اعتدال بهاری

هفت سین

مهارت زندگی کردن را بیاموزیم/جدایی(تلاق) تلخ ترین رویداد زندگیست


سلامت نیوز: جدایی تلخ‌ترین رویداد زندگی هر کس است اما باید بدانید که این رویدا ناگوار در کشور ما در 50 درسد ، در 5 سال نخست زندگی روی می دهد و 37 درسد در 2 سال نخست رخ می‌دهد، این آمار نشان می‌دهد که برخی زوج‌های جوان پس از تجربه احساسات شاد و پرشور اولیه در زندگی مشترک در گام دوم از حرکت باز می‌مانند. این درحالی است که برای برانگیختن این احساسات هیچ زحمتی به خود نداده‌اند چون تازگی و کیفیت رابطه این طور ایجاب کرده است.‏

اگر واقع بین باشیم، باید بپذیریم که احساسات همیشگی نیست و بین شادی و خشنودی تفاوت اساسی وجود دارد. احساس شادی کاملا گذراست و همان چیزی است که شما در اوایل ازدواج یا دوره نامزدی تجربه می‌کنید اما خشنودی و رضایت از همسر نیازمند پرورش قابلیت‌ها و ظرفیت‌های روانی زیادی است که همسران باید آن را فرا بگیرند.‏

ظرفیت همدلی کردن، قدردانی کردن، انصاف، مهربانی و خویشتن داری یا خودکنترلی از مهم‌ترین کارهایی است که به شما کمک می‌کند توان سازگاری با همسرتان را پیدا کنید و تفاوت‌های فردی و خانوادگی شما باعث فاصله افتادن میانتان نشود. توانایی به تاخیر انداختن خواسته‌ها و مهارت گفت‌وگو و گوش سپردن به حرف همسر می‌تواند قدرت همدلی زوج را بالا ببرد. فقط با همدلی و درک طرف مقابل است که می‌توانید تعارضات را با مصالحه رفع کنید. کنترل خشم پس از برآورده نشدن خواسته و توانایی به تاخیرانداختن آن هم یک مهارت است که باید آن را در خود پرورش دهید تا بیشتر احساس رضایت کنید.‏

 

ازدواج همزمان یک مرد با ۴ دختر + تصاویر

در چند همسری فقط زن نخست از لحاظ قانونی به رسمیت شناخته می شود

 

 

