دادار

24. درست بنویسیم:

«آتش پرست»

در آغاز یورش تازیان، ایرانیان را «آتش پرست» نامیدند. این درست نیست. چون، «آتش پرست» به مانک و چم « نگهبان آتش» یا« پرستار آتش=نگهدارنده آتش»است.در لغتنامه دهخدا آمده است: پرست= پرستنده و پرستار باشد و کسی را نیز گویند که در وهم و پندار خود یا در گمان وخیال خود مانده باشد.

در زبان پارسی، واژه «پرست» در واژگانی چون، پرستنده=پاینده، خدمتکار، پرستار=نگهدارنده و تیمارگر، خسروپرست= نگهبان تن، نشان دهنده این است که این واژه به مانک نگهداشتن و نگهداری است.در شاهنامه، هنگامی که هوشنگ پیشدادی، آتش را پیدا کرد و شناخت،گفت: « بگفتا فروغی است این ایزدی، پرستید باید اگر بخردی» و همچنین می دانیم که «آتش، قبله» زرتشتیان برای نیایش خداست. هوشنگ پس از آن دستور دادکه اتشکده برای نگهداری آتش ساختند و آتش را قبله نهاد.

جهاندار پیش جهان آفرین نیایش همی کرد و خواند آفرین

که او را فروغی چنین هدیه داد همین آتش آنگاه قبله نهاد

آتش پرست=نگهبان و پرستار آتش