جشن های ایرانی
جشن اوشیدر
آیین پیشوازی از رهاننده زرتشت در واپسین روز زمستان
جشن اوشیدر، هوشیدر یا جشن پایان فصل زمستان، در 29 اسفند، پیش از نوروز، برگزار می شود. جشن اوشیدر یا منتظران هوشیدر، گاهنباری به نام “هَـمَـسْـپَـت مَـدَم” به معنای “برابری شب و روز یا برابری سرما و گرما” یا اعتدال بهاری است. همچنین هنگام جشن اوشیدر در سیستان به آرزوی فرا آمدن سوشیانت (جاودانان یا نجات بخشان) است. این جشن به نام جشن علفه در خمین، با به همراه بردن علفهای صحرایی به خانه و روشنکردن چراغی در همه اتاقها برگزار می شود. زادروز زرتشت، به روایت متن پهلوی گزیده های زاداسپرم نیز در این روز است.
راز جشن اوشیدر
اوشیدر یا هوشیدر نام نخستین موعود زرتشتیان است، که بنابر روایت مزدیسنا، سی سال مانده به پایان سده دهم از هزاره زرتشت پیامبری خواهد کرد، بدین ترتیب که دوشیزه ای پاکدامن، از تبار زرتشت، که در دریاچه کیانسه (هامون) برجای مانده، بی آنکه به شوی رفته باشد، بار می گیرد و کودکی به نام هوشیدر از او زاده می شود.
در سی سالگی او خورشید ده شبانه روز در اوج آسمان، در همان جای آغازین خلقتش، می ایستد و در پایان این هزاره هوشیدر به پیامبری برانگیخته می شود.
در روزگار هوشیدر پادشاهی به نام بهرام ورجاوند سرکار است که ایران را رهایی خواهد داد.
همچنین در پارهای از سرودهای زرتشت نام سه سوشیانت پیوسته که پس از هر هزاره پیدایش می کنند آمده است.
آیین ها:
برگزاری جشن اوشیدر در میان مردم آبادی های کنار هیرمند جنوب شرقی ایران رواگ دارد. شیوه این آیین، بدین روی است که شب پیش از نوروز، دختر زیبایی را بر شتر آذین شده سوار میکنند و به کنار رود هیرمند میبرند. در آنجا گروه مردان و زنان از هم جدا میشوند. مردان دور از زنان و دختران به کناری می روند و به شادی می پردازند. زنان، دختر زیبا را که “اوشیدر” نام نهادهاند برهنه داخل آب میکنند و تا نیمه شب به دست افشانی و پایکوبی می پردازند. پس از آن، دختر را با همان آئین به خانه باز می گردانند. این مراسم بی گمان اشارتی به باورهای زرتشتیان دارد. در بسیاری از گوشه های ایران، شامگاه واپسین روز سال بر بام ها آتش نیز می افروزند. که شاید همان چهارشنبه سوری است.
درود