  نوروز از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد پرش به: ناوبری, جستجو جشن نوروز میراث فرهنگی و معنوی بشر
نگاره مراسم پیشکش هدایا به پادشاه ایران در تخت جمشید. برخی از پژوهشگران، این مراسم را به نوروز مربوط می‌دانند. هفت سین جزئیات بخش آسیا و اقیانوسیه اطلاعات یونسکو کد ۰۰۲۸۲ تاریخ ثبت ۲۰۰۹ معیار R.1 ,R.2 ,R.3 ,R.4 ,R.5 وضعیت پا برجا پانویس پانویس میراث فرهنگی کشورهای ایران، افغانستان ، آذربایجان ، هند قرقیزستان ، پاکستان ترکیه ن • ب • و
نوروز برابر با یکم فروردین ماه (روزشمار خورشیدی)، جشن آغاز سال و یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان می باشدو هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن می‌گیرند. امروزه زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است. بنا به پیشنهاد جمهوری آذربایجان،[۱] مجمع عمومی سازمان ملل در نشست ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) ۲۱ ماه مارس را به‌عنوان روز جهانی عید نوروز، با ریشهٔ ایرانی به‌رسمیت شناخت و آن را در تقویم خود جای داد. در متن به تصویب رسیده در مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را جشن می‌گیرند توصیف شده‌است.[۲] پیش از آن در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث غیر ملموس جهانی، به ثبت جهانی رسیده‌بود.[۳] در ۷ فروردین ۱۳۸۹ نخستین دورهٔ جشن جهانی نوروز در تهران برگزار شد و این شهر به عنوان «دبیرخانهٔ نوروز» شناخته شد. محتویات [نهفتن]  ۱ زمان نوروز ۲ واژهٔ نوروز ۲.۱ واژه نوروز در الفبای لاتین ۳ پیشینه ۳.۱ نوروز در زمان سلسله هخامنشیان ۳.۲ نوروز در زمان اشکانیان و ساسانیان ۳.۳ نوروز پس از اسلام ۳.۴ نوروز از دیدگاه اسلام و تشیع ۳.۵ نوروز در دوران معاصر ۳.۶ نوروز در سروده‌های فارسی ۴ جغرافیای نوروز ۵ آیین‌ها ۵.۱ خانه‌تکانی ۵.۲ آتش‌افروزی ۵.۳ سفره‌های نوروزی ۵.۴ غذاهای نوروزی ۵.۵ دید و بازدید ۵.۶ مسابقات ورزشی ۵.۷ طبیعت‌گردی ۵.۸ نوروزخوانی ۶ منتقدان نوروز ۷ جشن جهانی نوروز ۸ روز جهانی نوروز ۹ پانویس ۱۰ جستارهای وابسته ۱۱ منابع ۱۲ پیوند به بیرون زمان نوروز جشن نوروز از لحظهٔ اعتدال بهاری آغاز می‌شود. در دانش ستاره‌شناسی، اعتدال بهاری یا اعتدال ربیعی در نیم‌کره شمالی زمین به لحظه‌ای گفته می‌شود که خورشید از صفحه استوای زمین می گذرد و به سوی شمال آسمان می‌رود. این لحظه، لحظه اول برج حمل نامیده می‌شود،[۴] و در تقویم هجری خورشیدی با نخستین روز (هرمز روز یا اورمزد روز) از ماه فروردین برابر است. نوروز در تقویم میلادی با ۲۰، ۲۱ یا ۲۲ مارس مطابقت دارد.[۵] در کشورهایی مانند ایران و افغانستان که تقویم هجری شمسی به کار برده می‌شود، نوروز، روز آغاز سال نو است. اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز، تقویم میلادی متداول است و نوروز به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته می‌شود و روز آغاز سال محسوب نمی‌شود.[۶] واژهٔ نوروز واژه نوروز یک اسم مرکب است که از ترکیب دو واژهٔ فارسی «نو»(تازه - جدید.اکنون) و «روز»(رووز-رز-روژ در فارسی میانه به چم خورشید و آفتاب هم بکار می رفته امروز معادل the day ) به وجود آمده است. امروزه در فارسی این نام در دو معنی به‌کار می‌رود: [۷] ۱) نوروز عام: روز آغاز اعتدال بهاری(برابری شب و روز) و آغاز سال نو۲) نوروز خاص: روز ششم فروردین با نام «روز خرداد» ایرانیان باستان از نوروز به عنوان ناوا سرِدا یعنی سال نو یاد می‌کردند. مردمان ایرانی آسیای میانه نیز در زمان سغدیان و خوارزمشاهیان، نوروز را نوسارد و نوسارجی به معنای سال نو می‌نامیدند.[۸] واژه نوروز در الفبای لاتین در متن‌های گوناگون لاتین، بخش نخست واژه نوروز با املای No،Now،Nov وNew Naw و بخش دوم آن با املای Ruz، Rooz و Rouz نوشته شده است. در برخی از مواقع این دو بخش پشت سر هم و در برخی با فاصله نوشته می‌شوند . در تلفظ خراسانی و فارسی میانه آنرا به شکل Newrouz نیروز تلفظ می کرده اند که بسیار شبیه به نیوروز است و ترجمه آن می شود روز جدیدیا همان اولین روز سال نو. اما به باور احسان یارشاطر بنیان‌گذار دانشنامه ایرانیکا، نگارش این واژه در الفبای لاتین با توجه به قواعد آواشناسی، به شکل Nowruz توصیه می‌شود. این شکل از املای واژه نوروز، هم‌اکنون در نوشته‌های یونسکو و بسیاری از متون سیاسی به کار می‌رود.[۹] پیشینه منشأ و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست.[۸] در برخی از متن‌های کهن ایران ازجمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری، جمشید و در برخی دیگر از متن‌ها، کیومرث به‌عنوان پایه‌گذار نوروز معرفی شده‌است.[۱۰] پدید آوری نوروز در شاهنامه، بدین گونه روایت شده‌است که جمشید در حال گذشتن از آذربایجان، دستور داد تا در آنجا برای او تختی بگذارند و خودش با تاجی زرین بر روی تخت نشست. با رسیدن نور خورشید به تاج زرین او، جهان نورانی شد و مردم شادمانی کردند و آن روز را روز نو نامیدند.[۸] برخی از روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به ۵۳۸ سال قبل از میلاد یعنی زمان حمله کورش بزرگ به بابل بازمی‌گردد.[۸] همچنین در برخی از روایت‌ها، از زرتشت به‌عنوان بنیان‌گذار نوروز نام برده شده‌است.[۸] اما در اوستا (دست کم در گاتها) نامی از نوروز برده نشده‌است.[۱۱] نوروز در زمان سلسله هخامنشیان کوروش دوم بنیان‌گذار هخامنشیان، نوروز را در سال ۵۳۸ قبل از میلاد، جشن ملی اعلام کرد. وی در این روز برنامه‌هایی برای ترفیع سربازان، پاکسازی مکان‌های همگانی و خانه‌های شخصی و بخشش محکومان اجرا می‌نمود.[۱۰] این آیین‌ها در زمان دیگر پادشاهان هخامنشی نیز برگزار می‌شده‌است. در زمان داریوش یکم، مراسم نوروز در تخت جمشید برگزار می‌شد. البته در سنگ‌نوشته‌های به‌جا مانده از دوران هخامنشیان، به‌طور مستقیم اشاره‌ای به برگزاری نوروز نشده‌است.[۸] اما بررسی‌ها بر روی این سنگ‌نوشته‌ها نشان می‌دهد که مردم در دوران هخامنشیان با جشن‌های نوروز آشنا بوده‌اند،[۱۱] و هخامنشیان نوروز را با شکوه و بزرگی جشن می‌گرفته‌اند.[۸][۱۲] شواهد نشان می‌دهد داریوش اول هخامنشی، به مناسبت نوروز در سال ۴۱۶ قبل از میلاد سکه‌ای از جنس طلا ضرب نمود که در یک سوی آن سربازی در حال تیراندازی نشان داده شده‌است.[۱۰] در دوران هخامنشی، جشن نوروز در بازه‌ای زمانی میان ۲۱ اسفند تا ۱۹ اردیبهشت برگزار می‌شده‌است.[۱۲] نوروز در زمان اشکانیان و ساسانیان در زمان اشکانیان و ساسانیان نیز نوروز گرامی داشته می‌شد. در این دوران، جشن‌های متعددی در طول یک سال برگزار می‌شد که مهمترین آنها نوروز و مهرگان بود. برگزاری جشن نوروز در دوران ساسانیان چند روز (دست کم شش روز) طول می‌کشید و به دو دوره نوروز کوچک و نوروز بزرگ تقسیم می‌شد. نوروز کوچک یا نوروز عامه به مدت پنج روز، از یکم تا پنجم فروردین گرامی داشته می‌شد و روز ششم فروردین (خردادروز)، جشن نوروز بزرگ یا نوروز خاصه برپا می‌شد.