیدار و گفتار نمود.
همچنین، سپندارمزد که روز پنجم ارماه بوده، برگرفته از نام «سپنته آرمیتی» یکی از شش امشاسپند است که در زبان اوستایی، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده میشود، در زبان پهلوی بدان سپندارمز یا سپندارمت گویند و در پارسی کنونی،سپندارمزد نیز خوانده شده است.
امشاسپند سپندارمز، نگهبان و ایزدبانوی زمین سرسبز و نشانی از باروری و زایش است. او تنها ایزد بانوی مادینه در میان شش امشاسپند که یاران نزدیک اهورامزدا هستند، می باشد.
از سوی دیگر در روزگار پهلوی نخست، شش ماه نخست سال، سی و یک روزه شد، در نتیجه سامان نامگذاری روزها به هم خورد. برای نمونه در گاهشماری جدید ما در فروردین دو روز اورمزد نام دادریم(یکم و سی و یکم ) پیروی این به هم ریختگی، روز سپندارمزد که،روز گرامیداشت زن و زمین(برای زاینده بودن)می باشد و روز پنجم هر ماه هست، شش روز جلوتر نامیده شد و به بیست و نهم بهمن برگردانده شد.برهمین پایه گروهی بیست و نهم بهمن و گروهی هم پنجم اسفند را روز سپندارمزد میدانند و جشن سپندارمزد را جشن میگیرند.البته با توجه به سی روزه بودن ماه در گاهشماری ایرانی واینکه روز نخست هر ماه اورمزد و روز سی هر ماه انارام می باشد، پنجم اسفند، خردمندانه تر و با آیین نامگذاری روزها سازگار تر هست.
"بنا به گفته ابوریحان اسپندارمَز ایزد موکل بر زمین و ایزدِ پشتیبان و نگاهبان زنان شوهردوست و پارسا و درستکار بوده و به همین رو این روز، جشن زنان، نامگذاری شده و مردم برای گرامیداشت زنان، به ایشان پیشکشی میدادند و بخشش میکردند.
این گزاره را گردیزی نیز در زین الاخبار آوردهاست:این روز را جشن مردگیران میگفتند که زنان به خواست خویش و با آزادی، شوی و مَرد زندگی خود را برمیگزیدند؛ بنابراین در روز پنجم ماه اسفند در گاهشمار زرتشتی جشن زنانه «مَردگیران» یا «مژدگیران» که ویژه زنان نام داشته، برگزار میشده است.”
در این روز، زنان هیچ کاری نمی کنند و از بامداد تا شامگاه شاهی کرده و فرمان می رانند.بنا به سخن استاد کزازی زنان در این روز شاه میشدند.مردان همه کارهای خانه را انجام میدادند و از کارهای یکساله زنان سپاسگزاری می نمودند و به آنان پیشکشی ها می دادند.
پیشنهاد میکنم که از بیست و نهم بهمن تا پنجم اسفند را هفته بزرگداشت زن و زمین و زندگی بنامیم و همه یک هفته را جشن بگیریم و از زنان سرزمین خود، سپاسگزاری کنیم.
کوروش دادار،سپندارمزد روز 2581
درود