می رسد از ره بهار گل نشان:
گل نشان و گل کشان و گلفشان.
سبز در سبز است و سرخا سرخ نیز:
رنگ ریز و رنگ بیز و رنگ خیز.
ورد در ورد است و گل در گل، نگر
پرنیان باغ و راغ و دشت و در.
از سمن، دشت و دمن، باغ و چمن
شاد و شاداب است، همچون جان من.
سوسن این سو، سنبل آن سو، ورد نیز
می زند بانگت که: ((هان! ای مرد! خیز؛
در بهاران، سبزه زاران خوشتر است؛
های و هو، در بزم یاران خوشتر است.
ره ز کاشانه سوی هامون گشای؛
از رگ اندوه، شادان، خون گشای.
خون نو بین، در رگ گیتی، روان؛
نا توان پیر، آنک نوجوان!
سوی باغ آی و هزار آوا شنو؛
از فغان مرغ زار آوا شنو.
باغ و گلشن بین، ز دستان، پرخروش؛
از چه در خانه غمین مانی، خموش؟
در چمن، هر سو چمان، چون جو بپوی؛
در دمن، هر سو دمان، چون گل بروی.
با هزاران، همسرایان، خوان سرود؛
باغ و گل را آفرین گوی و درود.
در چمن چم، چامه زن، دستان گشای؛
در ز شادی بر رخ مستان گشای.
چانه زن؛ از دلفریبی، چامه زن؛
چامه زن؛ از ناشکیبی، جامه کن.
از چمانه، چامه زن، جامی ستان؛
وز چغانه، چانه زن، کامی ستان.
سرو را دلجوی بین، در پای جوی؛
زیر آن آرام گیر و جای جوی.
دست یاری گیر و در دامان کشت،
خوش بیارام و بگوی: آنک بهشت!
سرو بالایی، به رخ رخشان چو پرو؛
پرو دیداری، به بالا رشک سرو.
گلرخی، سوسن بنا گوشی که ورد
پژمرد، از رشک رویش روی زرد.
در بهارت، یار باید در کنار؛
در کنارت یار باید ، در بهار.
میر جلال الدین کزازی 22/12/1389
«از دید گاتها، آنچه به انسان ارزش میبخشد، اندیشهی اوست. از این نگاه، اندیشه، بهرهای از مزدایی خداوند در درون هر انسان است. چنین اندیشهای باید بهسوی وهومن باشد. اما تنها در آزادی است که به رسایی و تکامل میرسد. از اینرو است که اشوزرتشت از هر زن و مرد میخواهد بیندیشند و راه خود را آزادانه برگزینند.»
آوردهاند كه مرغ ماهيخواري بر لب آبي خانه داشت و هميشه به اندازهي نياز خود، از آب ماهي ميگرفت. روزگار او بد نبود تا اينكه پيري و ناتواني به او روي آورد و از شكار باز ماند. به كنجي نشست و با خود گفت، دريغا از زندگي كه به تندي باد گذشت و از آن چيزي مگر تجربه برايم نماند و امروز همين تجربه شايد مرا بهكار آيد. پس بايد امروز به جاي زور و چالاكي، كار خود را با نيرنگ پيش برم. ماهيخوار با چهرهاي اندوهگين بر لب آب نشست. ناگهان خرچنگي او را ديد و به نزدش آمد. خرچنگ از او شوند(:دليل) اندوهش را پرسيد و ماهيخوار گفت: «چگونه اندوهگين نباشم هنگامي كه من هر روز چندين ماهي از اين آب ميگرفتم و ميخوردم و هم من سير ميشدم و هم ماهيها پايان نداشتند. اما امروز با چشم خود ديدم كه دو ماهيگير از اينجا مي گذشتند و با يكديگر ميگفتند؛ ”در اين آبگير ماهي بسياري زندگي ميكند، بايد روزي با تورهايمان به سراغ آنها بيايم!“ يكي از آنها گفت كه؛ ”ما هنوز ماهيهاي فلان آبگير را نگرفتهايم، هنگامي كه كار آنجا پايان يافت، به اين آبگير ميآييم.“ بنابراين اگر چنين شود، من بايد كمكم در انديشهي مرگ باشم.» خرچنگ از نزد ماهيخوار رفت و هر آنچه را شنيده بود به ديگر ماهيان آبگير گفت. ماهيها همگي به نزد مرغ آمدند تا با همانديشي او راه چارهاي براي آن كار بيابند زيرا سود آبگير، افزون بر ماهيها به مرغ نيز ميرسيد. يكي از ماهيها به مرغ گفت؛ «تو خوب ميداني كه اگر ما نباشم از گرسنگي خواهي مرد. اكنون براي اينكار چارهاي بينديش؟» ماهيخوار گفت: «ايستادگي در برابر چنين شكارچياني بيهوده است، اما من در اين نزديكي آبگيري ميشناسم كه آب آن چنان پاك است كه ميتوان ريگهاي ته آن را شمرد و تخم ماهي را از آسمان در آن ديد. اگر بتوانيد به آنجا برويد در آسايش خواهيد افتاد.» ماهيها گفتند كه راه خوبي است، اما بدون ياري و راهنمايي تو چگونه ميتوانيم به آنجا برويم؟
هرچه فكر كرديم، قصه، داستان، جوك يا هر چيز خندهداري كه بتواند سرگرممان كند، يادمان نيامد. دست به دامن موبايلهايمان شديم و پيامكهاي شوخ و شنگي را كه به دستمان رسيده بود، يكييكي، رو كرديم. به پيامكهاي تكراري كه ميرسيديم، صداي ناله و فرياد بود كه به هوا ميخاست.
«يلدا واژهاي به معني زادن است و از اينروي نخستين شب از ديماه چنين نام گرفته که بر پايه باور ايرانيان کهن، در اين شب، مهر يا ميترا زاده شده است. »
«باختر زمینیها در دهههای گذشته بود که دریافتند که توسعهی جامعه در گرو برابری زن و مرد است و زنان نیز میباید در کارهای مدیریتی همتراز مردان باشند. این نکتهای است که ایرانیان، از چند هزار سال پیش، آن را میدانستند. در گلنبشتههای پیدا شده در تختجمشید از زنانی یاد شده است که پستهای کلیدی را در اختیار داشتند و مردان بسیاری زیردست آنان کار میکردند. در آن روزگار، زنان از حقوق برابر با مردان برخوردار بودند. زیرا ساختار جامعهی باستانی ایران، زن و توانمندیهای او را میشناخت.»
درود