[۱۱] در هر یک از روزهای نوروز عامه، طبقه‌ای از طبقات مردم (دهقانان، روحانیان، سپاهیان، پیشه‌وران و اشراف) به دیدار شاه می‌آمدند و شاه به سخنان آنها گوش می‌داد و برای حل مشکلات آنها دستور صادر می‌کرد. در روز ششم، شاه حق طبقات گوناگون مردم را ادا کرده بود و در این روز، تنها نزدیکان شاه به حضور وی می‌آمدند.[۱۳] شواهدی وجود دارد که در دوران ساسانی سال‌های کبیسه رعایت نمی‌شده‌است. بنابراین نوروز هر چهار سال، یک روز از موعد اصلی خود (آغاز برج حمل) عقب می‌ماند و درنتیجه زمان نوروز در این دوران همواره ثابت نبود و در فصل‌های گوناگون سال جاری بود.[۱۴] اردشیر بابکان، بنیان گذار سلسله ساسانیان، در سال ۲۳۰ میلادی از دولت روم که از وی شکست خورده بود، خواست که نوروز را در این کشور به رسمیت بشناسند. این درخواست مورد پذیرش سنای روم قرار گرفت و نوروز در قلمرو روم به Lupercal معروف شد.[۱۰] در دوران ساسانیان، ۲۵ روز پیش از آغاز بهار، در دوازده ستون که از خشت خام برپا می‌کردند، انواع حبوبات و غلات (برنج، گندم، جو، نخود، ارزن، و لوبیا) را می‌کاشتند و تا روز شانزدهم فروردین آنها را جمع نمی‌کردند. هر کدام از این گیاهان که بارورتر شود، در آن سال محصول بهتری خواهد داد. در این دوران همچنین متداول بود که در بامداد نوروز، مردم به یکدیگر آب بپاشند.[۱۳] از زمان هرمز اول مرسوم شد که مردم در شب نوروز آتش روشن نمایند.[۱۳] همچنین از زمان هرمز دوم، رسم دادن سکه در نوروز به‌عنوان عیدی متداول شد.[۱۰] نوروز پس از اسلام نقشی از جشن چهارشنبه سوری در عمارت چهل ستون از برگزاری آیین‌های نوروز در زمان امویان نشانه‌ای در دست نیست و در زمان عباسیان نیز به نظر می‌رسد که خلفا گاهی برای پذیرش هدایای مردمی، از نوروز استقبال می‌کرده‌اند. با روی کار آمدن سلسله‌های سامانیان و آل بویه، جشن نوروز با گستردگی بیشتری برگزار شد.[۱۱] در دوران سلجوقیان، به دستور جلال‌الدین ملک‌شاه سلجوقی تعدادی از ستاره شناسان ایرانی از جمله خیام برای بهترسازی گاهشمار ایرانی گرد هم آمدند. این گروه، نوروز را در یکم بهار (ورود آفتاب به برج حمل) قرار دادند و جایگاه آن را ثابت نمودند.[۱۱] بر اساس این گاهشمار که به تقویم جلالی معروف شد، برای ثابت ماندن نوروز در آغاز بهار، مقرر شد که حدوداً هر چهار سال یک‌بار (گاهی هر پنج سال یک بار)، تعداد روزهای سال را به‌جای ۳۶۵ روز برابر با ۳۶۶ روز در نظر بگیرند. این گاهشمار از سال ۳۹۲ هجری آغاز شد.[۱۴] نوروز در دوران صفویان نیز برگزار می‌شد. در سال ۱۵۹۷ میلادی، شاه عباس صفوی مراسم نوروز را در عمارت نقش جهان اصفهان برگزار نمود و این شهر را پایتخت همیشگی ایران اعلام نمود.[۱۰] نوروز از دیدگاه اسلام و تشیع نوشتار اصلی: نوروز در تشیع در اسلام و به ویژهٔ آیین تشیع به نوروز به عنوان روزی خجسته نگاه شده‌است و بر گرامی داشتن آن تأکید شده‌است. از دیدگاه شیعه، نوروز روز ظهور امام زمان است. در حدیثی از امام صادق آمده‌است: «روز نوروز همان روزی است که خداوند در آن از بندگانش پیمان گرفت که او را پرستش کنند و هیچ چیزی را شریک او ندانند و این که به پیامبران و اولیایش ایمان بیاورند و آن نخستین روزی است که خورشید در آن طلوع کرده، و بادهای باردار کننده در آن وزیده‌است و گلها و شکوفه‌های زمین آفریده شده‌است. و آن روزیست که کشتی نوح(ع) به کوه جودی قرار گرفت. و آن روزی است که در آن قومی که از ترس مرگ از خانه‌های خود بیرون آمدند و آنها هزارها نفر بودند پس خداوند آنها را بمیراند و سپس آنها را در این روز زنده کرد. و آن روزیست که جبرئیل بر پیامبر (ص) فرود آمد. و آن همان روزیست که ابراهیم(ع) بتهای قوم خود را شکست. و آن همان روزیست که پیغمبر خدا، امیرالمومنین علی(ع) را بر دوش خود سوار کرد تا بتهای قریش را از بالای خانه خدا به پائین انداخت و آنها را خرد کرد...» [۱۵][۱۶][۱۷][۱۸] نوروز در دوران معاصر هم‌چنین ببینید: جشن جهانی نوروز نوروز به عنوان یک میراث فرهنگی در دوران معاصر همواره مورد توجه مردم قرار داشته و هر ساله برگزار می‌شود. البته برگزاری جشن نوروز به صورت آشکار در برخی از کشورها توسط برخی حکومت‌ها برای مدت زمانی ممنوع بوده‌است. حکومت شوروی برگزاری جشن نوروز را در برخی از کشورهای آسیای میانه مانند ترکمنستان، قرقیزستان و تاجیکستان ممنوع کرده بود و این ممنوعیت تا زمان میخائیل گورباچف ادامه داشت. با این وجود، مردم این مناطق نوروز را به‌گونهٔ پنهانی و یا در روستاها جشن می‌گرفته‌اند.[۱۹][۲۰] همچنین برخی از مردم این مناطق برای جلب موافقت مقامات محلی نام دیگری بر روی نوروز می‌گذاشتند؛ به‌طور مثال در تاجیکستان، مردم با اطلاق جشن لاله یا جشن ۸ مارس سعی می‌کردند که آیین‌های نوروز را بی مخالفت مقامات دولتی به جای آورند.[۸] همچنین در افغانستان، در دوران حکومت طالبان، برگزاری جشن نوروز ممنوع بود و این حکومت تنها تقویم هجری قمری را به رسمیت می‌شناخت.[۴] نوروز در سروده‌های فارسی نوشتار اصلی: بهارانه گویندگان ایرانی از دیرباز تاکنون در وصف نوروز و جشن فروردین که همراه مواهب گرانبهای طبیعت و هنگام تجدید عهد نشاط و شادمانی است، داد سخن داده‌اند و ما در ذیل به برخی از لطایف اشعار پارسی در این موضوع اشارت می‌کنیم: نوروز فراز آمد و عیدش به اثر بر نزد یکدگر و هر دو زده یک بدگر بر نوروز جهان پرور مانده ز دهاقین دهقان جهان دیده‌اش پرورده ببر بر آن زیور شاهانه که خورشید برو بست آورد همی خواهد بستن به شجر بر و هم او در قصیده دیگر چنین گوید: نوروز بزرگ آمد آرایش عالم میراث به نزدیک ملوک عجم از جم... فرخی ترجیع‌بند مشهوری در وصف نوروز دارد که بند اول آن چنین است: ز باغ ای باغبان ما را همی بوی بهار آید کلید باغ ما را ده که فردامان به کار آید کلید باغ را فردا هزاران خواستار آید تو لختی صبر کن چندان که قمری بر چنار آید چو اندر باغ تو بلبل به دیدار بهار آید ترا مهمان ناخوانده به روزی صد هزار آید کنون گر گلبنی را پنج شش گل در شمار آید چنان‌دانی که هرکس را همی زو بوی یار آید بهار امسال پندار همی خوشتر ز پار آید وزین خوشتر شود فردا که خسرو از شکار آید بدین شایستگی جشنی بدین بایستگی روزی ملک را در جهان هر روز جشنی داد و نوروزی منوچهری مسمطی در نوروز ساخته که بند اول آن این است: آمد نوروز هم از بامداد آمدنش فرخ و فرخنده باد باز جهان خرم و خوب ایستاد مرد زمستان و بهاران بزاد ز ابر سیه روی سمن بوی راد گیتی گردید چو دارالقرار