دادار

اوستا

کتاب آسمانی زرتشتیان اوستا نام دارد که به چم بنیان است. این نامه به خط و زبان اوستایی نوشته شده است که به ایران باستان پیشینه دارد و با زبان پهلوی و سانسکریت همریشه است. به باور بسیاری از پژوهشگران، خط اوستایی در دوره ساسانیان (226 - 641 م. ) پدید آمد و اوستا که پیشتر در سینه ها بود، به آن خط نوشته شد.

زرتشتیان و پژوهشگران بر این یک رای دارند که اوستا، بسیار بزرگتر بوده است که به باور برخی روی 12000 پوست گاو نوشته بود.

اوستای کنونی دارای 83000 واژه است و شاید در نخست آن دارای 345700 واژه (یعنی چهار برابر) بوده است. اوستای نخستین به 21 نسک (کتاب یا بخش ) بخش می شد و اوستای کنونی نیز 21 نسک است.

اوستا 5 بخش دارد:

1- یسنا ( جشن و پرستش )؛ بخشی از این بخش گاتها نامیده می شود (به چم سرود). این بخش که دربردارنده بر نیایش ها و شناسه های دینی و نامورترین بخش اوستاست، به خود زرتشت نسبت داده می شود، در حالی که دیگر بخش های اوستا را به پیشوایان دین زرتشت نسبت می دهند؛

2- ویسپرد (همه سروران ) مشتمل بر نیایش؛

3- وندیداد (فرمان پاددیو) درباره پاکی و ناپاکی است.

4- یشتها (نیایش سرود و ستایش)؛

5- خرده اوستا (اوستای کوچک ) درباره جشن ها و آیین های دینی و سرودهای زرتشتیان، افزون بر اوستا، تفسیری به نام زنداوستا و نبیگ های سپند و مقدس دیگری به زبان پهلوی دارند.