پنجشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۰ - 6 PM - کوروش طاهري(دادار) و گروه نویسندگان -
|
| ||
| ||
|
| ||
| بمان پرهنگ : | ||
|
بی گمان همه ما کتاب کلاس یکم خود و يا دست كم، نگارها و نوشتارهايي از آن را به ياد داريم. به گزارش ايسنا، روزهای كلاس ایکم دبستان يکي از پرخاطرهترين روزگار زندگي آدمهاست و همه ما دوست داريم براي يک بار هم که شده، نخستين کتاب درسي زندگيمان را بهدست بگيريم و برگهاي آنرا به ياد دوران کودکي ورق بزنيم و كمي هم در آناندیشه کنيم. گاه هم افسوس ميخوريم که اي کاش کتاب فارسي کلاس ایکممان را به يادگاري نگه ميداشتيم.
عبدالحسين کلهرنيا گلکار فردي است كه کتاب یکم دبستان خود را 70 سال نگهداري کرده است. كلهرنيا بيش از 30 سال در مدرسههاي استان کرمانشاه در جایگاه آموزگارهنر کوشش کرده نظم را در زندگي دانشآموزان نهادينه کند و امروز ميتوان از او بنام يکي از دانشآموزان منظم هفت دهه گذشته نام برد. خواندن کتاب يادشده در سالهاي دهه 1320 بوده است و دبیره به کار بردهشده در آن نستعليق و نسخ است.   در آن دوران که دانشآموزان با اين کتاب تحصيل ميکردند، پایان جنگ جهاني دوم بود. کلهرنيا که دوران خردسالياش را با شعرها و جملههاي کودکانه اين کتاب سپري کرده است، در اينباره ميگويد: «تأثير مثبت و شاديآور بعضي از حکايتهاي اين کتاب هنوز پس از چند دهه بر روح و روان من باقي مانده؛ به طوري که بارها از اين کتاب براي فرزندان و نوههايم قبل از رفتن به مدرسه، خواندهام. برخي از حکايتهاي اين كتاب عبارتاند از: شب مهتاب، بوسه مادر، عيد نوروز و پيشي پيشي ملوسم.»
او با اشاره به انتقادي که در همان سنين کودکي به يکي از درسهاي اين کتاب داشته است، ميگويد: «درس «آذر و شخص کور» هميشه سؤالي آزاردهنده در ذهن من به وجود ميآورد که چرا نويسنده اين کتاب ارزشمند، آن فرد نابينا را مرد کور خطاب ميکند؟ چون من هميشه از واژه کور متنفر بودم که اصلاً چرا انسان به خاطر معلوليت بايد تا آخر عمر احساس ذلت کند و هميشه دوست داشتم که آدم عليل هرگز ذليل نباشد.
نگهدارنده اين کتاب قصد فروش آن را ندارد؛ مگر اينكه در مراکز فرهنگي در بازديد همگان گذاشته شود.
   6744 |
درود