هم او در مسمط دیگر گفته: نوروز بزرگم، بزن ای مطرب، امروز زیرا که بود نوبت نوروز به نوروز برزن غزلی نغز و دل‌انگیز و دلفروز ور نیست ترا بشنو از مرغ نوآموز کاین فاخته زان کوز و دگر فاخته زانکوز بر قافیه خوب همی خواند اشعار بوالفرج رونی گوید: جشن فرخنده فروردین است روز بازار گل و نسرین است آب چون آتش عود افروزست باد چون خاک عبیر آگین است باغ پیراسته گلزار بهشت گلبن آراسته حورالعین است مسعود سعد سلمان از عید مزبور چنین یاد کند: رسید عید و من از روی حور دلبر دور چگونه باشم بی روی آن بهشتی حور رسید عید همایون شها به خدمت تو نهاده پیش تو هدیه نشاط لهو و سرور برسم عید شها باده مروق نوش به لحن بربط و چنگ و چغانه و طنبور جمال‌الدین عبدالرزاق گفته: اینک اینک نوبهار آورد بیرون لشکری هریکی چون نوعروسی در دگرگون زیوری گر تماشا می‌کنی برخیز کاندر باغ هست باد چون مشاطه‌ای و باغ چون لعبت گری عرض[۲۱] لشکر می‌دهد نوروز و ابرش عارض است وز گل و نرگس مر او را چون ستاره لشکری حافظ در غزلی گفته: ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن که قارون را غلطها داد سودای زراندوزی ز جام گل دگر بلبل چنان مست می‌لعلست که زد بر چرخ فیروزه صفیر تخت فیروزی به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی هاتف در قصیده‌ای گوید: نسیم صبح عنبر بیز شد بر توده غبرا زمین سبز نسرین خیز شد چون گنبد خضرا ز فیض ابر آذاری زمین مرده شد زنده ز لطف باد نوروزی جهان پیر شد برنا بگرد سرو گرم پرفشانی قمری نالان به پای گل به کار جان سپاری بلبل شیدا... همایون روز نوروز است امروز و بیفروزی بر اورنگ خلافت کرده شاه لافتی ماوی قاآنی در قصیده‌ای به وصف نخستین روز بهار گوید: رساند باد صبا مژدهٔ بهار امروز ز توبه، توبه نمودم هزار بار امروز هوا بساط زمرّد فکند در صحرا بیا که وقت نشاط است و روز کار امروز سحاب بر سر اطفالِ بوستان بارد به جای قطره همی دُرِّ شاهوار امروز رسد به گوش دل این مژده‌ام ز هاتف غیب که گشت شیر خداوند، شهریار امروز [۲۲] جغرافیای نوروز نوشتار اصلی: جغرافیای جشن نوروز منطقه‌ای که در آن جشن نوروز برگزار می‌شد، امروزه شامل چند کشور می‌شود و همچنان در این کشورها جشن گرفته می‌شود. برخی آیین‌های نوروز در این کشورها با هم متفاوت‌اند. مثلاً در افغانستان سفره هفت‌میوه می‌چینند؛ اما در ایران سفره هفت سین می‌اندازند. جغرافیای نوروز با نام نوروز یا مشابه آن، سراسر خاورمیانه، بالکان، قزاقستان، تاتارستان، در آسیای میانه چین غربی (ترکستان چین)، سودان، زنگبار، در آسیای کوچک سراسر قفقاز تا آستراخان و نیز آمریکای شمالی، هندوستان، پاکستان، بنگلادش، بوتان، نپال و تبت را شامل می‌شود.[۲۳] همچنین کشورهایی مانند مصر و چین جزو سرزمین‌هایی نیستند که در آنها نوروز جشن گرفته می‌شد، اما امروزه جشن‌هایی مشابه جشن نوروز در این کشورها برگزار می‌شود. در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۰۹[۲۴] (۱۰ فروردین ۱۳۸۸)، پارلمان فدرال کانادا، اولین روز بهار هر سال را به عنوان نوروز (Nowruz Day)، عید ملی ایرانیان و بسیاری اقوام دیگر نامگذاری کرد.[۲۵][۲۴] در تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۱۰ سازمان ملل متحد با تصویب یک قطعنامه در مقر سازمان در نیویورک، عید نوروز را به عنوان روز بین‌المللی نوروز و فرهنگ صلح در جهان به رسمیت شناخت.[۲۶] [نمایش] ن • ب • وجغرافیای جشن نوروز نوروز در کشورها ایران • افغانستان • تاجیکستان • ترکمنستان • عراق • ترکیه • سوریه • لبنان • جمهوری آذربایجان • ازبکستان • قرقیزستان • قزاقستان • پاکستان کشورهایی که جشنیمشابه نوروز دارند ارمنستان • مصر • چین • زنگبار مرتبط جشن جهانی نوروز آیین‌ها خانه‌تکانی نوشتار اصلی: خانه‌تکانی خانه‌تکانی یکی از آیین‌های نوروزی است که مردم بیشتر مناطقی که نوروز را جشن می‌گیرند به آن پایبندند. در این آیین، تمام خانه و وسایل آن در آستانه نوروز گردگیری، شستشو و تمیز می‌شوند.[۲۷] این آیین در کشورهای مختلف از جمله ایران، تاجیکستان و افغانستان برگزار می‌شود.[۲۸] آتش‌افروزی برگزاری مراسم آتش‌افروزی در میان کردها در شهر استانبول، ترکیه رسم افروختن آتش، از زمان‌های کهن در مناطق نوروز متداول شده است. در ایران، جمهوری آذربایجان و بخش‌هایی از افغانستان، این رسم به‌صورت روشن کردن آتش در شب آخرین چهارشنبه سال متداول است. این مراسم چهارشنبه‌سوری نام دارد.[۲۸] پریدن از روی آتش در ایام نوروز در ترکمنستان نیز رایج است.[۲۹] همچنین رسم افروختن آتش در بامداد نوروز بر پشت بام‌ها در میان برخی از زرتشتیان (از جمله در برخی از روستاهای یزد در ایران) مرسوم است.[۳۰] سفره‌های نوروزی سفره هفت سین از سفره‌های نوروزی است که در ایران، جمهوری آذربایجان و برخی از نقاط افغانستان رایج است. سفره هفت سین در ایستگاه راه آهن تهران - نوروز ۱۳۹۰ سفره‌های نوروزی یکی از آیین‌های مشترک در مراسم نوروز در بین مردمی است که نوروز را جشن می‌گیرند. در بسیاری از نقاط ایران، جمهوری آذربایجان[۳۱] و برخی از نقاط افغانستان، سفره هفت سین پهن می‌شود. در این سفره هفت چیز قرار می‌گیرد که با حرف سین آغاز شده باشد؛ مثل سیر، سنجد، سمنو، سیب و ...[۳۲][۳۳] به هفت سینی که چیده می‌شود معانی خاصی نسبت داده‌اند. مثلاً سیب را نماد زیبایی و تندرستی، سنجد را نماد عشق و محبت، و سکه را رزق و روزی گفته‌اند.سفره نوروز از زمانهای کهن بوده اما به این صورت بوده است که سفره ای را پهن می کردند و در بشقابهای سفالی و یا فلزی آنواع آجیلهای خشک شده مانند توت خشک - برگه خشک شده زردآلو و هلو و پختیک(پخته شده و خشک شده لبو)و عسل و سر شیر خشک شده، کلوچه، گعگ (کیک) قطاب و نان سرموکی و ... می گذاشتند تخم مرغ رنگ شده حتما در سفره وجود داشت. در این سفره بعضی چیزها فقط جنبه زیبایی داشت مانند تخم مرغ و آیینه ولی سایر چیزها برای خوردن و پذیرایی میهمانان بودو هر زمان که تمام می شد بلافاصله صاحبخانه ظروف را مجدد برای میهمانان جدید پر می کرد. اما اینکه هفت چیز با نام سین باشد پدیده جدیدی است به نظر می‌رسد گذاشتن هفت جزء آغازشونده با حرف سین در سفرهٔ نوروزی پدیده‌ای است که در اواخر دوره قاجار رایج شده و پیشینهٔ تاریخی ندارد، بلکه توسط رسانه‌ها فراگیر شده است.ضمنا مردم قبل از نوروز به حمام می رفتند و شلوغ ترین روزهای سال گرمابه ها چند روز سال نو بود گرمابه که معمولا با چوب و هیزم در (گرخانه)GOr khaneh یا آتش خانه آب حمام را گرم می کرد حتما یک ذخیره خاص چوب و هیزم را برای روزهای نوروز ذخیره می کرد. شب نوروز همه پلو یا چلو خورش می خوردند بسیاری از خانواده ها سالی فقط یکبار می توانستن چلو خورش بخورند و انهم شب نوروز بود.