دادار

 

به سخن کزازی، نیاکان ما جشن سپندارمزگان را در روز سپندارمز روز از ماه اسفند گرامی می‌داشتند. سپندارمز یکی از امشاسپندان در دین زرتشتی است. هر کدام از این امشاسپندان، یکی از ویژگی‌های بنیادین اهورامزدا را به نمود می‌آورند. «وهومنه» اندیشه‌ی نیک است؛ «ارتاوهیشتا» یا اَردیبهشت؛ برترین راستی است. «ارتا» یا «اشا» سامان کیهانی است. اگر این سامان پریشان شود، آشوب و نابهنجاری و رنج و بیماری پدید خواهد آمد. در هر کدام از ما نیز این سامان کیهانی هست که اگر پریشان گردد، رنج و بیماری و درد در تن، و آشفتگی و ناآرامی در جان و اندیشه‌ی ما روی خواهد داد. امشاسپند دیگر «خشتروئیریه» یا شهریاری درست و به‌داد است؛ و نیز «سپنتاآرمئیتی» و «هوئوروتات» یا خورداد که رسایی است و «امرتات» یا امرداد که نامیرایی و جاودانگی است.
کزازی افزود: «سپنتاآرمئیتی از دوپاره ساخته شده است: "سپنتا" که پاکی و پیراستگی است، و "آرمئیتی" که هرچند در معنی آن چند و چون است، اما باید آن را بردباری و فروتنی و آرامش دانست. این هر سه ویژگی در زن، به ویژه زن ایرانی، دیده می‌شود. زن اگر بردبار نباشد، مادری نیک نمی‌تواند بود و خانواده ازهم می‌پاشد. از سوی دیگر، زن فروتن هم است. باید دانست که فروتنی، برابر با زبونی و فرومایگی نیست. فروتنی هنگامی کارکرد و معنا دارد که برآمده از والایی و ارجمندی و بلندپایگی باشد. سومین ویژگی، آرامش است. کسی که بردبار و فروتن است، درون او نیز آرام خواهد بود.»

 

کزازی با یادکرد از ژرفا و والایی فرهنگ ایرانی گفت: «شاید بیندیشید که من آن‌چنان شیفته‌ی فرهنگ ایران شده‌ام که هرآن‌چه را به این فرهنگ بازمی‌گردد، بزرگ می‌دارم و گرامی می‌شمارم. آری، من شیفته‌ی فرهنگ ایرانم، چون بیش از شما این فرهنگ را می‌شناسم. اما این شیفتگی از سر آگاهی است، نه یک شیفتگی کور. اگر ایرانی نمی‌بودم هم با شناخت فرهنگ ایران، به همین اندازه دلباخته و شیفته‌ی آن می‌شدم. چون این فرهنگ، به‌راستی والا و فسون‌کار و دلنشین و شکیب‌سوز است. کسی که تنها با نمودی یا ریختی از این فرهنگ آشنا شود، آن‌چنان بدان دل می‌بازد که تاب و شکیب از دست می‌دهد. این فرهنگ و سرزمین، به‌راستی ستودنی است. یک جشن ستوده‌ی آن هم، جشن سپندارمزگان،، جشن پاسداشت زن، است. در کدامین فرهنگ جهان، جشنی از این‌گونه را می‌توانید یافت؟»

 

 

کزازی در پایان افزود: «زن ایرانی به درستی شایسته‌ی ستایش است. چون هم زن است؛ و این خود ستایشی بزرگ است؛ و هم ایرانی است، که ستایشی والاتر و نغزتر است. زن ایرانی اگر بداند کیست و چیست و در منش و فرهنگ ایرانی چه پایگاه ارجمندي و بلندی دارد، هرگز خود را فرونمی‌شکند تا از زنان دیگر کشورها، آیین زن بودن را بیاموزد.»
کزازی در پایان سخنانش، چکامه‌ای را که در ستایش جشن سپندارمزگان و جایگاه زن ایرانی سروده بود، خواند.

امیر صادقی، شاهنامه‌خوان و بنیان‌گذار پیام‌سرای فردوسی، چکامه‌ای از خود را، که در همین نشست سروده بود، خواند كه در آن از برگزارکنندگان و باشندگان جشن سپندارمزگان و نیز از سخنان کزازی یاد کرده بود. پایان سروده‌اش نیز یادکرد و ستایش از شاهنامه و جشن سپندارمزگان بود.

 

سامره مفتون، از شاگردان امیر صادقی، بخش‌هایی از داستان «بیژن و منیژه» شاهنامه را نقالی کرد و آن‌گاه هم‌صدا با صادقی، بیت‌هایی در ستایش ایران و فرهنگ ماندگار آن خواند.
چکامه‌ی طنزآمیزی از حسن هاشم‌پور، به نام «زن ذلیل!» خوانده شد که در آن با زبانی کنایه‌ای و طنزگونه، از زنان ایرانی و ویژگی رفتاری آنان یاد شده بود.

 

گروه موسیقی سرایه قطعاتی از موسیقی سنتی ایران را نواخت. قطعه‌ی پایانی گروه سرایه، برپایه‌ی چکامه‌ای از سخنور درگذشته، حمید مصدق، بود.

 

نکوداشت و پیشکش سپاسنامه‌ای به بانو زهره شکوفنده، هنرمند دوبلور تلویزیون ایران، از دیگر بخش‌های جشن سپندارمزگان بود.

 

 

در آغاز جشن سپندارمزگان، فرامرز رمزگه، آهن'ساز، سرود «ای ایران» را با پیانو نواخت. نواختن این سرود، با هم‌خوانی باشندگان نشست همراه بود.

 

 
نماهنگی ساخته‌ی علی پاریاو، در میانه‌ی برنامه‌ها پخش شد. در این نماهنگ، تصاویری از آثار باستانی و فرهنگی ایران نمایش داده می‌شد.
رامین هخامنشی، دبیر کانون ایران بزرگ، که گردانندگی جشن سپندارمزگان را بردوش داشت، با اشاره به گاهشمار ایرانی و برگزاری جشن سپندارمزگان در روز 29 بهمن، چرايي دیرکرد در برگزاري اين آيين را،  پروانه‌ي برگزاري دانست و خواستار پشتیبانی مسوولان از برنامه‌های فرهنگی شد.

 

جشن سپندارمزگان از سوی انجمن اسلامی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران و کانون ایران بزرگ در روز سه‌شنبه 16 اسفندماه برگزار شد.