دادار

                         «به آن كس كه ...»
بـه پـاکـی نـیایـش کنیـم آتـش پـاک را
                                            بـه آن کـس کـه گـویا و بیـنا کنـد خاک را
به آن کس که بخشیده است بهترین داده را
                                           به آن کس که مستی ببخشیده اسـت باده را
به آن کس که گرمی ببخشاید این خـاک را
                                            به آن کس که می گـون نمایـد رگ تـاک را
به آن کس کـه افـروخت هیـمه‌ی بـیشه را
                                            به آن کس که بگـداخـت خـس و ریشـه را
بـه آن کـس که افروزد آن بـوتـه‌ی خـار را
                                            به آن کـس کـه برهانده از پاره سنگ مار را
به آن کس که شادی ببخشیده اسـت کام را
                                            به آن کس که نیرو ببخشـیده اسـت جام را
به آن کس که این  جشن و  آتش بداد هدیه را
                                            به آن کس کـه رو بـه کمـال آورد تحـفه را
به آن کس ستایش، که هسـت داور کـردگار
                                            به آن کس که هستی ببخشیده است روزگار