از این پلو برای فقرا، سلمانی(آرایشگر)و حمامی(مسئول آتش حمام)و برای کدخدای هر محل هم پیشکش می بردند. پهن کردن سفرهٔ نوروزی در ایران آداب و رسوم خاصی دارد و روی سفره اجزای دیگری به‌ویژه آینه، شمع، و آب نیز حضور دارند. از دیگر اجزای سفرهٔ امروزی می‌شود از ماهی و تخم مرغ رنگ‌شده یاد کرد. در کابل و شهرهای شمالی افغانستان، سفره هفت میوه متداول است. در این سفره، هفت میوه قرار می‌گیرد، از جمله؛ کشمش سبز و سرخ، چارمغز، بادام، پسته، زردآلو و سنجد.[۳۲] چیدن سفره‌ای مشابه با استفاده از میوه خشک شده، در بین شیعیان پاکستان هم مرسوم است.[۳۴] علاوه بر این، سفره هفت شین در میان زرتشتیان، و سفره هفت میم در برخی نقاط واقع در استان فارس در ایران متداول است.[۳۳] در جمهوری آذربایجان عدد هفت اهمیتی ندارد و بر روی سفره‌های نوروزی خود، آجیل قرار می‌دهند.[۳۴] غذاهای نوروزی یکی از متداول‌ترین غذاهایی که به مناسبت نوروز پخته می‌شود، سمنو (سمنک، سومنک، سوملک، سمنی، سمنه) است. این غذا با استفاده از جوانه گندم تهیه می‌شود. در بیشتر کشورهایی که نوروز را جشن می‌گیرند، این غذا طبخ می‌شود. در برخی از کشورها، پختن این غذا با آیین‌های خاصی همراه است. زنان و دختران در مناطق مختلف ایران، افغانستان، تاجیکستان[۵]، ترکمنستان[۳۵] و ازبکستان[۳۶] سمنو را به‌صورت دسته‌جمعی و گاه در طول شب می‌پزند و درهنگام پختن آن سرودهای مخصوصی می‌خوانند. برای نمونه در افغانستان در یکی از مشهورترین ترانه‌ها، این بیت به تکرار خوانده می‌شود:[۳۷] سمنک در جوش ما کفچه زنیم دیگران در خواب ما دف چه زنیم پختن غذاهای دیگر نیز در نوروز مرسوم است. به‌طور مثال در بخش‌هایی از ایران؛ سبزی پلو با ماهی در شب عید، در افغانستان سبزی چلو با ماهی, در ترکمنستان؛ نوروزبامه[۳۸]، در قزاقستان؛ اویقی آشار[۳۹]، در بخارا؛ انواع سمبوسه[۴۰] پخته می‌شود. به‌طور کلی پختن غذاهای نوروزی در هر منطقه‌ای که نوروز جشن گرفته می‌شود مرسوم است و هر منطقه‌ای غذاها و شیرینی‌های مخصوص به خود را دارد. دید و بازدید دید و بازدید عید یا عید دیدنی یکی از سنت‌های نوروزی است که در بیشتر کشورهایی که آن را جشن می‌گیرند، متداول است. در برخی از مناطق، یاد کردن از گذشتگان و حاضر شدن بر مزار آنان در نوروز نیز رایج است. مسابقات ورزشی برگزاری مسابقات ورزشی عمومی در معابر شهری و روستایی، یکی دیگر از آیین‌هایی است که در برخی از کشورها به مناسبت نوروز برگزار می‌شود. در ترکمنستان، مردان و زنان ترکمن، بازی‌ها و سرگرمی‌های ویژه‌ای از جمله سوارکاری، کشتی، پرش برای گرفتن دستمال از بلندی و شطرنج برگزار می‌کنند. برپایی جنگ خروس و شاخ‌زنی قوچ‌ها از دیگر مراسمی است که در ترکمنستان برگزار می‌شود.[۲۹] در استان‌های شمالی افغانستان نیز مسابقات بزکشی به مناسبت‌های مختلف از جمله نوروز برگزار می‌شود.[۴۱] طبیعت‌گردی مردم ایران روز سیزدهم فروردین، به مکان‌های طبیعی مانند پارک‌ها، باغ‌ها، جنگل‌ها و ماطق خارج از شهر می‌روند. این مراسم سیزده‌به‌در نام دارد. از کارهای رایج در این جشن، گره زدن سبزه و گفتن دروغ سیزده است.[۴۲] مراسم سیزده‌به‌در در مناطق غربی افغانستان ازجمله شهر هرات نیز برگزار می‌شود. با وجودی که روز سیزدهم فروردین در کشور افغانستان جزو تعطیلات رسمی نیست، اما مردم این مناطق برای گردش در طبیعت، عملاً کسب و کار خود را تعطیل می‌کنند. مردم این منطقه همچنین اولین چهارشنبه سال را نیز با گردش در طبیعت سپری می‌کنند.[۴۳] علاوه بر این، ساکنان کابل در افغانستان، در طول دو هفته اول سال برای گردش به همراه خانواده به مناطقی که در آنها گل ارغوان می‌روید، می‌روند.[۴۱] یکی دیگر از آیین‌های نوروز که در آسیای میانه و کشور تاجیکستان مرسوم است، مراسم گل‌گردانی و بلبل‌خوانی است. گل گردان‌ها از دره و تپه و دامنهٔ کوه‌ها، گل چیده و اهل دهستان خود را از پایان یافتن زمستان و فرا رسیدن عروس سال و آغاز کشت و کار بهاری و آمدن نوروز مژده می‌دهند. نوروزخوانی نوشتار اصلی: نوروز خوانی نوروز خوانی یا بهار خوانی یا نوروزی، گونه‌ای از آواز خوانی است که در گذشته در ایران رواج داشته‌است. در حال حاضر رواج این گونه آواز خوانی بیشتر در استان‌های مازندران و گیلان است.[۴۴] در نوروز خوانی افرادی که به آن‌ها نوروز خوان گفته می‌شود پیش از آغاز فصل بهار به صورت دوره‌گردی به شهرها و روستاهای مختلف می‌روند و اشعاری در مدح بهار یا با ذکر مفاهیم مذهبی به صورت بداهه یا از روی حافظه می‌خوانند. این اشعار اکثرأ به زبان‌های طبری و گیلکی می‌باشد. این اشعار بیشتر بصورت ترجیع بند بوده و توسط یک یا چند شخص همزمان خوانده می‌شود.[۴۵][۴۶] منتقدان نوروز نویسندگان و نظریه پردازانی نیز بوده‌اند که نوروز را آیینی ناپسند و مذموم می‌دانستند. برخی روحانیون پس از انقلاب سال ۵۷ سعی در زدودن نوروز از تقویم ایران کردند.[۴۷] مرتضی مطهری بزرگداشت چهارشنبه سوری را از آن «احمق‌ها» می‌دانست، و آیین نوروز را «ضد اسلام».[۴۸] آیت‌الله ابوالقاسم خزعلی نیز گفت: «امیدوارم عیدغدیر جای نوروز را بگیرد».[۴۹][۵۰][۵۱][پیوند مرده][۵۲] پیشتر از این نیز امام محمد غزالی در کیمیای سعادت نوشته بود: «... اظهار شعار گبران حرام است بلکه نوروز و سده باید مندرس شود و کسی نام آن نبرد...».[۵۳] در دوران معاصر نیز برخی مسئولین جمهوری اسلامی ایران را متهم به تلاش در مذهبی کردن نوروز کرده‌اند. آنها بطور نمونه به چنین گفتارهایی که سعی در تزویج مهدویت با نوروز را دارد اشاره دارند: « نوروز روز آماده شدن برای تحقق حاکمیت الهی بر جهان است. همه ما باید نوروز را با همه خوبی‌هایش و پیام‌هایش که خلاصه در یک پیام است و آن پیام انتظار و استقبال از بهار بشریت و خرمی دوران یعنی حاکمیت آخرین ولی خدا، منجی موعود است را گرامی بداریم.[۵۴]  » جشن جهانی نوروز نوشتار اصلی: جشن جهانی نوروز در ۷ فروردین ۱۳۸۹ نخستین دورهٔ جشن جهانی نوروز در تهران برگزار شد و این شهر به عنوان «دبیرخانهٔ نوروز» شناخته شد. در این جشن، سران کشورهایی که نوروز را جشن می‌گیرند گردهم می‌آیند و این آیین باستانی را گرامی می‌دارند. هر ساله یکی از این کشورها، میزبان جشن جهانی نوروز است.[۵۵] روز جهانی نوروز نوشتار اصلی: روز جهانی نوروز مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ سه شنبه ۴ اسفند ۱۳۸۸ برابر با ۲۳ فوریه ۲۰۱۰ با تصویب قطعنامه‌ای روز ۲۱ مارس برابر با ۱ فروردین را در چارچوب ماده ۴۹ و تحت عنوان فرهنگ صلح به عنوان روز جهانی نوروز به تصویب رسانده و در تقویم خود جای داد، طی این اقدام که برای نخستین‌بار در تاریخ این سازمان صورت گرفت، نوروز ایرانی به‌عنوان یک مناسبت بین‌المللی به رسمیت شناخته شد.

	میراث فرهنگی کشورهای ایران، افغانستان ، آذربایجان ، هند قرقیزستان ، پاکستان ترکیه
ن • ب • و

نوروز برابر با یکم فروردین ماه (روزشمار خورشیدی)، جشن آغاز سال و یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان می باشدو هنوز مردم مناطق مختلف فلات ایران نوروز را جشن می‌گیرند. امروزه زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است. نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی دیگر از کشورها تعطیل رسمی است.

بنا به پیشنهاد جمهوری آذربایجان،^[۱] مجمع عمومی سازمان ملل در نشست ۴ اسفند ۱۳۸۸ (۲۳ فوریه ۲۰۱۰) ۲۱ ماه مارس را به‌عنوان روز جهانی عید نوروز، با ریشهٔ ایرانی به‌رسمیت شناخت و آن را در تقویم خود جای داد. در متن به تصویب رسیده در مجمع عمومی سازمان ملل، نوروز، جشنی با ریشه ایرانی که قدمتی بیش از ۳ هزار سال دارد و امروزه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر آن را جشن می‌گیرند توصیف شده‌است.^[۲]

پیش از آن در تاریخ ۸ مهر ۱۳۸۸ خورشیدی، نوروز توسط سازمان علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، به عنوان میراث غیر ملموس جهانی، به ثبت جهانی رسیده‌بود.^[۳] در ۷ فروردین ۱۳۸۹ نخستین دورهٔ جشن جهانی نوروز در تهران برگزار شد و این شهر به عنوان «دبیرخانهٔ نوروز» شناخته شد.

به خجستگي فرارسيدن بهار و آغاز سال نو

● نوروز؛ كهن جشن پايدار میهني

هنگام فرودین که رساند ز ما درود/ بر مرغزار ديلم و طرف سپيدرود      « اینک ما روی به نوروز داریم، اسفند در گذراست و باد نوروزی آرام و دل‌انگیز  می‌وزد، یخ‌ها آب می‌شوند، سرما می‌شکند، هوا رو به گرمی می‌رود و نوروز با هفت‌سین و شمع و آیینه و سنبل و لاله  و شیرینی و جامه‌های نو و افروختن آتش که پیشاهنگ بهار است از راه می‌رسد. ما مردمی بودیم خردیار و اندیشه‌ور، هوشمند و کاردان، آگاه و دانش‌کامه.»(1) از نشانه‌هاي شادابي و بزرگي تمدن ايران، وجود جشن‌هاي كهن و پايدار ملي است كه مانند آن را در ميان ملت‌هاي ديگر كمتر مي‌توان يافت؛ «جشن‌هاي ايراني همه نتيجه‌ی تدبيرگرايي در امور طبيعي، اجتماعي، فردي و فراهم كردن آرامش و آسايش است و نوروز يكي از بزرگترين، برجسته‌ترين و باشكوه‌ترين اين جشن‌هاست كه از روزگاران كهن و از نياكاني دورانديش و خردمند براي ما به يادگار مانده است، جشني كه با سپري كردن نشيب و فرازهاي فراوان، چون كوهي استوار ايستاده و با روح و احساس مردم اين سرزمين چنان سرشته شده كه آن‌ها همه ساله، در ژرفاي دل، جان و روان خود، چشم به راه فرارسيدن آن هستند و از هفته‌ها پیش با شور و شادي دروني به پيشوازش مي‌روند.»(2) راز ماندگاری نوروز، جای درنگ و کاوش بسیار دارد و معنایی ژرف و جهان شناختی در این جشن و آیین نهفته است، آن هنگام كه گل و سبزه جان تازه مي‌گيرند و جهان زنده، درفش رنگارنگ زندگي را به شادي افرازد و فروغ دوستي و اميد، سراسر زمين را فرا گيرد، جنبش و تلاش در همه‌جا و همه‌چيز، ديگر بار، جان مي‌گيرد و سال نو و جشن روزِ نو، در نخستين روز فروردين،  با شكوه بسيار آغاز مي‌شود و نه تنها در ایران‌زمین، این جشن با شکوه فراواني بر پای داشته می‌شود در پاره‌ایی ازکشورهای دیگر جهان نیز، چه آن‌هایی که روزگاری در شمار سرزمین‌های ایرانی بوده‌اند و چه کشورهایی که فرهنگ ایرانی در آن روایی داشته و از این فرهنگ بهره گرفته‌اند، نوروز پاس داشته می‌شود.(3)  بخشش اهورایی فارسی زبانان یا به گفته‌ي زنده یاد دکتر «ایرج وامقی» دنیای نوروزیان، فرهنگ مشترکی است که بیش از هزاران سال، بر پهنه‌ي گسترده‌ایی از آسیا، آسیای میانه، بخشی از آفریقا و اروپا سایه افکنده و دل‌های میلیون‌ها تن، از لاهور تا بلخ و بامیان و از سمرقند و بخارا، تا خلیج پارس را به هم پیوند داده است. جشن و آیین نوروز، بر پایه‌ی یکی از بنیادهای باور شناختی استوار است که آن را  بازگشت به آغاز می‌گوییم؛ ایرانیان با بزرگداشت آن، پیدایی آفرینش و به فرجام رسیدن یکی از چرخه‌هاي آفرینش را بزرگ می‌دارند، سالی که به پايان می‌رسد در نماد شناسی ایرانی نشانه‌ایی از یک چرخه یا دوره‌ي آغازین طبیعت است. يكم فروردين، روز جشن بزرگ نوروز در اعتدال بهاري؛ آغاز فصل بهار و آغاز سال نو است. به عبارتي، فروردين‌ماه، بهترين هنگام براي آغاز سال نو است. «عمرخيام» در نوروزنامه مي‌نويسد: «شوند(:سبب) نام نهادن نوروز از آن بوده كه، آفتاب در هر 365 شبانه روز و ربعي به اول دقيقه‌ي حمل، باز آيد و چون جمشيد از آن آگاهي يافت آن را نوروز نام نهاده، پس از آن پادشاهان و ديگر مردمان از او پيروي كردند و آن روز را جشن گرفتند و به جهانيان خبر دادند تا همگان آن را بدانند و آن تاريخ را نگاه دارند، بر پادشاهان بايسته(:واجب) است كه آيين، جشن و رسوم پادشاهان را به جاي آرند، از بهر خجستگي و خرمي؛ در آغاز سال هر كسي در نوروز جشن كند، تا نوروز ديگر، عمر در شادي گذراند» در ادبيات باستان، جشن نوروز را به جمشيد  شاه پيشدادي نسبت داده‌اند، که شوندش محبوبیت چهره و شخصیت او بوده است. همچنين در باورهاي افسانه‌ايي گويند: «اهريمن بلاي خشكسالي و قحطي بر كره‌ي زمين فرو نشانيد، جمشيد به جنگ با اهريمن پرداخت و او را شكست داد. با بازگشت وي، كه هنگام بهار بود درختان و نهال چوب‌هاي خشك، سبز شدند و پس از يك دوره سرما، مردم پيروزي جمشيد بر دشمنان را جشن گرفته و اين روز را نوروز خواندند و هر كسي به خجستگي در تشتي جو كاشت و اين آيين سبزي نشانيدن در  نوروز از آن هنگام تا به امروز برجاي است. بنابر نوشته‌هاي كهن پهلوي، هر پادشاهي در اين روز فرخنده، كشاورزان سرزمينش را همنشين شادي و خرمي مي‌كرد، بارعام مي‌داد و هدايايي به نام پيشكش نوروزي به همه‌ي مردم داده مي‌شد، مردمان در اين روز به شادي و استراحت مي‌پرداخته‌اند.(٤) درباره‌ي ششم فروردين(نوروز بزرگ) نيز آمده كه از روزهاي خجسته‌ي ايرانيان و همراه با شادماني و آب پاشي بوده و در باورهاي كهن، رويدادهاي بسياري به اين روز منسوب شده است، مانند: «پيدايي كيومرث (كيومرس) و هوشنگ، تيراندازي آرش شيواتير، پيروزي سام نريمان بر اژدهاك، پيدايي دوباره‌ي شاه كيخسرو از جاودانان، همپرسگي اشوزرتشت با خرد كل و زادروز اشوزرتشت بزرگ (نخستين آموزگار راستي، نيكي و خرد).»  نوروز، امروزه در بيشتر كشورها و سرزمين‌هايي كه روزگاري بخشي از خاك ايران بزرگ  به شمار می‌رفت و اكنون، هنوز بر فرهنگ‌هاي باستاني خود پاي فشرده‌اند، برگزار مي‌شود، برای نمونه، آيين نوروز، هنوز با نام‌هاي «سير لاله» جشن گل لاله و بالا كردن درفش در مزارشريف افغانستان (آرياناي باستان) و در نزديكي بلخ كهن همراه با برافراشتن درفشي برگرفته از درفش كاويان ايران برگزار مي‌شود.»(٥)  نوروز(نیروز) در میان قبطیان مصر نیز یادگاری از روزگار چیرگی هخامنشیان بوده است. بر ما بايسته است كه اين جشن باستاني را به همه‌ی ايرانيان فرهمند و پر فروغ كه با تلاش و نستوهي، آيين و فرهنگ  نياكان خويش را در درازناي روزگار، پاس داشته‌اند شادباش بگوييم و اين جشن جاويد باستاني را در كنار ديگر جشن‌هاي ملي چون مهرگان، تيرگان، سده و ... بزرگ داشته و بكوشيم تا آتش فرهنگ ايران را همواره در پهنه‌ي گيتي فروازن نگاه داريم. جشن‌های ایرانی برای ما گرامی هستند، زيرا رشته‌های پیوند ما با نیاکان ما و پیشینه و ژرفا و ریشه‌هایمان در درازنای تاریخند، هر آن چه یاد آور گرانسنگی و دیرمانی فرهنگ ایران است را گرامی می‌داریم؛ ما مردمی بی‌ریشه و رها شده در پهنه تاریخ نیستیم.(٦) پاینده ایران.

نمایشگاه کتاب لایپزیک در سال 2012

علاقه‌مندان به ادبیات از سراسر جهان دگر بار از تاریخ 15 الی 18 ماه مارس سال 2012 برابر با 25 الی 28 اسفند ماه سال 1390 بمناسبت نمایشگاه سالانه کتاب در لایپزیک به گرد هم خواهند آمد. در سال 2011 بیش از 2150 بنگاه انتشاراتی از 36 کشور جهان محصولات خویش در بخش‌های گوناگون را به معرض نمایش عموم گذاشتند. یکی از محور های عمده در نمایشگاه کتاب امسال در شهر لایپزیک معرفی آثار ادبی از کشورهای لهستان، اوکراین و روسیه سفید خواهد بود. جایزه اصلی نمایشگاه لایپزیک که ارزش آن 45 هزار یورو برآورد شده است، از سال 2005 تا کنون به کتاب‌های چاپ شده جدید به زیان آلمانی و یا ترجمه آن به آلمانی اهدا میشود. http://www.leipziger-buchmesse.de/

 

٢٢ اسفندماه برابر است با سال‌روز درگذشت كسي كه «اي ايران» را سرود

● ناگفته‌هايي از سراينده‌ي «اي ايران» در مستندي از «هومن ظريف»

خبرنگار امرداد - میترا دهموبد :

٢٢ اسفندماه، سال‌روز درگذشتِ مردي است كه با تار و پودش با همه‌ي عشقش،‌ ايران، ‌اين «مرز پرگهر» را سرود: ای ایران ای مرز پرگُهر/  ای خاکت سرچشمه‌ي هنر... حسين گل‌گلاب، سراينده‌ي اين سرود ملي‌ميهني،‌ ٢٧ سال است كه در خاك اين سرزمين، سرزميني كه تنيده با تار و پودش، ‌بود، آرميده است. سال‌‌هاي سال است كه از رفتنش مي‌گذرد اما با «مرز پرگهرش» با همه‌ي دغدغه‌هايش، با همه‌ي دلواپسي‌هايش براي اين خاك، گويي كه هنوز زنده است. بي‌گمان بارها و بارها از او، خوانده يا شنيده‌ايد اما كمتر پيش آمده كه بيننده‌ي فيلمي باشيد كه درباره‌ي اوست، فيلمي كه ناديده‌ها و ناشنيده‌هايي از او، در خود دارد و ياد و خاطرش را از زبان نزديكانش، از زبان پسر و دخترش، بازمي‌گويد. هومن ظريف، منتقد سينما و موسيقي، و روزنامه‌نگار، مستندي با نام «مرز پرگهر» ساخته است. اين مستند ٧٤ دقيقه‌اي، كه چندي پيش، ساخت و تدوينش، پايان يافت، نشاني خانه‌ي دوست را مي‌نماياند.   از راست: ناصر جبلي، هما گل‌گلاب، فرخ گل‌گلاب و هومن ظريف   در اين فيلم كه هومن ظريف، هم كارگردان و هم تهيه‌كننده‌اش بوده، هما‌ گل‌گلاب و فرخ گل‌گلاب و زنده‌ياد داريوش گل‌گلاب، فرزندان حسين گل‌گلاب، از پدرشان و از مهرش به ايران، مي‌گويند. بخش‌هايي از اين فيلم، فيلم‌هايي است كه داريوش گل‌گلاب از پدر در ماه‌هاي پاياني زندگي گرفته است. هومن ظريف در گفت‌و‌گو با امرداد، گفت: «قرار بود كتابي درباره‌ي حسين گل‌گلاب و كارهايش بنويسم، اما دو رخداد؛‌ يكي گذرم از كوچه‌اي كه شايد از روي اتفاق، نامش را گل‌گلاب گذاشته‌اند و دوم؛ ساخته شدن يك آهنگ تبليغاتي بر پايه‌ي ملودي «اي ايران» كه حتا شكايت هما گل‌گلاب را هم در پي داشت، مرا بر آن داشت تا فيلمي درباره‌ي زنده‌ياد حسين گل‌گلاب بسازم.» او گفت: «اين روزها در ميان اين‌در و آن‌در زدن‌ها كه فرصتي براي كتاب خواندن نمي‌‌گذارد، به نظرم آمد كه مردم با فيلم، بهتر، پيوند برقرار مي‌كنند. از همين روي رفتم سراغ فيلمي كه با نام آبرومند استاد حسين گل‌گلاب، آذين شده‌است.» در اين فيلم، ‌سرشناساني همچون ناصر جبلي، سراينده و روزنامه‌نگار، گلنوش خالقي و فرخ خالقي، فرزند زنده‌ياد روح‌اله‌ خالقي، آهنگساز سرود اي‌ايران، هومن صدر، فرزند استاد بنان، خواننده‌ي سرود اي ايران، افزون‌بر فرزندان حسين گل‌گلاب، درباره‌ي اين سروده، سخن مي‌‌گويند. اين فيلم گوشه‌‌هايي از زندگي كسي را به تصوير كشيده كه از بن جان مي‌سرايد: سنگ کوهت درّ و گوهر است / خاک دشتت بهتر از زر است مهرت از دل کِی برون کنم / بَرگو بی‌مهرِ تو چون کنم تا گردش جهان و دور آسمان به‌پاست /  نورِ ایزدی همیشه رهنمای ماست مهر تو چون، شد پیشه‌ام / دور از تو نیست اندیشه‌ام در راه تو، کِی ارزشی دارد این جان ما / پاینده باد خاک ایران ما ایران ای خرّم بهشت من / روشن از تو سرنوشت من گر آتش بارد به پیکرم / جز مهرت در دل نپرورم از آب و خاک و مهرِ تو سرشته شد گِلم  / مهر اگر برون رود تهی شود دلم مهر تو چون، شد پیشه‌ام / دور از تو نیست اندیشه‌ام در راه تو کِی ارزشی دارد این جان ما / پاینده باد خاک ایران ما

بازدید   494   30/11/1390-14:26 ●  عشق راستين در ولنتاين اروپايي‌ها يا در اسفندگان ايراني‌ها؟ ادامه نوشتار بازدید   673   28/11/1390-17:15 ●  فلسفه برگزاری 29بهمن ، جشن اسفندگان روزي كه زنان در خانه سروري مي‌كردند ادامه نوشتار بازدید   263   10/11/1390-10:21 ●  دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ ادامه نوشتار بازدید   747   26/10/1390-9:23 ●  بهمنگان خجسته باد جشن بهمنگان، جشن پدران و مردان آزاده، نیک‌اندیش و درست كردار ادامه نوشتار بازدید   1923   18/10/1390-9:41 ●  کوچ آریاییان، از مفاهیم من در آوردی دوران استعمار ادامه نوشتار بازدید   393   10/10/1390-15:13 ●  «مهر»، یاری‌رسان روشنایی در نبرد با تاریکی ادامه نوشتار بازدید   449   06/10/1390-11:5 ●  «درخت آسوريك» نمادي از نبردهاي منطقه‌اي ادامه نوشتار بازدید   770   05/10/1390-10:30 ●  پنجم دي ماه، سالروز درگذشت اشوزرتشت اسپنتمان را گرامي مي‌داريم اشك و آهي نيست آموزه‌هايش ماندگار است ادامه نوشتار بازدید   1251   29/09/1390-12:4 ●  نخستين ميزگرد تخصصي پيرامون كوچ آريايي‌ها ادامه نوشتار بازدید   2131   06/09/1390-13:45 ●  ریشه کراوات و پیدایش آن ادامه نوشتار بازدید   1716   25/08/1390-15:50 ●  پاسخنامه شماره٢ نژاد پرستی معکوس؛ انگیزه بی‌بی‌سی از غیرآریایی خواندن ایرانیان چیست؟ ادامه نوشتار بازدید   5320   24/08/1390-14:23 ●  پاسخ به ادعای «ناآریایی بودن نیاکان ایرانیان» از سوي بي بي سي ايرانيان آريايي نيستند!؟ ادامه نوشتار بازدید   671   04/08/1390-5:15 ●  به خجستگي فرارسيدن «جشن آبانگان» «جشن آبانگان»، ‌تلنگري براي ارج نهادن به آب ادامه نوشتار بازدید   622   13/07/1390-19:35 ●  گفتگو با دكتر جهانشاه درخشاني درباره‌ي کتاب «آریاییان، مردم کاشی، اَمَرد، پارس و دیگر ایرانیان» ادامه نوشتار بازدید   591   06/07/1390-10:22 ●  جايگاه بلندِ «البرز»، «هرا»، «هرائيتي» در ادبيات مزديسنا ادامه نوشتار بازدید   747   27/06/1390-17:15 ●  اَرداويراف نامه، شرح‌حال مردي پاك‌دين ادامه نوشتار بازدید   785   19/06/1390-14:14 ●  ستايش ايران در سخن بزرگان تاريخ ايران تنها مشعل‌دار دانش خود نبود ادامه نوشتار بازدید   760   30/05/1390-6:34 ●  انديشه‌ي نيك، پاكي و راستي، سنجه‌هاي گزينش همسري ادامه نوشتار بازدید   737   07/05/1390-13:14 ●  تنها پارسايان وپاكان از «فَر» برخوردارند ادامه نوشتار بازدید   680   06/05/1390-7:3 ●  همه‌ي رنگ پرهاي مرغان جهان، در يك پر سيمرغ ادامه نوشتار بازدید   954   30/04/1390-9:17 ●  خودآموز الفباي لَكي در خط فارسي کنوني واژه‌ي استيضاح را به 96 شکل مي‌توان نوشت و خواند ادامه نوشتار بازدید   865   09/04/1390-17:22 ●  به انگيزه‌ي درگذشت غياث‌الدين جمشيد كاشاني در دهم تير 808 خورشيدي در سمرقند جمشيد كاشاني ، پديدآورنده‌ي چهار عمل اصلي رياضي ادامه نوشتار بازدید   732   31/03/1390-10:29 ●  «شادی» و آیین‌های آن ادامه نوشتار بازدید   893   18/02/1390-13:23 ●  صد و پنجاهمین زادروز «تاگور» جشن گرفته شد «تاگور» گفت: نداي زرتشت، نداي جاوداني و اخلاق است ادامه نوشتار بازدید   1094   19/01/1390-1:31 ●  جشن فروردينگان، جشني براي شادي روان و فروهر درگذشتگان ادامه نوشتار بازدید   747   07/01/1390-18:36 ●  نگاهي به يكي از زيباترين جشن‌هاي آغاز سال نوروز، پیشانی سال نو ادامه نوشتار بازدید   668   01/01/1390-17:8 ●  میرنورزی؛ آیینی شادی‌مدارانه ادامه نوشتار بازدید   617   28/12/1389-13:56 ●  نگاه تاریخی – استوره‌ای به سه جشن بزرگ آتش در زمستان از آذرگان تا گهنبار چهر‌ه‌ي همس‌پت ميديم ادامه نوشتار بازدید   1026   30/10/1389-11:0 ●  در نشست «باستان‌شناسي و مهر» گفته شد: آيين مهر ايراني با ميتراييسم رومي، تنها در نام، همسانند ادامه نوشتار بازدید   544   10/10/1389-1:58 ●  فروهر و وحدت وجود(بخش نخست) ادامه نوشتار